Moja twórczość

Obrazy na sprzedaż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą choroba psychiczna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą choroba psychiczna. Pokaż wszystkie posty

Urodzinowe przemyślenia

 Nie wiem jak zacząć. Powinnam była spisywać to wszystko na bieżąco, ale nie byłam w stanie, chciałam, aby czas ugruntował pewne rzeczy i sprawił, że łatwiej będzie o nich pisać.

Może zacznę od środka.

Jak niektórzy z Was się zorientowali – równy tydzień temu miałam 27. urodziny. To był piękny dzień. Widziałam się z M. (opowiem o nim potem) i z moją ukochaną siostrą. W dodatku uświadomiłam sobie jak wiele osób o mnie po prostu pamięta i jak dla wielu osób jestem ważna. I jak bardzo oni są ważni dla mnie.

Tego dnia mocniej uświadomiłam sobie, że mam czwórkę wspaniałych przyjaciół, na których mogę w każdej chwili polegać (nie licząc siostry i babci). Ktoś powie, że to dużo, że pewnie nie są przyjaciółmi, że przesadzam… Ale to są przyjaciele. Przyjaźnie, które na co dzień pielęgnujemy, które są piękne i czyste. To ogromne szczęście mieć takich ludzi wokół siebie.

Odkąd wyszła Kraina Lodu II bardzo często słuchałam piosenki „Pokaż się”. Ta piosenka była dla mnie ważna ze względu na to, że moim marzeniem jest odkryć siebie i być szczęśliwą. Tydzień temu, koło południa, również puściłam sobie tę piosenkę i popłakałam się z żalu, że skończyłam 27 lat, a dalej nie odnalazłam swojego domu i siebie. Potem przyszedł M. z pięcioma pięknymi czerwonymi różami po czym poszliśmy na krótki spacer. Wieczorem przyjechała do mnie siostra. Długo rozmawiałyśmy, również o moim lęku związanym ze związkiem, o tym, że mam tak wartościowego człowieka przy sobie, który jest tak naprawdę spełnieniem moich marzeń, a przez nieokreślony lęk, który we mnie tkwi – boję się, że to zepsuję. Boję się powagi tego, co się dzieje, co może się wydarzyć (np. ślub w przyszłości). Ona też mówiła mi o sobie, o swoich poszukiwaniach siebie. I tak w rozmowie uzupełniałyśmy siebie nawzajem, słuchałyśmy muzyki, która grała nam w duszy. Było to do tego stopnia głębokie i pouczające, że kiedy wyszła posłuchałam jeszcze raz piosenki „Pokaż się” i odkryłam, że ta piosenka to nie jest koniec drogi Elsy. Nie ma tam słów „odnalazłaś dom”, ale są „dom odnajdziesz – uwierz w sen”. Słuchając tym razem tej piosenki odkryłam, że po rozmowie z siostrą coś ogromnie się we mnie zmieniło. Ruszyłam kilka milowych kroków do przodu. I to jest najważniejsza część tego postu. Ciężko to opisać. Poczułam, że jestem pełnią, że jestem całością, że jestem taka, jaka powinnam być. I słowa piosenki

„Dom odnajdziesz uwierz w sen!

Teraz wiem!

Pokaż się, bądź godna tej mocy

Zanurz się w całkiem nowy świat

Tyle na siebie czekałaś lat

I oto czas.

Och, pokaż się! To Ty!”

Są skierowane wprost do mnie. Poczułam się wypełniona siłą pochodzącą z poczucia bycia pełnią. Teraz mogę szukać DOMU. Mojego własnego, a nie tego rodzinnego, który był kiepskim domem. Teraz mogę dzielić się dobrem, które jest we mnie, bo już nikomu niczego nie zazdroszczę, bo sama mam wszystko, czego potrzebuję: Boga, przyjaciół, rodzinę, pracę, SIEBIE.

Kiedy opowiedziałam o tym odkryciu babci, powiedziała jedno słowo: NARESZCIE!

