Moja twórczość

Obrazy na sprzedaż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą choroba afektywna dwubiegunowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą choroba afektywna dwubiegunowa. Pokaż wszystkie posty

Zaufaj sobie

 Kochani! 

U mnie wszystko dobrze. Miłość kwitnie i się stabilizuje. Przy M. czuję się coraz bezpieczniej. Przez chwilę miałam niewielkie lęki, że mnie zostawi, że mu się odwidzi, ale porozmawiałam z nim o tym i lęki minęły jak ręką odjął.

Jeśli chodzi o pracę to też dobrze. W dalszym ciągu czuję się tam potrzebna i chciana. 

Studia? No w połączeniu z pracą nie jest łatwo, ale też daję radę. Nie opuściłam jeszcze ani jednego wykładu. Na niektórych się nudzę, ale wtedy inne rekompensują mi to z nawiązką. 

Co do studiów to przyznam jeszcze, że pewnego dnia obudziłam się z myślą "jak żyć?!'. Byłam tak potwornie zmęczona po jednym ze zjazdów, a tu następnego dnia od razu do pracy, w której miałam tego dnia prowadzić szkolenia dla innych pracowników. To był okres kiedy odkładałam wszystko na później, bo byłam zbyt zmęczona. I w ten sposób cały czas myślałam o tym, co muszę zrobić, stresowałam się tym, a w efekcie nic nie robiłam sensownego. Każdego dnia budziłam się i zasypiałam z gonitwą myśli. Doszłam do wniosku, że nie mogę tak żyć, trzeba coś zmienić. I tutaj jestem z siebie dumna, bo nie pomyślałam o tym, aby rzucić szkołę albo wziąć urlop, ale zaczęłam się zastanawiać co mogę zmienić w organizacji mojego dnia. Zaczęłam prowadzić kalendarz i planować sobie tydzień i każdy dzień z osobna. Zadziałało.

Ale uwierzcie, byłam już w takim stanie, że kręciło mi się w głowie, miałam ogromne lęki, niepokoje (takie, że płakałam ze strachu nie wiadomo przed czym), a kiedy się poruszałam to na moich oczach pojawiało się jakby takie niebieskie szkiełko, przez które wszystko w ułamku sekundy widziałam na niebiesko. Bardzo przestraszyłam się tym stanem i następnego dnia zadzwoniłam do psychoterapeutki. 

Kiedy do niej poszłam byłam już wypoczęta (w końcu zaczęłam planować) i wcześniej sama znalazłam sposób na rozwiązanie swojego problemu. Ale mimo to chciałam się z nią zobaczyć. Chciałam z nią porozmawiać, bo zwyczajnie się za nią stęskniłam. Dała mi zadanie domowe - zaufać sobie. Zapytałam: co to znaczy? Odpowiedziała, że mogą mi się zdarzyć różne załamania, niepokoje, szczególnie, gdy znajduję się w nowej sytuacji. Jednak zamiast podejmować drastyczne kroki warto odczekać tydzień lub dwa, aby sytuacja się unormowała i abym zdążyła się przekonać, że ze wszystkim sobie dam radę. 

M. bardzo mnie wspiera, troszczy się i martwi, gdy coś jest nie tak. Zawsze jest chętny do pomocy, nie krytykuje i nie ocenia. Oby mu tak zostało ;)





Psychologia - studia!

Cześć!
Chciałam Wam się pochwalić, że po konsultacji z rodziną i z psychiatrą zapisałam się na studia. Kierunek: psychologia. 


Namówiła mnie siostra, która już studiuje na uczelni, na którą i ja się wybrałam. Jak co roku powiedziałam jej: "za rok pójdę na psychologię", a ona na to, że mam iść w tym roku. Podała sensowne argumenty świadczące za tym, że jest to dobry pomysł, przede wszystkim ekonomiczne.
No i tak się stało. Poszłam, zapisałam się, zapłaciłam, podpisałam umowę i jestem studentką. 
No dobra, nie było to takie proste. 
Odkąd pamiętam zawsze miałam ogromny problem z wejściem na jakąkolwiek uczelnię wyższą. Po prostu blokada. Nie wejdę bom głupia. No i z tymi lękami zwróciłam się do siostry - żeby pomogła mi tam wejść po raz pierwszy. Siostra prowadziła mnie przez telefon pod samą uczelnię i krok po kroku pomagała mi psychicznie przełamać, abym tam weszła. Bardzo chciało mi się płakać, przerastało mnie to, niesamowity lęk. Ale w końcu weszłam tam - zobaczyć tylko czy jest kolejka. No i jak już zobaczyłam, że kolejki nie ma to już było wszystko dobrze, bo tam weszłam. A sprawy załatwiać potrafię, więc podeszłam do okienka, zapisałam się i już potem było dobrze (choć miałam lekki zawał, bo przez chwilę nie umiałam znaleźć dowodu osobistego! o zgrozo!). 

