Moja twórczość

Obrazy na sprzedaż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą relacje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą relacje. Pokaż wszystkie posty

Puścić stery


Tak sobie myślę, że może czasem warto stracić kontrolę. Nie w tym sensie, aby robić głupoty, ale w takim, aby dać drugiemu człowiekowi wolność od własnych oczekiwań wobec niego. Pozwolić mu na to, aby nie spełniał moich oczekiwań. To, że ktoś zachowuje się inaczej niżbym tego od niego oczekiwała wcale nie oznacza, że zachowuje się źle. Może z tego wyjść coś dobrego.



Wczorajsza rozmowa z przyjacielem uświadomiła mi jak wiele wymagam od ludzi, którzy są wokół mnie. Złoszczę się na nich o to, że nie są tacy, jakimi ja ich widzę w swojej wyobraźni. Może czasem warto puścić stery i pozwolić sprawom toczyć się ich własnym rytmem? Pozwolić życiu się zaskoczyć?
Zaczęłam się modlić. Coś się we mnie złamało i zdobyłam się na to, aby oddać na nowo Bogu swoje sprawy. Wcześniej nie potrafiłam tego zrobić, a teraz potrafię powiedzieć: bądź wola Twoja. Przez ostatnie pół roku miało być tak, jak ja chcę. Teraz powoli dopuszczam Go do głosu.
Właściwie to modlę się tylko na różańcu, oddaję się Maryi.
Mam nadzieję, że podejdzie do Jezusa i powie Mu: ona nie ma już wina.




Maciej Wierszycki - motto tomiku "Byłem"

Dziękuję, że jesteś...
Jeśli nie tu,
To choćby gdziekolwiek

Przyjaźń? Nie, NIC.

Nic.
To słowo chyba można uznać za przewodnie w moim obecnym stanie.
Nic mi się nie chcę, niczego nie chcę, na nic nie mam ochoty.
Miałam iść na rower, nawet się ubrałam, ale właściwie to nie umiem wyjść z domu.
Miałam wziąć prysznic, bo już dwa dni nie brałam, ale nie umiem się zebrać.

Wysłałam mojej siostrze nagranie Dwubiegunovej - czego nie powie wam osoba w depresji. Zaznaczyłam, że chodzi przede wszystkim o fragment od minuty 6:50.


Dokładnie tak czuję się w dołku. Kiedy później zapytałam czy to odsłuchała powiedziała, że tak i jest to bardzo smutne, ale to myślenie życzeniowe, bo nikt nie będzie się domyślał bez komunikatu. To prawda. Może po prostu trzeba pogodzić się z tą nieznośną samotnością w depresji. Z tym nic.

Po ostatniej hipomanii w końcu uwierzyłam, że rzeczywiście mam chorobę afektywną dwubiegunową. Przeszłam z etapu zaprzeczania do etapu gniewu.

"Oto 5 etapów żałoby:

ZAPRZECZENIE – Nie, to nie może być prawda. To na pewno jakaś pomyłka.
GNIEW – Za co to spotyka akurat mnie? Są na tym świecie gorsi ludzie, którzy na to zasłużyli.
TARGOWANIE – Jak bardziej o siebie zadbam, to może się poprawi. Jak będę się więcej modlił, to wyzdrowieję.
DEPRESJA – To wszystko nie ma najmniejszego sensu.
AKCEPTACJA – Teraz już nic nie zmienię, muszę się pogodzić z losem."
źródło: Psycholog Pisze

Chciałabym mieć w kimś wsparcie, a zorientowałam się, że wokół mnie nie ma nikogo. Każdy jest zajęty swoim życiem. Przyjaciółka od momentu diagnozy się ode mnie oddala. Być może to moja wina, nie wiem. Mam do niej żal, bo gdy zerwał z nią facet to ja (pomimo tego, że byłam wtedy w najgorszej depresji w moim życiu) ją wspierałam, a gdy ja zerwałam z Uwodzicielem - nie mogłam na nią liczyć. Pomimo tego, że jasno i wyraźnie poprosiłam ją o spotkanie - nie doszło do niego. Gdy zadzwoniłam do niej zapłakana po zerwaniu zapytała czy jeśli będzie bardzo źle to pojadę na izbę przyjęć. Kiedy już się pozbierałam i postanowiłam spotkać się z K., po którym to spotkaniu czułam się cudownie, zadzwoniłam do niej, aby podzielić się moją radością. Zamiast cieszyć się razem ze mną zaczęła zbijać mój entuzjazm. Zadawała pytania zupełnie niezwiązane z tematem, typu jak sobie wyobrażam swoje życie, do czego zmierzam, czy nie przeszkadza mi, że on jest niewierzący. Na nic zdały się tłumaczenia, że po prostu spotkałam kogoś z kim się świetnie rozumiem i się tym cieszę nie wybiegając w żadną przyszłość ani niczego dalej nie planując. Po prostu chciałam się podzielić radością, która mnie spotkała. Mam w sobie poczucie krzywdy, bo kiedy ona jest rozentuzjazmowana to nawet jeśli mam jakieś wątpliwości co do jej radości, staram się być delikatna. A ja jej zachowanie odczytałam tak, że kiedy jest mi źle to mi nie pomoże, a kiedy jest mi dobrze to nie podzieli tej radości ze mną. Tak, moje stany smutku i radości są często wynikiem choroby i ona zapewne patrzy na mnie przez jej pryzmat, ale sorry - taka jestem. To, że jestem chora nie znaczy, że trzeba mnie traktować z dystansem.
Powinnam z nią o tym porozmawiać, ale nie umiem się do tego zebrać.