Tak bardzo mnie to słowo ucieszyło!

I nie, to nie jest tak, że wszystkie smutki odeszły, że teraz jest idealnie. W żadnym razie. Ale teraz wiem, że mam w sobie wszystko, aby sobie pomóc. A jeżeli czegoś nie mam to są blisko mnie przyjaciele, jest terapeutka, jest lekarka. I w każdej chwili mogę poprosić o wsparcie.

A o M. opowiem Wam w innym poście, bo ten i tak już jest strasznie długi. W skrócie powiem, że znalazłam bardzo wartościowego mężczyznę, w którym się zakochałam i który zakochał się we mnie. 



Pauza w terapii

 Terapia przerwana chwilowo przez terapeutkę. Dobrze sobie radzę, osiągam sukcesy, przy tym jestem stabilna i po prostu szczęśliwa. Ufam sobie i cieszę się życiem. Do terapeutki mam wrócić jak coś się zacznie dziać o czym będę chciała porozmawiać 🙂



Relacja z urlopu

 Witajcie ❤

Od 1 do 12 lipca byłam na urlopie. Mogę z czystym sercem powiedzieć, że to był mój najlepszy urlop w dotychczasowym życiu. Przyznaję, nie było ich zbyt wiele ( 😉 ), ale z tych, które były ten zdecydowanie się wyróżnia.

Wyjechałam do Krakowa. Pierwsze pięć dni spędziłam u Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Łagiewnikach w Domu św. Faustyny. Zaskoczeniem dla mnie samej było to, że poszłam do spowiedzi, a myślałam, że już nigdy w życiu nie pójdę. Myślałam, że dla mnie już nie ma łaski. Ale poszłam do kaplicy z cudownym obrazem Jezusa Miłosiernego, aby pomodlić się za przyjaciółkę, która o to prosiła… I jak usiadłam tam na chwilę to poczułam jak małe są moje grzechy w porównaniu z Bożym Miłosierdziem. I w myśl zasady „A teraz prędko zanim dojdzie do nas, że to bez sensu” (cyt. Król Julian) po prostu ruszyłam do konfesjonału. Jeszcze nigdy nie miałam tak dobrej spowiedzi. Od tego dnia codziennie chodziłam na Mszę św. I z pierwszej części mojego urlopu zrobiły się po prostu samotne rekolekcje. To był wspaniały czas z Bogiem i samą sobą.

Po tych pięciu dniach pojechałam do koleżanki, która mieszka w Krakowie. Miałam u niej nocować jedną noc, a potem jechać już do domu i tam spędzić resztę urlopu, ale tak dobrze nam było ze sobą, że spędziłam z nią kolejne cztery dni. Ta część urlopu to był zachwyt drugim człowiekiem. Dużo rozmów, dużo inspiracji i spacerów, zwiedzania, odkrywania wspaniałych miejsc w Krakowie. Jestem wdzięczna za ten czas.

Od tygodnia chodzę do pracy. Ciężko jest mi się wdrożyć, ale wierzę, że dam sobie radę.

Mam długą przerwę w terapii. Pewnego dnia odmówiłam wizytę, bo coś mi wyskoczyło i nie poprosiłam o umówienie kolejnej. To było jakiś miesiąc temu. Pojechałam potem na ten urlop, gdy tylko przychodziła mi na myśl  terapia to uciekałam myślami w jakimkolwiek innym kierunku. Jednak dwa dni temu już zebrałam się na odwagę i napisałam do terapeutki smsa z przeprosinami, wytłumaczeniem, że byłam na urlopie, że nie chciałam o tym myśleć i obietnicą, że więcej coś takiego się nie powtórzy.

W ogóle terapia to jest ciekawy temat teraz. Zwykle tak po pół roku mam kryzys, bo nagle nie mam o czym mówić. Wtedy z terapii rezygnuję albo ciągnę jeszcze kilka miesięcy, a potem rezygnuje… Może to jest moment kiedy powinnam przejść do trudnych tematów, ale zwyczajnie nie wiem o czym mówić. Nie chcę teraz uciekać. Chcę przez to przejść. Muszę o tym porozmawiać z p. Olą.