Oczywiście rozmawiałam o tym też z psychiatrą. Ona wiedziała, że od zawsze chciałam być psychologiem. Konsultowałam się jednak pod kątem hipomanii/manii oczywiście. Wstępnie doszłyśmy do wniosku, że to raczej nie jest hipomania, bo pomysł o studiach w tym roku nie był mój, a w dodatku czuję lęk przed nadchodzącym wyzwaniem. Przypomniała mi za to to, co powiedziała jakiś rok temu o tym, że ona cały czas szuka dobrych psychologów do współpracy. No i że jest bardzo za tym żebym w tym roku szła na studia, bo im szybciej zacznę tym szybciej skończę (mam już 27 lat!). Także będzie mnie wspierać.

Rodzina również zareagowała bardzo pozytywnie, przyjaciele również. Co do przyjaciół to nie miałam wątpliwości, ale nie byłam pewna co powie moja rodzinka na to, że drugi psycholog będzie im się kształcił. Natomiast zaskoczyli mnie bardzo pozytywnie - zarówno rodzice jak i babcia. 

Także jest mi dobrze.

Co do wkurwu, o którym pisałam w poprzedniej notce to go rozpracowałam. Złość i agresja są naturalnymi reakcjami na lęk i stres, a ja byłam wówczas bardzo się bałam powrotu do pracy po trzytygodniowej przerwie. I rzeczywiście - jak tylko wróciłam do pracy i okazało się, że nie było się czego bać to od tego momentu nie mam już problemów ze złością. 
Czuję się normalnie. Poza tym, że bardzo mnie boli ząb... I prawdopodobnie czeka mnie dentysta. Choć dzisiaj już boli mniej, więc może znowu to odwlekę ;)

Pozdrawiam Was wszystkich :)
 

Koniec depresji. Początek hipomanii czy normalności?

Zmęczenie, wkurw, speed. 

Koty. Chęć odchudzania. Sprzątanie. Gotowanie. Kwiatki.


"Pytanie to w tytule
Postawione tak śmiało
Choćby z największym trudem
Rozwiązać by należało(...)"
K.I. Gałczyński "Dlaczego ogórek nie śpiewa?"


Jestem zmęczona. Wczoraj wróciłam do siebie do mieszkania. I od tego czasu prawie cały czas sprzątam. Już mam dość, ale nie umiem usiedzieć. Jeśli mam na coś czekać albo coś idzie nie po mojej myśli to od razu pojawia się wkurw - staram się nad tym panować żeby nie uprzykrzać życia innym i nawet mi się to udaje, ale to nie zmienia faktu, że intensywność i nagłość tego uczucia mnie przytłacza. Mam jakiś taki speed w głowie, co chwile pojawiają się niej nowe pomysły. Opiekuję się kwiatkami jak nigdy, czytam o ich pielęgnacji. Gotuję własne posiłki, nie zamawiam z internetu. I równocześnie mam ochotę chorobliwie się odchudzać. No i koty. Koty, których nie ma, a które widzę kątem oka. 

Dobra, mam hipomanię. I jutro telewizytę u psychiatry, więc trzeba będzie pogadać.

A tymczasem korzystam z fazy i wracam do sprzątania...




Po prostu zasnąć...

 Od kilku dni zbieram się, aby napisać tego posta. Na początku było mi wstyd. Przed czym? Otóż wstydziłam się tego, że... się pogorszyło. Wiem, głupie. Szczególnie, że ten blog jest o chorobie afektywnej dwubiegunowej, która charakteryzuje się tym, że raz jest lepiej, a raz gorzej. Jednak przejmowałam się tym, że przecież było tak normalnie, tak dobrze, tak spokojnie. Choć nie do końca. W okolicach 7-10 sierpnia zaczęła mi się lekka hipomania. Było to na pewno po części spowodowane poznaniem M., zakochaniem. Myślałam jednak, że dobrze sobie z tym poradziłam - nie zrobiłam żadnej głupoty, nie wzięłam żadnego kredytu, nie wykupiłam połowy żadnego sklepu itp. Gdyby nie obecny stan to nie wierzyłabym, że to rzeczywiście była hipomania.

No właśnie - obecny stan. Jestem na L4, mam fazę dosyć ciężkiej depresji.