Czuję się bardzo samotna, a równocześnie nie mam ochoty nikogo widzieć.

I don't wanna hurt you

Jeżeli mam być szczera to szczyt hipomanii już za mną. Wczoraj cały dzień odsypiałam niedospane godziny, dzisiaj też przesiaduję w piżamie. Czas wydaje się kwestią względną. 
Miałam już dzisiaj iść do pracy, ale zadzwonili, że jednak dopiero od poniedziałku - i w ten sposób okazało się, że całą majówkę mam wolną. Może i bym coś z tym zrobiła, ale... czy mi się chce?
Ale nie o tym miała być notka. Chciałam Wam napisać, że przeżyłam wspaniały weekend z kolegą, który również ma ChAD. Po tych dwóch dniach, które spędziliśmy ze sobą, mam wrażenie jakby kamień spadł mi z serca, otworzyły się jakieś zamknięte drzwi, rozpłynęła się jakaś trauma. 


Nie potrafię kochać - tego jestem pewna. Potrafię się jedynie zakochiwać na kilka tygodni, a potem rzucać nieszczęśnika znienacka, kiedy najmniej się tego spodziewa. Dlatego od wielu lat jestem sama (Uwodziciela nie liczę) i dlatego pewnie pozostanę sama. Nie wyobrażam sobie siebie w roli wiernej żony, nie wyobrażam sobie siebie w roli cierpliwej i kochającej matki. I kolega, z którym się spotkałam, ma bardzo podobne podejście do relacji damsko-męskich. To pierwszy mężczyzna, o którego się nie boję, że go skrzywdzę. Nie, nie dlatego, że nie ma uczuć, tylko dlatego, że on doskonale rozumie ograniczenia, z którymi się zmagam, a które dotyczą właśnie relacji damsko-męskich. 



Mamo, ja nie chce za mąż
Chce blasku i chce oklasków
Chce w tłumie klejnotem pierwszym być
Mamo, ja nie chce za mąż
I co dzień być jak przechodzień
Co musi udawać zamiast żyć
Mamo, pod naszą bramą koła zetrą bruk
Jak przed damą klęknie u mych stóp
Tato, za oknem lato świat osłodzi bzem
A on bryką w nieznane porwie mnie

Pnie się mój różowy powój w górę wciąż się pnie
Migdałowy zapach ma i smak
Tulą się motyle tulą, tulą
A ja nie, bo mnie jest miłości ciągle brak

Mamo, ja nie chce za mąż
Nie zniosę mężusia kmiotka
Ja spotkać skrzydlatą miłość chcę
Mamo, ja nie chce za mąż
Chce drania co wart kochania
Gdy stuka pięściami w serce me

Mówi się, że osoby z borderline czy ChAD to potwory i najlepiej uciekać od nich jak najdalej. Być może rzeczywiście tak jest. Może to jest tak, że zdrowy chorego nie zrozumie? Może ChAD powinien skumać się z innym ChADem i żyć swoim szalonym życiem? 

A co do traumy, która ze mnie zeszła. Jeszcze nie do końca wiem co to. Wiem, że zostałam powalona dobrocią i jakąś formą miłości. Teraz, gdy myślę o Uwodzicielu, to zastanawiam się dlaczego godziłam się na to lub tamto. 
Normalna rzecz, jak np. objęcie w autobusie, rodziło we mnie z początku niepokój, bo ktoś zobaczy. A potem uświadamiałam sobie, że wcale nie muszę się z niczym kryć, bo żadne z nas nikogo nie zdradza.

Kiedyś Wam już pisałam, że lubię opisywać swój stan piosenkami. Dlatego poza dwoma, które wkleiłam wcześniej, są jeszcze te:



She looks up to the mirrored glass 
She sees a horse and rider pass 
She says, "This man's gonna be my death 
'Cause he's all I ever wanted in my life 
And I know he doesn't know my name 
And that all the girls are all the same to him 
But still I've got to get out of this place 
'Cause I don't think I can face another night 
Where I'm half sick of shadows 
And I can't see the sky 
Everyone else can watch as the tide comes in 
So why can't I 

And it's raining 
And the stars are falling from the sky 
And the wind 
And the wind I know it's cold 
I've been waiting 
For the day I will surely die 
And it's here 
And it's here for I've been told 
That I'll die before I'm old 
And the wind I know it's cold..." 

But there's willow trees 
And little breezes, waves, and walls, and flowers 
And there's moonlight every single night 
As I'm locked in these towers 
So I'll meet my death 
But with my last breath I'll sing to him my love 
And he'll see my face in another place," 
And with that the glass above 

Her cracked into a million bits 
And she cried out, "So the story fits 
But then I could have guessed it all along 
'Cause now some drama queen is gonna write a song for me," 
She went down to her little boat 
And she broke the chains and began to float away 
And as the blood froze in her veins she said, 
"Well then that explains a thing or two 
'Cause I know I'm the cursed one 
I know I'm meant to die 
Everyone else can watch as their dreams untie 
So why can't I 



I'm your Opheliac
I've been so disillusioned
I know you'd take me back
But still I feign confusion
I couldn't be your friend
My world was too unstable
You might have seen the end
But you were never able

To keep me breathing
As the water rises up again
Before I slip away!