Zdjęcie zrobione przeze mnie w pierwszym dniu w Krakowie. Bardzo podoba mi się ta chmura za Kościołem Mariackim.




Brak zrozumienia

 Kiedy znowu robi się ciężko mam wrażenie, że nikt mnie nie rozumie.

To tak prosto brzmi "nikt nie rozumie", a to tak głębokie słowa. 

Próbujesz wyjaśniać, mówisz co czujesz, tłumaczysz, dajesz przykłady i wiesz, że ta druga osoba się stara, ale po prostu... nie rozumie. 

Poza tym ma własne problemy. Nie rozumie jak głębokie to jest, więc nie wychodzi poza siebie żeby móc Ci pomóc. 

A pewnie i tak byś tej pomocy nie przyjęła, bo kiedy robi się ciężko... Tak naprawdę chcesz być sama. 

Bo choćby ktoś chciał zrozumieć to jesteś przekonana, że i tak nie zrozumie.




Znowu pod górkę

 Robi się ciężko. Powrót tego kolegi do pracy mnie rozbił. Mam ochotę go ochronić, a nic nie mogę zrobić, bo oficjalnie nic nie wiem. 

Irytacja w związku z życiem wzrasta. Frustracja co do mojej osoby znowu się obudziła. Apetyt maleje (to  akurat dobrze). Melancholia i zmęczenie się rozgościly. W pracy nie potrafię się skupić, a to sprawia, że się stresuję.

Koleżanka ma romans co przypomina mi dni z Uwodzicielem. Smuci mnie to, że nie mogę z nim nawet porozmawiać. 

Ech...




Melancholia

 Do pracy wrócił facet, którego "wysłałam" do szpitala psychiatrycznego. Facet bardzo mądry, ale mający problemy z umiejętnościami interpersonalnymi. W styczniu postanowiłam mu z tym pomóc i gadaliśmy 4 godziny przez telefon, on bardzo się nakręcił. To był piątek, w weekend dostał jakiegoś ataku psychozy i od tego czasu był na L4. Wiem, że był w szpitalu psychiatrycznym. Teraz wrócił i dowiedziałam się z wiarygodnego źródła, że ma ciężką depresje, bierze leki. A mnie do niego ciągnie, chciałabym z nim złapać kontakt, pomoc, powiedzieć, że mam ChAD, podzielić się swoimi przeżyciami... jego powrót wprowadził mnie w melancholijny nastrój. Mam wrażenie jakby depresja u innych ludzi mnie przyciągała. Odnoszę wrażenie, że jest we mnie nadzieja, że taki człowiek zrozumie co czuję. A tak naprawdę to człowiek w depresji jest przede wszystkim egoistyczne nastawiony, skupia się na sobie, nie dostanę od niego wsparcia, które sama jestem w stanie zaoferować. W sobotę mam terapię, może o tym porozmawiam.




Pobyt u rodziców

 Od prawie dwóch miesięcy pracuję zdalnie. Trzy czwarte tego czasu spędziłam u rodziców, bo u mnie w mieszkaniu skiepścił się internet i nie byłam w stanie wykonywać obowiązków. I popełniłam ogromny błąd - przeniosłam się do rodziców. Jak może pamiętacie moi rodzice oboje są alkoholikami, a trzydziestoczteroletni brat jest alkoholikiem i narkomanem. I właśnie do tej trójki się przeniosłam. Nie wiem co sobie myślałam. Na początku tutaj spałam, mieszkałam, żyłam, ale po trzech-czterech tygodniach nie wyrobiłam psychicznie i przeniosłam się ze spaniem do siebie. Nie wiem co ja sobie myślałam, co chciałam osiągnąć skazując siebie na codzienną obecność tutaj. Terapeutka sugeruje, że chciałam mieć kontrolę nad rodzicami. Mi się nie wydaje żeby tak było. Ja chyba po prostu byłam naiwna, nie sądziłam, że jest z nimi aż tak źle, że piją tak często i tak dużo. 