W poniedziałek zwolniłam się wcześniej z pracy, bo już nie umiałam wytrzymać. Zero skupienia, spowolnione ruchy, nadmierna płaczliwość. W dodatku przedtem trudny weekend - pełen płaczu, przynaglających do czynu myśli autoagresywnych, poczucia beznadziei. Powiedziałam w pracy, że mam problem z żołądkiem i że potrzebuję L4. Ponieważ do mojego mieszkania przyjechała na kilka dni córka właścicielki, odstąpiłam jej mieszkanie na czas pobytu, a sama przeniosłam się do babci. Poprosiłam ją wcześniej żeby pilnowała żebym się codziennie myła, żeby mnie wyciągała na spacer, wmuszała we mnie coś zdrowego i żebym wstawała przed 10. Niewiele z tego udaje nam się zrealizować. I też wcale nie czuję się lepiej. Co wieczór cieszę się, że już koniec kolejnego dnia. Równocześnie boję się, bo każdy dzień przybliża mnie do końca L4, a nie wyobrażam sobie iść w tym stanie do pracy. Mimo to najszczęśliwsza jestem jak zostaję w nocy sama ze sobą, gdy babcia już pójdzie spać. Mogę po prostu zasnąć. I rano znowu świadomość, że kolejny dzień pełen walki przede mną. 
L4 mam od internistki. Dzwoniłam do psychiatry, ale nie odebrała - uznałam, że poradzę sobie bez niej, myślałam, że przerwa w pracy mi wystarczy. Wygląda jednak na to, że będę potrzebowała zmiany leków. Tylko tutaj znowu - wstydzę się. Tak, wstydzę się powiedzieć mojej lekarce, że się pogorszyło. Nie wiem czemu tak jest. Może przez te telewizyty. Chciałabym już ją zobaczyć, porozmawiać z nią twarzą w twarz, ale na to się nie zanosi. No nic, tak czy inaczej chyba w poniedziałek będę musiała próbować się do niej dodzwonić i załatwić tę sprawę. 
Okej, kładę się do łóżka. Już za kilka godzin nadejdzie ta chwila, w której zostaję sama i mogę po prostu zasnąć...


Urodzinowe przemyślenia

 Nie wiem jak zacząć. Powinnam była spisywać to wszystko na bieżąco, ale nie byłam w stanie, chciałam, aby czas ugruntował pewne rzeczy i sprawił, że łatwiej będzie o nich pisać.

Może zacznę od środka.

Jak niektórzy z Was się zorientowali – równy tydzień temu miałam 27. urodziny. To był piękny dzień. Widziałam się z M. (opowiem o nim potem) i z moją ukochaną siostrą. W dodatku uświadomiłam sobie jak wiele osób o mnie po prostu pamięta i jak dla wielu osób jestem ważna. I jak bardzo oni są ważni dla mnie.

Tego dnia mocniej uświadomiłam sobie, że mam czwórkę wspaniałych przyjaciół, na których mogę w każdej chwili polegać (nie licząc siostry i babci). Ktoś powie, że to dużo, że pewnie nie są przyjaciółmi, że przesadzam… Ale to są przyjaciele. Przyjaźnie, które na co dzień pielęgnujemy, które są piękne i czyste. To ogromne szczęście mieć takich ludzi wokół siebie.

Odkąd wyszła Kraina Lodu II bardzo często słuchałam piosenki „Pokaż się”. Ta piosenka była dla mnie ważna ze względu na to, że moim marzeniem jest odkryć siebie i być szczęśliwą. Tydzień temu, koło południa, również puściłam sobie tę piosenkę i popłakałam się z żalu, że skończyłam 27 lat, a dalej nie odnalazłam swojego domu i siebie. Potem przyszedł M. z pięcioma pięknymi czerwonymi różami po czym poszliśmy na krótki spacer. Wieczorem przyjechała do mnie siostra. Długo rozmawiałyśmy, również o moim lęku związanym ze związkiem, o tym, że mam tak wartościowego człowieka przy sobie, który jest tak naprawdę spełnieniem moich marzeń, a przez nieokreślony lęk, który we mnie tkwi – boję się, że to zepsuję. Boję się powagi tego, co się dzieje, co może się wydarzyć (np. ślub w przyszłości). Ona też mówiła mi o sobie, o swoich poszukiwaniach siebie. I tak w rozmowie uzupełniałyśmy siebie nawzajem, słuchałyśmy muzyki, która grała nam w duszy. Było to do tego stopnia głębokie i pouczające, że kiedy wyszła posłuchałam jeszcze raz piosenki „Pokaż się” i odkryłam, że ta piosenka to nie jest koniec drogi Elsy. Nie ma tam słów „odnalazłaś dom”, ale są „dom odnajdziesz – uwierz w sen”. Słuchając tym razem tej piosenki odkryłam, że po rozmowie z siostrą coś ogromnie się we mnie zmieniło. Ruszyłam kilka milowych kroków do przodu. I to jest najważniejsza część tego postu. Ciężko to opisać. Poczułam, że jestem pełnią, że jestem całością, że jestem taka, jaka powinnam być. I słowa piosenki

„Dom odnajdziesz uwierz w sen!

Teraz wiem!

Pokaż się, bądź godna tej mocy

Zanurz się w całkiem nowy świat

Tyle na siebie czekałaś lat

I oto czas.

Och, pokaż się! To Ty!”

Są skierowane wprost do mnie. Poczułam się wypełniona siłą pochodzącą z poczucia bycia pełnią. Teraz mogę szukać DOMU. Mojego własnego, a nie tego rodzinnego, który był kiepskim domem. Teraz mogę dzielić się dobrem, które jest we mnie, bo już nikomu niczego nie zazdroszczę, bo sama mam wszystko, czego potrzebuję: Boga, przyjaciół, rodzinę, pracę, SIEBIE.

Kiedy opowiedziałam o tym odkryciu babci, powiedziała jedno słowo: NARESZCIE!

Tak bardzo mnie to słowo ucieszyło!