You know the games I play
And the words I say
When I want my own way
You know the lies I tell
When you've gone through hell
And I say I can't stay
You know how hard it can be
To keep believing in me
When everything and everyone
Becomes my enemy and when
There's nothing more you can do
I'm gonna blame it on you
It's not the way I want to be
I only hope that in the end you will see


It's the Opheliac in me...
It's the Opheliac in me...

I'm your Opheliac
My stockings prove my virtues
I'm open to attack
But I don't wanna hurt you
Studies show:
Intelligent girls are more depressed
Because they know
What the world is really like

Don't think for a beat it makes it better
When you sit her down and tell her
Everything gonna be all right
She knows in society she either is
A devil or an angel with no in between

She speaks in the third person
So she can forget that she's me

Doubt thou the stars are fire
Doubt thou the sun doth move
Doubt truth to be a liar
But never doubt... 

Modlitwa łez

Dużo dzisiaj płakałam. Płakałam, piłam piwsko i... się modliłam? Tak, przekazywałam Bogu sercem to, czego nie umiem przekazać słowami.
Płacz podobno pomaga, więc płakałam. Czy to pomoże mi oczyścić się ze wspomnień?


Płakałam też nad swoim ciałem. Weszłam w obszar nadwagi. Ważę 74kg na 170cm. Kiedy patrzę w lustro to nie wierzę, że to jestem ja, nie poznaję swojego ciała. Nigdy nie byłam tak gruba.
Jeśli wrócę do Boga, jeśli pójdę do spowiedzi, to nie będę mogła już się głodzić. Może to i dobrze, bo niewiele mi to dało dobrego - jedynie późniejsze napady obżarstwa. Obżarstwo to też grzech. Kurwa, robiłam sobie dzisiaj rachunek sumienia i wychodzi na to, że całe moje obecne życie jest jednym wielkim grzechem.
Poszłam dzisiaj nawet na adoracje... Tak, po dwóch piwach. Pff... myślałam nawet czy by nie iść do spowiedzi, ale po pierwsze byłam nietrzeźwa (co prawda nie czułam tych dwóch piw, ale jakiś szacunek dla sakramentu pokuty i pojednania trzeba mieć), a po drugie w niedziele spowiedź jest tylko piętnaście minut przed Mszą św., a ja nie chcę się spieszyć. Wobec tego zwiałam po dwudziestu minutach.
W ramach otwierania się na ludzi zaproponowałam mojej grupce znajomych, z którymi nie widziałam się odkąd zaczęłam być z Uwodzicielem, wypad w góry. Zobaczymy co z tego wyjdzie.
No i jeszcze zastanawiam się nad tym, czy by nie iść na lekcje gry na gitarze. Siostra ma gitarę - mogłaby mi ją dać, bo nie używa. Musiałabym tylko strunę dołożyć, bo podobno nie ma. Ktoś wie jak to zrobić albo gdzie znaleźć kogoś, kto to zrobi?
Myślę, że nie ma innego sposobu żeby pozbyć się z życia Uwodziciela jak zapełnić jego miejsce czymś/kimś innym. Wyprzeć go z mojego serca. On dzisiaj jest w pracy, ale się nie odzywa. Po części jestem mu za to wdzięczna. Mam nadzieję, że on też zrobi wszystko żeby było mi łatwiej o nim zapomnieć. Ja też się nie odzywam. Staram się czymś zająć, ale kiedy bierze mnie na łzy to pozwalam sobie na płacz. Myślę, że to dobre podejście do siebie.

Usłysz mnie!

Znam ten utwór od lat, ale dzisiaj po raz pierwszy wzbudził we mnie takie emocje. Yiruma i jego River flows in you. Polecam posłuchać!



W akompaniamencie Yirumy chcę wykrzyczeć mój żal, moją frustrację i złość.
Uwodzicielu... Moje uczucia względem Ciebie są tak dziecięco szczere i gwałtowne. Uwielbiam z Tobą rozmawiać, przytulać się do Ciebie, kochać się z Tobą. Usłysz jak bardzo blisko chcę z Tobą być. Chciej i Ty być przy mnie, chciej mi ufać, ufaj...
Dlaczego jesteś podejrzliwy i zazdrosny? Dlaczego nie powiesz jasno co Ci nie odpowiada tylko chodzisz okrężną drogą milczenia? Dlaczego grozisz rozstaniem? Dlaczego manipulujesz mną? Wiesz, że nie mogę się na to godzić! Nie pozwolę nikomu, aby mną manipulował, aby manipulował moim lękiem przed odrzuceniem.
Uwodzicielu, to był ostatni raz kiedy pozwoliłam Ci na takie zachowanie względem mnie. Kocham Cię. Ale nie będę pozwalała, aby Twoje niskie poczucie własnej wartości wpływało na mnie, budząc we mnie tak wiele frustracji, żalu i złości. Nie potrafię sobie z tym radzić, a muszę szanować siebie i swoje zdrowie.
Nasza relacja powoli dobiega końca, oboje o tym wiemy.
Jeszcze trochę to potrwa, ale niedługo. Dobrze będzie rozstać się w przyjaźni.


Zagoniona w kąt
Twoim milczeniem
Krzyczę: Usłysz!
Bez słów.

Z sercem przepełnionym lękiem
Nasłuchuję twoich kroków
Szepczę: nie opuszczaj mnie
Ale ty nie słyszysz.