Z jednej strony dużo przecierpiałam psychicznie przez ten czas, a z drugiej myślę, że było to terapeutyczne, bo pozbyłam się złudzeń. Już po prostu wiem jak to wygląda, już mnie nie oszukają, że jest ok. Cała trójka jest siebie warta, cała trójka jest codziennie pijana. Jasne, że brat i ojciec piją więcej niż mama, bo mama potrzebuje mniej alkoholu żeby się upić. Co ciekawe kiedyś (jak jeszcze byłam nastolatką) to tata był tym alkoholikiem łagodnym, z którym nawet po pijaku można było porozmawiać, miał jakiś rodzaj empatii i zrozumienia. Mama za to była bardzo agresywna słownie. Teraz jest na odwrót. 

Na szczęście od jutrzejszego popołudnia będę wolna. Dzisiaj jeszcze pracuję, a tata (który jest kierowcą) pije sobie z bratem w piwnicy, więc nie zawiezie mi komputera do mnie do domu. Ale jesteśmy umówieni na jutro, że przyjedzie on i mama na kawę i przywiozą mi służbowy PC, który ma zostać u mnie w mieszkaniu "w razie czego" (zarządzenie przełożonej). 

Natomiast od poniedziałku wracam do biura. Nareszcie!

Na razie będzie nas tylko dziewięć osób, ale to zawsze coś. Będzie trzeba się jakoś lepiej ubrać, może zrobić make-up, pomalować paznokcie. 

Na pewno nie będzie jakoś super dobrze, bo na terapii jest ciężko, ale przynajmniej odejdzie mi bezpośredni czynnik, który robi mi krzywdę, a jakim jest przebywanie przez większość dnia z trójką nawalonych alkoholików.




Klucz

 Takie trochę błędne koło. 

1. Przerabiam coś na terapii i otwieram się na emocje

2. Nie potrafię poradzić sobie z trudnymi emocjami

3. Tnę się

4. Dzwonię do psychiatry, że jest gorzej, że się tne

5. Psychiatra zmienia mi leki

6. Moje emocje są przytłumione

(...) 1 -> 2 -> 3 -> 4 -> 5 -> 6 -> 1 -> 2 -> 3 -> 4 -> 5 -> 6 -> 1 (...)

Czas zmienić punkt 4. Nie będę dzwonić do lekarki tylko porozmawiam z terapeutką o moim problemie z radzeniem sobie z emocjami. Może to jest klucz.




Ciężko

 Czuje się jakbym szła po linie nad przepaścią. Terapeutka od kilku sesji (sesję mam raz na dwa tygodnie) próbuje mi uzmysłowić, że moi rodzice nie spełniali, nie spełniają i nie będą spełniać swojej roli choćbym nie wiem co robiła. I że... no że nie będzie fajnie. Że największe prawdopodobieństwo jest takie, że będzie tak, jak jest albo gorzej. Ciężkie to jest dla mnie. Nie umiem nic więcej napisać poza wyrażeniem nadziei, że pani Ola wie co robi i gdzieś tam mnie ubezpiecza, gdy ja idę po tej linie. Chyba tak jest, bo po dzisiejszej sesji (telefonicznej oczywiście) powiedziała, że jakby co to mam pisać lub dzwonić.

Ciężko. Ciężko.

Poza tym mam depresję, pocięłam się, mam myśli s, a właściwie jakieś takie chore plany/fantazje o tym jak by to miało wyglądać. Wizyty u psychiatry co tydzień. 

Pracuję zdalnie, ale przeprowadziłam się do rodziców, bo mają lepszy internet - to oficjalny powód. Taka przykrywka. W rzeczywistości chciałam mieć rodziców, opiekę i troskę. A jak piją to mi tego nie dają i muszę postawić granice. Takie mam zadanie domowe: nauczyć się rodzicom stawiać granice, przestać grać w grę, która przechodzi od wymuszonej obojętności po rozpacz z powodu ich picia. Nie wiem jak to zrobić, ale będę próbować. 