I nie, to nie jest tak, że wszystkie smutki odeszły, że teraz jest idealnie. W żadnym razie. Ale teraz wiem, że mam w sobie wszystko, aby sobie pomóc. A jeżeli czegoś nie mam to są blisko mnie przyjaciele, jest terapeutka, jest lekarka. I w każdej chwili mogę poprosić o wsparcie.

A o M. opowiem Wam w innym poście, bo ten i tak już jest strasznie długi. W skrócie powiem, że znalazłam bardzo wartościowego mężczyznę, w którym się zakochałam i który zakochał się we mnie. 



Pauza w terapii

 Terapia przerwana chwilowo przez terapeutkę. Dobrze sobie radzę, osiągam sukcesy, przy tym jestem stabilna i po prostu szczęśliwa. Ufam sobie i cieszę się życiem. Do terapeutki mam wrócić jak coś się zacznie dziać o czym będę chciała porozmawiać 🙂



Relacja z urlopu

 Witajcie ❤

Od 1 do 12 lipca byłam na urlopie. Mogę z czystym sercem powiedzieć, że to był mój najlepszy urlop w dotychczasowym życiu. Przyznaję, nie było ich zbyt wiele ( 😉 ), ale z tych, które były ten zdecydowanie się wyróżnia.

Wyjechałam do Krakowa. Pierwsze pięć dni spędziłam u Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Łagiewnikach w Domu św. Faustyny. Zaskoczeniem dla mnie samej było to, że poszłam do spowiedzi, a myślałam, że już nigdy w życiu nie pójdę. Myślałam, że dla mnie już nie ma łaski. Ale poszłam do kaplicy z cudownym obrazem Jezusa Miłosiernego, aby pomodlić się za przyjaciółkę, która o to prosiła… I jak usiadłam tam na chwilę to poczułam jak małe są moje grzechy w porównaniu z Bożym Miłosierdziem. I w myśl zasady „A teraz prędko zanim dojdzie do nas, że to bez sensu” (cyt. Król Julian) po prostu ruszyłam do konfesjonału. Jeszcze nigdy nie miałam tak dobrej spowiedzi. Od tego dnia codziennie chodziłam na Mszę św. I z pierwszej części mojego urlopu zrobiły się po prostu samotne rekolekcje. To był wspaniały czas z Bogiem i samą sobą.

Po tych pięciu dniach pojechałam do koleżanki, która mieszka w Krakowie. Miałam u niej nocować jedną noc, a potem jechać już do domu i tam spędzić resztę urlopu, ale tak dobrze nam było ze sobą, że spędziłam z nią kolejne cztery dni. Ta część urlopu to był zachwyt drugim człowiekiem. Dużo rozmów, dużo inspiracji i spacerów, zwiedzania, odkrywania wspaniałych miejsc w Krakowie. Jestem wdzięczna za ten czas.

Od tygodnia chodzę do pracy. Ciężko jest mi się wdrożyć, ale wierzę, że dam sobie radę.

Mam długą przerwę w terapii. Pewnego dnia odmówiłam wizytę, bo coś mi wyskoczyło i nie poprosiłam o umówienie kolejnej. To było jakiś miesiąc temu. Pojechałam potem na ten urlop, gdy tylko przychodziła mi na myśl  terapia to uciekałam myślami w jakimkolwiek innym kierunku. Jednak dwa dni temu już zebrałam się na odwagę i napisałam do terapeutki smsa z przeprosinami, wytłumaczeniem, że byłam na urlopie, że nie chciałam o tym myśleć i obietnicą, że więcej coś takiego się nie powtórzy.

W ogóle terapia to jest ciekawy temat teraz. Zwykle tak po pół roku mam kryzys, bo nagle nie mam o czym mówić. Wtedy z terapii rezygnuję albo ciągnę jeszcze kilka miesięcy, a potem rezygnuje… Może to jest moment kiedy powinnam przejść do trudnych tematów, ale zwyczajnie nie wiem o czym mówić. Nie chcę teraz uciekać. Chcę przez to przejść. Muszę o tym porozmawiać z p. Olą.

Zdjęcie zrobione przeze mnie w pierwszym dniu w Krakowie. Bardzo podoba mi się ta chmura za Kościołem Mariackim.




Brak zrozumienia

 Kiedy znowu robi się ciężko mam wrażenie, że nikt mnie nie rozumie.

To tak prosto brzmi "nikt nie rozumie", a to tak głębokie słowa. 

Próbujesz wyjaśniać, mówisz co czujesz, tłumaczysz, dajesz przykłady i wiesz, że ta druga osoba się stara, ale po prostu... nie rozumie. 

Poza tym ma własne problemy. Nie rozumie jak głębokie to jest, więc nie wychodzi poza siebie żeby móc Ci pomóc. 

A pewnie i tak byś tej pomocy nie przyjęła, bo kiedy robi się ciężko... Tak naprawdę chcesz być sama. 

Bo choćby ktoś chciał zrozumieć to jesteś przekonana, że i tak nie zrozumie.




Znowu pod górkę

 Robi się ciężko. Powrót tego kolegi do pracy mnie rozbił. Mam ochotę go ochronić, a nic nie mogę zrobić, bo oficjalnie nic nie wiem. 