Bo zatonąłeś

w milczeniu

Jak pies z kotem

Uwodziciel: Panno Mary, idzie pani zapalić?
Ja: Jasne, tylko zaniosę rzeczy.
Poszłam na swoje stanowisko pracy, odłożyłam to, co niepotrzebne, wzięłam papierosy i szczęśliwa zjechałam na dół. Szczęśliwa i nieco skrępowana, bo nie wiedziałam jak się zachować. Wszyscy nas obserwują, plotkują... Jak się zachować, aby było dobrze?
Ja: Jestem, możemy iść
Uwodziciel: Super. Waldek, idziesz?
I tak w trójkę wyszliśmy na papierosa. Zauważyłam, że Uwodziciel stoi daleko ode mnie. Może to i dobrze?
Gadka szmatka.
Zza drzwi wychodzi Stefan. Stefan to jedna z niewielu osób, które ze mną normalnie rozmawiają.
Ja: Stefan, ty dzisiaj masz zmianę?
Stefan: Tak, ty też?
Ja: Tak, super!
Chwilę później.
Ja: Dobra chłopaki. Idę, bo ktoś tu musi pracować!
Pożegnałam się z Waldkiem i Uwodzicielem i poszłam. Przesiedziałam 24h w pracy i poszłam do domu. Następnego dnia Uwodziciel miał zmianę. Dzwonię do niego z rana - nie odbiera. W końcu oddzwania i już słyszę, że jest obrażony.



Kłóciliśmy się cały dzień. Kompletnie nie rozumiałam o co mu chodzi, o czym on do mnie rozmawia, co mu znowu nie pasuje!? Że on nie lubi Stefana? Skąd ja miałam o tym wiedzieć. Zresztą, co z tego, że on go nie lubi? Ja lubię i mogę lubić kogo tylko chcę. Wszystko wisiało na włosku. Popołudniu byłam na piwie z kumplem z byłej pracy. Opowiedziałam mu wszystko, całą historię z Uwodzicielem i poprosiłam żeby olał fakt, że przyjechał samochodem i upił się ze mną. Wypiliśmy kilka piw, były szczere gadki i nieco rozluźnienia. Przeszedł mi gniew na Uwodziciela. A był potężny, naprawdę. W kłótni powiedziałam mu, że ma mnie przestać uważać za dziwkę, która puści się z każdym, z którym rozmawia. Wykrzyczałam to będąc w McDonaldzie. Także było ostro. Za to po piwkach sytuacja nie była już taka straszna, choć na poważnie rozważałam rozstanie.

Dzisiaj rano (o 5:30!!!) dzwoni do mnie Uwodziciel. Przez przypadek. Pisał mi smsa z życzeniami na dzień kobiet. Znowu ta sama gadka - że jak ja mogłam i tak dalej. Ale było też coś nowego, powiedział "nie robi się takich rzeczy kiedy twój chłopak jest przy tobie". To zdanie dźwięczało mi w głowie. To o to chodzi! Odwróciłam sobie sytuację. Ja stoję przy nim i nagle on do jakiejś panny wyskakuje z tekstem "fajnie, że jesteśmy dzisiaj razem na zmianie!". Zrobiłoby mi się przykro. Oj tak, jak cholera. I w końcu zrozumiałam o czym on mówi!
Duma do kieszeni i trzeba przepraszać.
Przeprosiny przyjęte. Już jest dobrze.
 No prawie. Ja mam pewne wyrzuty jeszcze, ale dzisiaj ich nie będę roztrząsać, bo on jest zmęczony po pracy. Wczoraj ja byłam zmęczona po pracy i wiem, że nie do końca człowiek wtedy kuma co się do niego mówi. Poruszę ten temat jak będziemy mieli całą noc dla siebie.
Chodzi mi o jego brak zaufania i podejrzewanie mnie o kręcenie z całą rzeszą facetów. To mnie boli.

Decyzja na przekór uczuciom?

Moje życie jest składową uczuć, podjętych decyzji i konsekwencji. Nie da się żyć bez nich.
Nawet kiedy w depresji leżę w łóżku i nie mam siły na nic, nie mam siły, bo jestem w rozpaczy to nieustannie podejmuję pewne decyzje, np. że nie wstanę z łóżka, aby zrobić sobie herbaty. Konsekwencją tego będzie doskwierające mi pragnienie.
Są też dobre konsekwencje. Weźmy taką samą sytuację - też leżę w łóżku, jestem w rozpaczy i dzwoni przyjaciółka. Czuję niechęć, ale odbieram telefon przeciwstawiając się temu uczuciu. Konsekwencją może być wtedy lepsze samopoczucie po rozmowie z nią.

Uczucia są jak motyle lub jak ćmy

Uczucia są wolne i żyją krótko. Przez emocje-motyle rozumiem te przyjemne w przeżywaniu - radość, podekscytowanie, miłość, ciekawość i wiele innych. Emocje-ćmy to dla mnie te, które trudno zaakceptować, z którymi trudno sobie poradzić - smutek, rozpacz, złość, zazdrość, nienawiść...
Zdarza mi się często podejmować decyzję pod wpływem różnych uczuć. Potem ono przemija, umiera jak motyl, a ja budzę się z ręką w nocniku.
Codziennie uczę się tego, aby pozwolić uczuciu przelecieć przez moje serce, potem skierować je w stronę rozumu, by w końcu pozwolić mu odlecieć i zostawić pole do popisu rozumowi. Rozum to rozsądne podejście do tematu, przemyślenie sprawy, wypunktowanie za i przeciw. Wydaje mi się, że rozum powinien być wolny od uczuć, a idąc dalej, powinien kierować się doświadczeniem - nie tylko moim, ale też innych, oraz moralnością. Dopiero kiedy rozum dogłębnie zbada sprawę powinnam podejmować jakiekolwiek decyzje.

emocje są jak motyle

Przyznaj, że czujesz to, co czujesz!