Poza tym dostałam lepsze stanowisko w pracy, więc jest się z czego cieszyć. Może i podwyżka jakaś będzie? Się zobaczy. W każdym razie powtarzam sobie, że jestem z siebie dumna i czekam aż w to uwierzę. Tak naprawdę to mam wrażenie, że albo ktoś się za mną wstawił albo wzięli mnie przez przypadek. Moja samoocena spadła poniżej zera. 

Szczerze nienawidzę swojego ciała. Kiedy zastanawiałam się czy się pociąć to przyszła mi jedna jedyna myśl żeby tego nie robić: to ciało jest zbyt brzydkie żeby je ciąć. 

Fragment piosenki skierowany do terapeutki teraz, gdy już nie ma odwrotu, bo idę nad przepaścią. Wcześniej mogłam się wycofać, ale teraz już jestem rozwalona od środka, ona musi mnie przez to przeprowadzić.

Więc ja czekam, i czekam, i czekam

I tylko ciebie wciąż wołam, Ciebie wzywam z daleka

Więc ja leżę, i leżę, i leżę

Bo tylko Tobie zaufam, tylko Tobie uwierzę

Tylko Tobie uwierzę



Spadek nastroju

 Cześć Kochani!

Mam nadzieję, że ten post nie będzie bezsensowny. Mam takie poczucie, że nic sensownego nie mogę napisać. Ale wydaje mi się, że to tylko takie przeświadczenie.

Ostatnio jest mi ciężej. Mam nadzieję, że to przez to, że to taki czas w roku, a nie dlatego, że schodzenie z kwetiapiny mnie destabilizuje i woła depresję. 

Tracę zainteresowanie tym, co ludzie do mnie mówią. Tracę zainteresowanie ich problemami, ich zdaniem i samopoczuciem. Zamykam się w sobie.

W pracy jakoś ciężko. Też możliwe, że to już przepracowanie, bo od kilku miesięcy pracuje od poniedziałku do soboty. Ciężko mi się myśli.

No i gdzieś w środku pojawia się zalążek tej strasznej pustki, którą zna każdy kto kiedykolwiek był w depresji. 

Co z tym zrobię? Poczekam do najbliższej terapii (21.12) i tam poruszę temat. Może zwykła rozmowa pomoże. Jak nie to dzwonię do lekarki. 

Trzeba być ostrożnym.



Kolejna sesja terapeutyczna

 A więc jestem. Zmęczona po całym tygodniu pracy i, co ważniejsze, po kolejnej sesji terapeutycznej.

Jak się czuje? Jak zwykle dowartościowana i zaakceptowana.

Poruszyłam same trudne tematy na sesji i już myślałam, że wyjdę stamtąd tym razem w ponurym nastroju, ale niezwykłość tej kobiety polega na tym, że podsumowując wszystko dodała mi wiary w siebie.

Z ważniejszych spostrzeżeń: taplam się w swojej beznadziei. Zawsze znajdę powód żeby sobie dowalić. Mam poczucie winy za każdym razem, gdy robię coś dla siebie. I jestem urocza, gdy sprawdzam czy Pani Terapeutka mnie słucha 😅

Bardzo lubię te kobietę. Pozwoliła mi puścić piosenkę zamiast opowiadać o przeżyciach, a piosenki to przecież mój sposób wyrażania emocji. Mogę przy niej być sobą, używać takiego języka jakiego chcę, mogę milczeć, mogę mówić nieskładnie (nadąża za moim tokiem rozumowania!).

21 grudnia kolejna wizyta. Do tego czasu pracuje dalej nad tym żeby nie zamawiać jedzenia oraz nad wyrobieniem poczucia sprawczości (np. zamiast 'udało mi się' myśleć/mówić 'zrobiłam'). Postarać się sobie nie dowalać na każdym kroku. A przynajmniej zauważać, gdy to robię.