Irytacja w związku z życiem wzrasta. Frustracja co do mojej osoby znowu się obudziła. Apetyt maleje (to  akurat dobrze). Melancholia i zmęczenie się rozgościly. W pracy nie potrafię się skupić, a to sprawia, że się stresuję.

Koleżanka ma romans co przypomina mi dni z Uwodzicielem. Smuci mnie to, że nie mogę z nim nawet porozmawiać. 

Ech...




Melancholia

 Do pracy wrócił facet, którego "wysłałam" do szpitala psychiatrycznego. Facet bardzo mądry, ale mający problemy z umiejętnościami interpersonalnymi. W styczniu postanowiłam mu z tym pomóc i gadaliśmy 4 godziny przez telefon, on bardzo się nakręcił. To był piątek, w weekend dostał jakiegoś ataku psychozy i od tego czasu był na L4. Wiem, że był w szpitalu psychiatrycznym. Teraz wrócił i dowiedziałam się z wiarygodnego źródła, że ma ciężką depresje, bierze leki. A mnie do niego ciągnie, chciałabym z nim złapać kontakt, pomoc, powiedzieć, że mam ChAD, podzielić się swoimi przeżyciami... jego powrót wprowadził mnie w melancholijny nastrój. Mam wrażenie jakby depresja u innych ludzi mnie przyciągała. Odnoszę wrażenie, że jest we mnie nadzieja, że taki człowiek zrozumie co czuję. A tak naprawdę to człowiek w depresji jest przede wszystkim egoistyczne nastawiony, skupia się na sobie, nie dostanę od niego wsparcia, które sama jestem w stanie zaoferować. W sobotę mam terapię, może o tym porozmawiam.




Pobyt u rodziców

 Od prawie dwóch miesięcy pracuję zdalnie. Trzy czwarte tego czasu spędziłam u rodziców, bo u mnie w mieszkaniu skiepścił się internet i nie byłam w stanie wykonywać obowiązków. I popełniłam ogromny błąd - przeniosłam się do rodziców. Jak może pamiętacie moi rodzice oboje są alkoholikami, a trzydziestoczteroletni brat jest alkoholikiem i narkomanem. I właśnie do tej trójki się przeniosłam. Nie wiem co sobie myślałam. Na początku tutaj spałam, mieszkałam, żyłam, ale po trzech-czterech tygodniach nie wyrobiłam psychicznie i przeniosłam się ze spaniem do siebie. Nie wiem co ja sobie myślałam, co chciałam osiągnąć skazując siebie na codzienną obecność tutaj. Terapeutka sugeruje, że chciałam mieć kontrolę nad rodzicami. Mi się nie wydaje żeby tak było. Ja chyba po prostu byłam naiwna, nie sądziłam, że jest z nimi aż tak źle, że piją tak często i tak dużo. 

Z jednej strony dużo przecierpiałam psychicznie przez ten czas, a z drugiej myślę, że było to terapeutyczne, bo pozbyłam się złudzeń. Już po prostu wiem jak to wygląda, już mnie nie oszukają, że jest ok. Cała trójka jest siebie warta, cała trójka jest codziennie pijana. Jasne, że brat i ojciec piją więcej niż mama, bo mama potrzebuje mniej alkoholu żeby się upić. Co ciekawe kiedyś (jak jeszcze byłam nastolatką) to tata był tym alkoholikiem łagodnym, z którym nawet po pijaku można było porozmawiać, miał jakiś rodzaj empatii i zrozumienia. Mama za to była bardzo agresywna słownie. Teraz jest na odwrót. 

Na szczęście od jutrzejszego popołudnia będę wolna. Dzisiaj jeszcze pracuję, a tata (który jest kierowcą) pije sobie z bratem w piwnicy, więc nie zawiezie mi komputera do mnie do domu. Ale jesteśmy umówieni na jutro, że przyjedzie on i mama na kawę i przywiozą mi służbowy PC, który ma zostać u mnie w mieszkaniu "w razie czego" (zarządzenie przełożonej). 

Natomiast od poniedziałku wracam do biura. Nareszcie!

Na razie będzie nas tylko dziewięć osób, ale to zawsze coś. Będzie trzeba się jakoś lepiej ubrać, może zrobić make-up, pomalować paznokcie. 

Na pewno nie będzie jakoś super dobrze, bo na terapii jest ciężko, ale przynajmniej odejdzie mi bezpośredni czynnik, który robi mi krzywdę, a jakim jest przebywanie przez większość dnia z trójką nawalonych alkoholików.




Klucz

 Takie trochę błędne koło. 

1. Przerabiam coś na terapii i otwieram się na emocje

2. Nie potrafię poradzić sobie z trudnymi emocjami

3. Tnę się

4. Dzwonię do psychiatry, że jest gorzej, że się tne

5. Psychiatra zmienia mi leki

6. Moje emocje są przytłumione

(...) 1 -> 2 -> 3 -> 4 -> 5 -> 6 -> 1 -> 2 -> 3 -> 4 -> 5 -> 6 -> 1 (...)