Retrospekcja, lipiec 2017r.
Tego dnia wstałam o czwartej rano. Przyszykowałam się do pracy i zostało mi jeszcze nieco czasu dla siebie, więc usiadłam na wersalce, aby się pomodlić. Uwodziciel nieprzerwanie od kilkunastu dni siedział w mojej głowie, a ja przecież... Przecież ja kocham Boga! To pożądanie, które jest w moim ciele jest niedobre, ono nie powinno znaleźć we mnie miejsca. Wcale go nie pożądam. Nie, wcale nie. On należy do niej, nie mogę go pragnąć. Powinnam mu powiedzieć, że nic z tego nie będzie. Przecież nic do niego nie czuję, nie ma żadnej iskry. On jest stary, nie wiem w ogóle czego on chce. Jak mu nie wstyd? Przecież to on powinien być tym rozsądnym i dać mi spokój! Tak bardzo go pragnę, tak bardzo chcę, aby mnie dotknął, tak bardzo... Nie. Tak. 
Przyznaj, że tak. Przyznaj, że czujesz to, co czujesz!
TO i tak jest. Zaprzeczając temu nie sprawisz, że TO zniknie. Ale będziesz mogła coś z tym zrobić, chwycić to uczucie w ręce i będziesz mogła decydować.

No tak, to ma sens.
To mi da władzę.

Tak, pragnę Uwodziciela. Tak, pragnę, aby mnie dotknął. Pragnę, aby mnie pieprzył i kochał. 
Ulga. 

To był początek podejmowania przeze mnie decyzji. Jeszcze wtedy nie wiedziałam czy z nim będę czy nie. Być może nie widać tego w tej retrospekcji, ale to było naprawdę trudne. Cała się trzęsłam, waliłam pięściami w ściany, krzyczałam.
Potem podobną walkę, choć już nie tak wykańczającą, stoczyłam z uczuciem pt. "chcę jego serca". Nie tylko chcę jego ciała, ale także serca. Przyznałam to przed sobą.

Miłość?

Piszę tę notkę, ponieważ od dłuższego czasu chodzi za mną uczucie miłości. Nie zakochania, ale miłości. Wypieram je mówiąc sobie, że nigdy nie podejmę decyzji o kochaniu go. Dzisiaj zorientowałam się co robię - znowu wypieram swoje uczucia. Mogę go kochać pomimo tego, że nie będziemy razem, że zmierzamy do nieuchronnego końca. Miłość, jak każde inne uczucie, jest motylem - w końcu umiera. Jednak to wcale nie oznacza, że go nie było. To właśnie wtedy normalne związki mają problem, bo tutaj jest moment na trwanie w decyzji o miłości. Czytałam, że zwykle tak się dzieje po dwóch-trzech latach.
Podsumowując: kocham Uwodziciela, ale nie podejmuję decyzji o tym, że będę go kochać zawsze, nawet wtedy, gdy uczucie przeminie (chociaż bym chciała).

Mam poczucie, że jest jeszcze coś czego nie akceptuję. Być może chodzi o tę miłość dalej? Albo gdzieś się oszukuję.
Chciałabym podjąć decyzję o miłości. Przeciwstawić się wszelkim przeciwnościom, zamieszkać z nim, prowadzić wspólne życie, nawet wyjść za niego. Jednak tego nie zrobię, bo to się nigdy nie stanie. Może tutaj jest źródło tego dyskomfortu? No właśnie...


...podejmowanie decyzji niezgodnej z uczuciami jest niekomfortowe.


Nie potrafię sobie nawet wyobrazić jak ogromnego wysiłku wymagałoby ode mnie podjęcie decyzji, że nie dam zawładnąć sobą uczuciowi pożądania.Próbowałam się temu przeciwstawić, nawet przeprowadziłam z Uwodzicielem poważną rozmowę, w której wyjaśniłam dlaczego nie możemy być razem. To było takie trudne! Przez chwilę byłam z siebie dumna, a potem poczułam się jakby mi odebrano coś bardzo, bardzo ważnego, jakąś część mnie - moje marzenie, moje pragnienie.Tak samo było z Krakowem. Z tym, że tutaj sprawa tyczyła się Boga. Przeprowadziłam się do Krakowa, bo byłam pewna, że Bóg tego ode mnie chce, że to On mnie prowadzi. Byłam przepełniona radością i miłością do Niego. Pojechałam, posłuchałam serca, uczuć... I okazało się, że tego nie przemyślałam, że depresja w obcym mieście, bez rodziny, jest jeszcze trudniejsza do zniesienia. Przed wyjazdem nie myślałam o tym co się stanie, gdy choroba się odezwie. Byłam pewna, że wszystko będzie dobrze, że może będą przeciwności, ale ze wszystkim dam radę. Poszłam za emocjami, za sercem, za miłością do Boga i pragnieniem życia w tej radości, którą wówczas czułam. A na miejscu powitała mnie depresja.