Ahoj Przygodo!

Akceptacja

 Jutro trzecia wizyta u Pani Terapeutki. Stresik znowu jest. Czy znowu mnie zaakceptuje? A może odrzuci? Okaże niezadowolenie z tego, jaka jestem. Nieporadna, niepewna siebie, powtarzająca w kółko te same błędy i destrukcyjne zachowania...

Od wczoraj chodzi mi po głowie piosenka 'Let it go'. Ma całkiem inny wydźwięk niż nasze polskie 'mam te moc'. Staram się sobie powtarzać 'let it go!', dać sobie wolność i wyrwać się z myślenia, że moje niedoskonałości odstrasza ode mnie moich bliskich.

Na przykład dzisiaj niespodziewanie odwiedziła mnie siostra. A ja wcześniej zamówiłam sobie w dowozie duża porcje mcdonalda - spokojnie na dwie osoby mogła starczyć. Było mi strasznie wstyd. Ale siostrze już wcześniej powiedziałam, że mam duży problem z jedzeniem. Dzisiaj zobaczyła to po prostu na własne oczy. Zjadłysmy to razem, a ja poczułam jak mi kawałek kamienia z serca spada. Bo mnie nie opieprzyla, nie wyraziła dezaprobaty, po prostu zjadła to ze mną.

Każdy z nas ma inne problemy ze sobą, inne sprawy, z którymi sobie nie radzi. Trzeba być bardzo uważnym i ostrożnym żeby kogoś przez przypadek nie dotknąć w czuły punkt. 




Długa terapia przede mną

 "Jeśli nie zmienisz nic, nic się nie zmieni"

Taka sentencja...

Zdecydowałam się chodzić do terapeutki, o której pisałam, że idę do niej pierwszy raz. Zapowiedziała mi niestety długą terapię, choć powiedziała, że nie jest zwolennikiem przeciągania leczenia. U mnie jednak jest wszystko tak pomieszanie, że inaczej się nie da...

Jestem z niej jak na razie zadowolona. Z gabinetu wychodzę z gotowym planem na następny tydzień bądź dwa. Pełna wiary w siebie. Niestety ta wiara bardzo szybko się ulatnia. Wracam do myślenia, że do niczego się nie nadaję i cała duma związana z moimi osiągnięciami idzie w niepamięć. To mi się coś udało? Niemożliwe, musiało mi się wydawać...

W sobotę kolejna sesja, postaram się napisać coś zaraz po niej żebyście zobaczyli różnice w moim nastawieniu przed i po terapii.




Powspominamy? Wiara w Boga.

Bardzo się cieszę, że mam możliwość przypomnienia Wam tej notki. To świadectwo mojej wiary i niewiary równocześnie. Jejku, jak mnie ten post rusza do dziś. Brak słów. Po prostu proszę, przeczytajcie. 

Dodam tylko, że odpowiedź na pytanie postanowione na końcu, z perspektywy czasu, jest błędna. Nie, nie umiałam połączyć tych dwóch światów. Po kilku miesiącach zrezygnowałam… z Boga. 

29 września 2017 roku.

Oryginalna notka: Jak wierzyć w Boga?

Powspominamy? Diagnoza borderline.

Kolejna diagnoza… choć wstępna. Borderline. 

Kolejny szok. 

Wspominam tutaj o terapii, o tym, że ta diagnoza napisana na skrawku papieru ze skierowaniem do psycholożki, z którą przeżyłam późniejszy rok, ma rozwiać wątpliwości. Pani psycholog twierdziła, że mam borderline… Ale do dzisiaj jej nie wierzę. Być może mam cechy borderline, ale nic więcej. Nie pasuje mi to do mnie. Nie wiem… Być może teraz leki tłumią pewne zachowania, ale nigdy nie byłam agresywna (chyba, że w stosunku do siebie), nie miałam ryzykownych zachowań, potrafię być sama, nie potrzebuję partnera… Nie, nie wierzę, że to o mnie. Sprawa wciąż otwarta. 