Czas zmienić punkt 4. Nie będę dzwonić do lekarki tylko porozmawiam z terapeutką o moim problemie z radzeniem sobie z emocjami. Może to jest klucz.




Ciężko

 Czuje się jakbym szła po linie nad przepaścią. Terapeutka od kilku sesji (sesję mam raz na dwa tygodnie) próbuje mi uzmysłowić, że moi rodzice nie spełniali, nie spełniają i nie będą spełniać swojej roli choćbym nie wiem co robiła. I że... no że nie będzie fajnie. Że największe prawdopodobieństwo jest takie, że będzie tak, jak jest albo gorzej. Ciężkie to jest dla mnie. Nie umiem nic więcej napisać poza wyrażeniem nadziei, że pani Ola wie co robi i gdzieś tam mnie ubezpiecza, gdy ja idę po tej linie. Chyba tak jest, bo po dzisiejszej sesji (telefonicznej oczywiście) powiedziała, że jakby co to mam pisać lub dzwonić.

Ciężko. Ciężko.

Poza tym mam depresję, pocięłam się, mam myśli s, a właściwie jakieś takie chore plany/fantazje o tym jak by to miało wyglądać. Wizyty u psychiatry co tydzień. 

Pracuję zdalnie, ale przeprowadziłam się do rodziców, bo mają lepszy internet - to oficjalny powód. Taka przykrywka. W rzeczywistości chciałam mieć rodziców, opiekę i troskę. A jak piją to mi tego nie dają i muszę postawić granice. Takie mam zadanie domowe: nauczyć się rodzicom stawiać granice, przestać grać w grę, która przechodzi od wymuszonej obojętności po rozpacz z powodu ich picia. Nie wiem jak to zrobić, ale będę próbować. 

Poza tym dostałam lepsze stanowisko w pracy, więc jest się z czego cieszyć. Może i podwyżka jakaś będzie? Się zobaczy. W każdym razie powtarzam sobie, że jestem z siebie dumna i czekam aż w to uwierzę. Tak naprawdę to mam wrażenie, że albo ktoś się za mną wstawił albo wzięli mnie przez przypadek. Moja samoocena spadła poniżej zera. 

Szczerze nienawidzę swojego ciała. Kiedy zastanawiałam się czy się pociąć to przyszła mi jedna jedyna myśl żeby tego nie robić: to ciało jest zbyt brzydkie żeby je ciąć. 

Fragment piosenki skierowany do terapeutki teraz, gdy już nie ma odwrotu, bo idę nad przepaścią. Wcześniej mogłam się wycofać, ale teraz już jestem rozwalona od środka, ona musi mnie przez to przeprowadzić.

Więc ja czekam, i czekam, i czekam

I tylko ciebie wciąż wołam, Ciebie wzywam z daleka

Więc ja leżę, i leżę, i leżę

Bo tylko Tobie zaufam, tylko Tobie uwierzę

Tylko Tobie uwierzę



Pełnia życia

 Długo mnie nie było, ale to dlatego, że dużo się działo...

Każdy dzień był jakiś taki... wypełniony życiem? Nie ma we mnie pustki. Były wzloty, były upadki, ale niezwiązane z chorobą. Takie życiowe po prostu.

Dzisiaj się na chwilę zatrzymałam, bo nie wzięłam wczoraj leków na noc (byłam tak zmęczona, że z drzemki zrobiła się cała noc) i dzisiaj kręci mi się w głowie i ręce mi się trzęsą, pocę się. Ale wszystko ma swoje plusy, bo dzięki temu pomyślałam, że do Was napiszę.

Postanowiłam iść do dietetyczki. I byłam, i chodzę. Mam diete, która naprawdę jest fajna. Tylko nie daje sobie rady z regularnymi zakupami i porządkiem w kuchni przez co w tym tygodniu diety brak. Dzisiaj mam zamiar iść na zakupy, posprzątać i wrócić do pisania planu dnia na każdy dzień żeby to ogarnąć. Dieta wymaga organizacji.

Dostałam premie i to nie mała, bo 3 tys. zł. Miałam zamiar za to spłacić cześć długów i resztę przeznaczyć na dietetyczkę i zakupy, ale przyjaciel, pod którego pożyczyłam kiedyś 1,5t tys. zł. darował mi dług i powiedział, że daje mi te pieniądze na dietę. Poczułam się jakbym wygrała na loterii! Przyjęłam te pieniądze, bo prawdę mówiąc on ma ich sporo, a mi naprawdę są potrzebne - i to dodatkowa motywacja żeby diety nie zawalać. W ogóle mam dobry finansowo czas. Nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo wcześniej martwiłam się pieniędzmi, mam wrażenie jakby mi kamień z serca spadł. Jeśli to dobrze rozegram to nie będę musiała pożyczać już od nikogo tylko ewentualnie brać z oszczędności.