Decyzja na przekór uczuciom?


Więc jak to zrobić? Jak nie dać się uczuciom, które szarpią mną na wszystkie strony? Jak to zrobić, aby podejmować rozsądne decyzje kiedy serce mówi, że to najlepsza możliwa droga?









Od miłości do obojętności tylko jeden krok...

Kilka dni temu rozmawiałam z Chadową o tym jak bardzo jestem zakochana w Uwodzicielu.
Byłabym w stanie oddać wszystko: moich znajomych, przyjaciół, rodzinę, wszystko, co mam, żeby tylko - pisałam jej - móc z nim być na stałe. mieć go przy sobie.
I to jest tak, jak w piosence Bajora:

I nic nie powiem jej, broń Boże,
Nie powiem nic umyślnie,

Bo póki milczę to ją mnożę,
gdy wyznam - wszystko pryśnie.
Więc nie wyśpiewam mej miłości
Niech nie wie co się dzieje

I nieświadoma swej piękności
Niech w myślach mych pięknieje.
(...)
Może kiedyś po latach

Jednak szepnę nieśmiało:
"Kiedyś, tamtego lata,
Strasznie panią kochałem"
A ty przerwiesz w pół zdania

Me wyznania zabawne:
"I ja pana kochałam,
wtedy latem, i dawniej."
I nic prócz małej chwilki żalu
Nie złączy nas kochana
W tym dziwnym życiu, śmiesznym balu 
Miłości niewyznanych(...)

Prosiłam go kiedyś, abyśmy nie mówili sobie o uczuciach względem siebie, bo to tylko utrudnia. Po tym jak powiedział, że mnie kocha. I cieszę się, że to zrobiłam. To by tylko potęgowało nieszczęście. Pocieszam się tym, że to tylko uczucie, a uczucia mijają. 

Tego dnia, gdy z nią rozmawiałam te uczucia były tak intensywne, że aż mnie roznosiło od środka. Nie potrafiłam sobie poradzić. W pewnym momencie już widziałam jak mu następnego dnia robię awanturę o to, że... ma czelność istnieć?

borderline namiętność obojętność

Gdy rano zadzwonił, zaproponował spotkanie. Moja miłość przerodziła się już w złość i poczucie krzywdy. Uciekłam od tematu mówiąc, że dam mu znać popołudniu. Po pewnym czasie doszłam do wniosku, że muszę się spotkać i mu o tym wszystkim powiedzieć, bo biedak kompletnie nie wie, że coś jest nie tak, a ja dodatkowo się nakręcam.
Spotkaliśmy się. Byłam nijaka, czułam, że opanowała mnie... pustka? Bezsens? Dopiero pod koniec spotkania opowiedziałam mu o swoim wcześniejszym smutku, o tym, że uczucia do niego mnie przygniatają i o tym, że prawdopodobnie zaczyna się gorszy okres, czyli depresja. Nie znamy się od wczoraj, więc wiedział już z czym to się je.
"Jak ci mogę pomóc?" - zapytał.
Chwila ciszy, myślę co odpowiedzieć.
"Nie wiem"
Ale on wiedział, bo rzucił:
"Czułość, wyrozumiałość i cierpliwość?"
Lepiej być nie może.

Z tym, że moich intensywnych uczuć już nie ma. Zniknęły. I pomimo tego, że od wczoraj znowu czuję się dobrze to moja stoicka obojętność wobec niego została. Tak czasem mam. Dlatego nie udają mi się żadne związki.

Jak o tym powiedzieć partnerowi..?
Wiesz, teraz mam cię gdzieś, ale nie przejmuj się, bo za tydzień będę cię kochała do szaleństwa.

Album wspomnień

Było już dobrze po dwudziestej drugiej. 

Uwodziciel był w łazience, a ja siedziałam na parapecie ubrana w jeansy i niebieski polar; paliłam papierosa. Uśmiechnięta sama do siebie spoglądałam na nocny krajobraz jednej z najbardziej zaniedbanych dzielnic mojego miasta. Stare kamienice, dym unoszący się znad kominów i ulice oświetlane żółtawym światłem latarni. Chłodne, wręcz zimowe powietrze w połączeniu z dymem mentolowego papierosa przywołało jakieś dobre, choć nieokreślone wspomnienie z czasów, gdy byłam nastolatką. To czas szaleństwa, imprez, festiwali teatralnych, w których razem z moją ekipą brałam udział. Smak, zapach - przywołują wspomnienia, obrazy, przeżycia. Jest mi dobrze. Było mi dobrze też wtedy. Pozytywna melancholia.
To jedna z kartek albumu mojej pamięci, która została uzupełniona poprzedniej nocy.

miłość borderline

Kolejna kartka z tego dnia - łazienka. 

Spora kabina prysznicowa, po prawej pasta i szczoteczka do zębów, ja opieram się o umywalkę, po chwili opłukuję twarz chłodną wodą.
Patrzę w lustro, prosto w swoje oczy.
Czemu on mówi, że na mnie nie zasługuje? Czemu on mówi, że się marnuję? Czemu on mówi, że jestem piękna? Jak on mnie widzi? Kogo widzi, gdy na mnie patrzy?
Patrzę na siebie i widzę tę samą twarz, którą widzę codziennie. Widzę siebie gdy miałam pięć, osiem, trzynaście, siedemnaście i dwadzieścia lat. To jestem ja. Czy coś się zmieniło odkąd odeszłam od Boga, czy moja twarz się zmieniła? Nie, wyglądam tak samo. Kim jestem? I kogo on widzi?