A jak Wy sobie radzicie z różnymi diagnozami? Czy każdą diagnozę przyjmujecie za pewnik?

4 maja 2017 roku.


Oryginalna notka: Borderline

Powspominamy? Warto żyć dla depresji.

 Zrobiłam to, pocięłam się. 

To skłoniło mnie do napisania notki o wartości życia. A co mogę o wartości życia powiedzieć dzisiaj? Przede wszystkim to, że po tym dniu spotkało mnie kilka naprawdę miłych chwil. Spotkałam Uwodziciela i o ile był to zły związek to dał mi w życiu sporo radości. Po tym dniu również przeprowadziłam się do Krakowa. Co prawda nie mieszkałam tam długo, ale przynajmniej spróbowałam spełnić swoje marzenie. Do dziś pamiętam spacery nad Wisłą i po Wawelu – w końcu mieszkałam tak blisko tych terenów. Warto żyć. Warto żyć nawet dla depresji. Nie wierzycie? A znacie ten moment, gdy czujecie, że depresja Was opuszcza i zdajecie sobie sprawę, że po raz kolejny wygraliście? No właśnie. Dla tego uczucia warto żyć. 

21 marca 2017 roku


Oryginalna notka: Wartość życia

Powspominamy? Autoagresja.

Mój pierwszy post o autoagresji. Nigdy wcześniej o tym nie pisałam ani też nigdy wcześniej tego nie robiłam. Wiele razy chciałam, ale nie miałam odwagi. W tej notce opisuję sen, w którym tego doświadczyłam. Myślę, że to właśnie on wyzwolił we mnie tę głupią odwagę do tego, aby zrobić sobie ten rodzaj krzywdy. Bo z autoagresją miałam już wcześniej do czynienia. Odchudzałam się bardzo intensywnie po to, aby zagłuszyć myśli i uzyskać kontrolę. To samo poczucie daje żyletka przyłożona do skóry i widok kropel krwi spadających jedna po drugiej. To uzależnia. I bardzo ciężko z tego wyjść. Co jednak mnie zaskoczyło z czasem? Że blizny są tak widoczne i utrzymują się tak długo! Gdy się tniesz robisz jedno cięcie za drugim, chcesz więcej i więcej... A te blizny potem... Jest ich za dużo.

16 marca 2017 roku.


Oryginalna notka: Tym nożem z kuchni

Powspominamy? Pierwsza wizyta u psychiatry.

 11 marca 2017 roku. 

To moje pierwsze zetknięcie z diagnozą. Pierwszy szok, pierwsze niedowierzanie. I jedna z pierwszych notek na blogu. 

Pamiętam mojego pierwszego lekarza. Byłam może na trzech wizytach u niego, bo uznałam wtedy, że źle mnie potraktował. Teraz wiem, że nie potraktował mnie jakoś specjalnie źle, był po prostu bardzo zdystansowany. Nie mogę też mieć do niego pretensji o złą diagnozę, bo w końcu, gdy do niego przyszłam to miałam depresję. Mam natomiast żal o tabletki, które mi przepisał. Byłam kompletnym świeżakiem w temacie, nigdy wcześniej nie brałam żadnych psychotropów, a on dał mi Alprox (z rodziny benzodiazepin) i Oroes (escitalopram). Skończyło się to tym, że zrobiłam akcję z alkoholem, alproxem i kawałkiem potrzaskanego lustra. Na szczęście dla moich nóg takim lustrem nie da się głęboko pociąć, bo mogłabym umrzeć - nie pamiętam nic z tamtego wieczoru, odcięło mnie. Kiedy pokazałam mu nogi na następnej wizycie zasugerował, że mam borderline. I myślę, że to już było bardziej zbliżone do prawdy niż sama depresja. A z escitalopramu schodziłam długo, powoli i z potężnymi schizami. Nie polecam.

Notka oryginalna: Co to znaczy, że mam depresję?

© Sleepwalker | Wioska Szablonów | X | X