Wczoraj miałam rozmowę kwalifikacyjną na dwa stanowiska: specjalisty albo starszego specjalisty. To podskoczenie o dwa albo trzy stanowiska do góry, a co za tym idzie - lepsza kasa. Ogromna szansa. Myślę, że poszło mi dobrze. To na razie był pierwszy etap - testy logiczne, test dokładności i cześć praktyczna. Najlepsze jest to, że ja się na co dzień zajmuje tym, czego ta cześć praktyczna dotyczyła, więc wstyd będzie nie przejść tego etapu. 

Zrobiłam też w tym czasie największą głupotę w swoim życiu, do której Wam się nie przyznam, bo mi po prostu wstyd. Ale piszę o tym dlatego, że dzięki temu poznałam całkiem fajnego faceta - jesteśmy na etapie randek i smsów. Najlepszy czas. Jest inteligentny, świetnie się z nim rozmawia, rozumiemy się, jest wyższy i o dziwo 3 lata młodszy - nigdy nie miałam młodszego chłopaka. Ale nie przeszkadza mi to, bo różnica wieku się zaciera. 

Ach! I jeszcze zdobyłam przyjaciółkę! Wspaniała kobieta, jestem w niej zakochana! Możemy gadać godzinami o wszystkim, milczeć, oglądać razem filmy i bawić się z jej córeczką. Odkąd z dawną przyjaciółką zerwałyśmy ze sobą kontakt (poznała swojego przyszłego męża - nasza przyjaźń tego nie wytrzymała) tęskniłam za taką osobą w swoim życiu. 

To tyle u mnie. A co u Was? Napiszcie mi jak się czujecie i czy coś zmieniło się w Waszym życiu tej zimy?

Święta Bożego Narodzenia

 No właśnie, jutro wizyta u terapeutki 😉

Cieszę się, że znalazła dla mnie czas jeszcze przed świętami.

Nie wiem jak jej opowiem o tej depresji. Szczególnie, że czuję się lepiej (dziękuję Wam za wsparcie).

Okres przedświąteczny to od ośmiu lat bardzo ciężki czas dla mnie.

12 grudnia 2011 roku moja mama miała pierwszą próbę samobójczą, którą pamiętam. Miałam wtedy niecałe osiemnaście lat i bardzo to przeżyłam. Szczególnie, że mama dostała przepustkę z psychiatryka na święta, więc bardzo szybko. A we mnie było tak wiele złości, żalu, poczucia krzywdy, odrzucenia. Pamiętam jak dwa dni po próbie odwiedziłam ją w szpitalu (zwykłym) i nie odezwałam się ani słowem - ona też nie. Nie rozumiałam jeszcze wtedy, że to choroba ją do tego skłoniła. Zresztą, czy taka wiedza coś pomaga? Gdy mama miała próbę samobójczą w tym roku to też bardzo mocno to przeżyłam pomimo tego, że wiem już jak to działa. Że to jest impuls. Że to jest taki ból psychiczny, że nie da się go znieść. Że wydaje ci się, że tak będzie najlepiej zarówno dla ciebie jak i twoich bliskich.

Od tego czasu święta Bożego Narodzenia to dla mnie wspomnienie tamtych wydarzeń.

I jeszcze te wszystkie święta kiedy byłam w trakcie głodówki i zawalałam anorektyczną dietę w wigilię i potem czułam się jak świnia pomimo BMI 18,5...

Nie, to nie jest dobry czas.

Nawet, gdy byłam bardzo wierząca to nie potrafiłam się z tych świąt cieszyć pomimo tego, że jest to czas radości i odrodzenia.




Jak się czuje osoba w depresji?

 Jak odczuwacie depresję?

Próbowałam dzisiaj wyjaśnić przyjaciółce jak się czuję i chyba znalazłam najlepsze porównanie dla depresji, w której obecnie jestem. To nie jest silna depresja. To jest taka depresja o mocy 6/10 gdzie 1 to słaba depresja, a 10 to nieumiejętność wstania z łóżka

Znalazłam takie porównanie. 

Czuję się jakbym płakała 4 godziny non stop i w końcu się uspokoiła. Nie ma już łez, wszystkie smutki zostały wypłakane i została pustka. Dodatkowo, jak to po tak długim płaczu, czuję się zmęczona, ospała, ale nie mogę się położyć, bo trzeba iść do pracy. Boli mnie głowa, czuję zatoki, kręci mi się w głowie, ciało jest słabe, ciężko jest się na czymkolwiek skupić, rozmawiać, śmiać się, bo to wszystko zabiera energię, która i tak jest na wyczerpaniu.




4/10

 Rozmawiałam ze swoją lekarką.

Napisałam jej wcześniej smsa, że mam duży spadek nastroju, czuję się 4/10 (gdzie 10 to świetny humor). Napisałam, że powiedzenie "cześć" rano znajomym z pracy przychodzi mi z trudnością. I że w sobotę wróciłam z pracy i po prostu zaczęłam płakać nie wiadomo dlaczego.

Jak z nią rozmawiałam to już było lepiej, byłam po kawie i energetyku, znajomi z pracy też mnie trochę rozruszali. Pani doktor powiedziała, że to kwestia obniżania dawek leków i ona by antydepresanta nie dawała, bo może mnie wybić w manię. Że najlepszym sposobem będzie zacisnąć zęby i przeczekać - chyba, że zacznie być niebezpiecznie źle.