Spojrzał, dodał mi urody,
a ja wzięłam ją jak swoją.
Szczęśliwa, połknęłam gwiazdę.

Pozwoliłam się wymyślić
na podobieństwo odbicia
w jego oczach. Tańczę, tańczę
w zatrzęsieniu nagłych skrzydeł.

Stół jest stołem, wino winem
w kieliszku, co jest kieliszkiem
i stoi stojąc na stole.
A ja jestem urojona,
urojona nie do wiary,
urojona aż do krwi.

Mówię mu, co chce: o mrówkach
umierających z miłości
pod gwiazdozbiorem dmuchawca.
Przysięgam, że biała róża,
pokropiona winem, śpiewa.

Śmieję się, przechylam głowę
ostrożnie, jakbym sprawdzała
wynalazek. Tańczę, tańczę
w zdumionej skórze, w objęciu,
które mnie stwarza.

Ewa z żebra, Wenus z piany,
Minerwa z głowy Jowisza
były bardziej rzeczywiste.

Kiedy on nie patrzy na mnie,
szukam swojego odbicia
na ścianie. I widzę tylko
gwóźdź, z którego zdjęto obraz

Wisława Szymborska - Przy winie


Przewracamy kartkę i widzimy późną noc...

Zmęczeni kładziemy się na kilka godzin spać. On leży obok. 
Przed zamkniętymi oczami widzę jego twarz. Przystojną, skupioną, zachwyconą.
Czy on rzeczywiście jest taki fantastyczny czy tylko ja go tak postrzegam? Jego charakter, poczucie humoru, styl życia, styl ubierania, jego ciało i jego namiętność - to wszystko jest wspaniałe, jakby dopasowane do mnie. Dlaczego jest coraz lepiej? Jak to możliwe, że dalej jesteśmy ze sobą, przecież to miało trwać chwilę. Dwa miesiące temu twierdziłam, że lepiej być nie może. Teraz jest jeszcze lepiej. Jeszcze bliżej. Jeszcze naturalniej. 

Polub mnie taką, jaka jestem.
Nie próbuj zmienić, złamać, zgiąć.
Pozwól mi śmiać się, kłamać, tęsknić,
dobrą być czasem, często złą.

Pozwól mi wracać i odchodzić,
pozwól mi cierpieć, płonąć, krwawić,
ja tak już muszę, ja tak zawsze,
i wszystkie twoje prośby na nic.

To by tak dobrze było, pięknie,
i wtedy bym cię kochać mogła —
Skryj, miły, w kocie poduszeczki
twoje drapieżne szpony orła.

Elżbieta Szemplińska - Szpony

Chciałam mężczyznę, który spełni wymagania podane w tym wierszu. I takiego mam. Mogę być taka, jaka w danym momencie chcę. I on sobie z tym poradzi. W dodatku pomaga mi sobie z tym poradzić tak, że następnym razem potrafię nad sobą bardziej zapanować. Szkoła uczuć. 
Czy znajdę takiego jak on... tylko wolnego?

Ja bardziej.

emocje borderline


Taka rozmowa:


Ja: Tęsknię za tobą.
On: Ja bardziej!


I wkurw.
Nie kurwa, ja bardziej! Gówno wiesz o tęsknocie. Kiedy czuję tęsknotę to czuję ją całą sobą. Kiedy jej nie czuję to nie czuję jej również całą sobą. Dlatego kiedy o niej mówię to nie wciskaj mi pierdolonego kitu.
Gdybyś tęsknił jeszcze bardziej ode mnie to rzuciłbyś dosłownie wszystko żeby przy mnie być w tej sekundzie. Nie robisz tego, więc nie pierdol mi tutaj ja bardziej.

Jestem marudna w stosunku do Uwodziciela. To borderline wychodzi na wierzch, bo po depresji odzyskuję uczucia. Staram się powstrzymywać, ale i tak powiedziałam już dzisiaj o kilka słów za dużo.


Pozytywna pustka

W depresji pisze się ciężko, bo nie ma na nic siły.
W górce pisze się ciężko, bo jest tyle tematów, tak ciężko wybrać jeden i się na nim skupić. Poza tym jest mnóstwo ciekawszych rzeczy to zrobienia.
Zawsze pisze się ciężko, bo trzeba dać coś od siebie w sposób czytelny dla odbiorcy.

choroba afektywna dwubiegunowa pustka


Teraz jestem w dziwnym stanie. Wydaje mi się, że mocno przymulają mnie leki, w dodatku boli mnie brzuch przez kobiece sprawy.
Równocześnie mam tak wiele pomysłów, planów, marzeń, widzę tyle możliwości...
Kurs prawa jazdy, kurs angielskiego, szukanie nowej terapeutki (na wszelki wypadek, bo nie wiadomo jak będzie z tą refundacją), chciałabym podjąć dodatkową pracę żeby ogarnąć finanse...
Ale jestem przymulona. I ten brzuch.

Już nie boję się być w domu. Picie rodzinki przestało mieć na mnie wpływ, ich pijackie gadki nie robią na mnie wrażenia. Jest dobrze i nic mnie nie rusza. Jest w tym dobrze sporo pustki.
Niedawna depresja wydaje się koszmarnym snem i nie rozumiem dlaczego wcześniej się z niego nie wybudziłam skoro to takie proste - pstryk i już.