Wspomniała, że obniżamy dawki leków z mojej inicjatywy i byłam przygotowana na ewentualne cierpienie. 

Obie mamy nadzieję, że to minie z końcem roku - skończy mi się wtedy ważny projekt w pracy i miną święta. 

Trzymajcie za mnie kciuki! Bardzo chcę zejść z części leków, bo biorę tego naprawdę dużo, a wątroba nie zawsze będzie sobie tak dobrze radziła jak teraz.

Napisałam siostrze wprost, że będę teraz potrzebowała pomocy i jak będzie miała czas to niech wpadnie. Napisała, że rozumie i będzie pamiętać. Zobaczymy co z tego wyjdzie.

Spadek nastroju

 Cześć Kochani!

Mam nadzieję, że ten post nie będzie bezsensowny. Mam takie poczucie, że nic sensownego nie mogę napisać. Ale wydaje mi się, że to tylko takie przeświadczenie.

Ostatnio jest mi ciężej. Mam nadzieję, że to przez to, że to taki czas w roku, a nie dlatego, że schodzenie z kwetiapiny mnie destabilizuje i woła depresję. 

Tracę zainteresowanie tym, co ludzie do mnie mówią. Tracę zainteresowanie ich problemami, ich zdaniem i samopoczuciem. Zamykam się w sobie.

W pracy jakoś ciężko. Też możliwe, że to już przepracowanie, bo od kilku miesięcy pracuje od poniedziałku do soboty. Ciężko mi się myśli.

No i gdzieś w środku pojawia się zalążek tej strasznej pustki, którą zna każdy kto kiedykolwiek był w depresji. 

Co z tym zrobię? Poczekam do najbliższej terapii (21.12) i tam poruszę temat. Może zwykła rozmowa pomoże. Jak nie to dzwonię do lekarki. 

Trzeba być ostrożnym.



Kolejna sesja terapeutyczna

 A więc jestem. Zmęczona po całym tygodniu pracy i, co ważniejsze, po kolejnej sesji terapeutycznej.

Jak się czuje? Jak zwykle dowartościowana i zaakceptowana.

Poruszyłam same trudne tematy na sesji i już myślałam, że wyjdę stamtąd tym razem w ponurym nastroju, ale niezwykłość tej kobiety polega na tym, że podsumowując wszystko dodała mi wiary w siebie.

Z ważniejszych spostrzeżeń: taplam się w swojej beznadziei. Zawsze znajdę powód żeby sobie dowalić. Mam poczucie winy za każdym razem, gdy robię coś dla siebie. I jestem urocza, gdy sprawdzam czy Pani Terapeutka mnie słucha 😅

Bardzo lubię te kobietę. Pozwoliła mi puścić piosenkę zamiast opowiadać o przeżyciach, a piosenki to przecież mój sposób wyrażania emocji. Mogę przy niej być sobą, używać takiego języka jakiego chcę, mogę milczeć, mogę mówić nieskładnie (nadąża za moim tokiem rozumowania!).

21 grudnia kolejna wizyta. Do tego czasu pracuje dalej nad tym żeby nie zamawiać jedzenia oraz nad wyrobieniem poczucia sprawczości (np. zamiast 'udało mi się' myśleć/mówić 'zrobiłam'). Postarać się sobie nie dowalać na każdym kroku. A przynajmniej zauważać, gdy to robię.

Ahoj Przygodo!

Akceptacja

 Jutro trzecia wizyta u Pani Terapeutki. Stresik znowu jest. Czy znowu mnie zaakceptuje? A może odrzuci? Okaże niezadowolenie z tego, jaka jestem. Nieporadna, niepewna siebie, powtarzająca w kółko te same błędy i destrukcyjne zachowania...

Od wczoraj chodzi mi po głowie piosenka 'Let it go'. Ma całkiem inny wydźwięk niż nasze polskie 'mam te moc'. Staram się sobie powtarzać 'let it go!', dać sobie wolność i wyrwać się z myślenia, że moje niedoskonałości odstrasza ode mnie moich bliskich.

Na przykład dzisiaj niespodziewanie odwiedziła mnie siostra. A ja wcześniej zamówiłam sobie w dowozie duża porcje mcdonalda - spokojnie na dwie osoby mogła starczyć. Było mi strasznie wstyd. Ale siostrze już wcześniej powiedziałam, że mam duży problem z jedzeniem. Dzisiaj zobaczyła to po prostu na własne oczy. Zjadłysmy to razem, a ja poczułam jak mi kawałek kamienia z serca spada. Bo mnie nie opieprzyla, nie wyraziła dezaprobaty, po prostu zjadła to ze mną.

Każdy z nas ma inne problemy ze sobą, inne sprawy, z którymi sobie nie radzi. Trzeba być bardzo uważnym i ostrożnym żeby kogoś przez przypadek nie dotknąć w czuły punkt. 




© Sleepwalker | Wioska Szablonów | X | X