Jutro mogłabym się zobaczyć z Uwodzicielem, ale mam imprezę rodzinną i tak mi żal... Jakoś to wykombinuję żeby się z nim spotkać. W końcu, jak mówi moja terapeutka, zawsze dostaję to, czego chcę.

Bardzo mi zależy na tej relacji, wręcz niezdrowo... W depresji byłam w stanie zaryzykować własne życie żeby tylko nie odwołać całonocnego spotkania, które planujemy od dwóch miesięcy. Przy mocnych myślach i planach samobójczych byłam zdeterminowana żeby nie iść przypadkiem do szpitala przed terminem naszego spotkania. Za wszelką cenę. Gdyby wiedział jak bardzo mi na nim zależy to chyba by uciekł.
Jednocześnie on mi nie wystarcza... Jest go za mało... Chciałabym poznać kogoś na kim będzie mi podobnie zależeć, ale będzie dostępny częściej. Nie zrywając relacji z Uwodzicielem. Tylko, że wtedy szybko mi się znudzi ten nowy, tak już mam... taka femme fatale ze mnie. Potem irytują mnie rozmowy, smsy, jego przywiązanie i zależność ode mnie. Pani doktor, jak żyć?


Jak wierzyć w Boga? - cz. 2

Nieco ponad miesiąc temu, przed przeprowadzką do Krakowa, zadałam sobie następujące pytanie:
Męczona wątpliwościami zastanawiam się czy mogę żyć w ten sposób: chodzić na spotkania wspólnoty, uczyć się, słuchać i patrzeć na ludzi wierzących i żyjących według wartości katolickich i równocześnie poznawać to życie, które chcę poznać, czyli życie bez ograniczeń gdzie cały świat należy do mnie, a moralność jest kwestią względną.
Odpowiedziałam sobie na to pytanie:
tak, mogę.
Zaznaczyłam też, że:
Nic nikomu do tego, to moje życie i ja będę ponosić konsekwencje swoich działań. Być może ludzie mnie potępią… a może nie. Tego nie wiem. I nie chcę się tym przejmować.
A jak to wygląda teraz?

Jestem znowu w Katowicach, ale nie dlatego, że zostałam potępiona przez wspólnotę, lecz dlatego, że złamało mnie... przeziębienie. Przyjechałam do Krakowa i przepracowałam dwa dni po czym mnie rozłożyło. Przesiedziałam w domu tydzień i wróciłam do pracy - na kilka dni, bo znowu mnie zmogło. W ten oto sposób w listopadzie byłabym zmuszona utrzymać się z wynagrodzenia za kilka dni pracy, więc pewnie musiałabym się zadłużyć znowu u kilku osób. Doszło do tego ciągnące się spięcie z opiekunami wspólnoty, którzy z niewiadomych względów bardzo się mnie czepiali. Usłyszałam, że to moja wina, że jestem przeziębiona, że to wbrew miłości bliźniego, aby tak chorować i zarażać współlokatorki, które przyjęły mnie pod swój dach i że mam się przestać ze sobą bawić (to chyba dotyczyło lęków i depresji). Zaniepokoiło mnie to i brzmiało mi nieco sekciarsko. Na początku miałam nadzieję, że uda nam się wzajemnie zrozumieć i dogadać, ale po pewnym czasie ją straciłam. Za dużo przeciwności złożyło się na raz. W pracy od początku byłam na cenzurowanym, we wspólnocie też i w dodatku nie było mnie stać, aby wynająć sobie swój własny pokój, nie wspominając o męczącej mnie depresji.
Okazało się, że nie mogę uczestniczyć w życiu wspólnoty i równocześnie żyć tak, jak żyję. Nie dlatego, że ludziom w jakiś sposób to przeszkadzało, ale dlatego, że ja tak nie potrafiłam. Moje serce zawsze skłaniało się na jedną ze stron, nie potrafiłam tego połączyć.

Jeżeli jednak chodzi o relację z Bogiem to zdecydowanie się polepszyła. W czasie, gdy spierałam się z opiekunami wspólnoty bardzo często zwracałam się w stronę obrazu Jezusa Miłosiernego z wielkim buntem w sercu pt. "Boże, Ty przecież nie jesteś taki jak oni mówią!". Przez te kilka tygodni sprecyzowałam sobie trochę mój obraz Boga.

Wierzę w Boga Miłosiernego. W takiego, który zna mnie i moje uwarunkowania nieskończenie lepiej niż ja sama. Takiego, który w sytuacji, gdy ja się od Niego odwracam i wybieram coś zupełnie sprzecznego z Jego wolą, idzie za mną, wychwytuje każdą cząstkę dobra w moim sercu i czeka aż choćby bezgłośnym szeptem zwrócę się do Niego. Kiedy to zrobię jest gotowy, aby dać mi wszystko. To Bóg, którego imieniem jest JESTEM, więc nie ma możliwości, aby Go przy mnie nie było, to jest sprzeczne z Jego istotą. To Bóg, przed którym nie trzeba nic ukrywać, bo On i tak wszystko wie - i nie potępia, bo jest Miłością, Nadzieją i Wiarą. Jest zawsze ze mną, nigdy mnie nie zostawi i będzie stał po mojej stronie niezależnie od wszystkiego.




Szaleństwo

Mogłabym pisać dużo - o tym, że znowu jestem w Katowicach, o tym, że w Krakowie mi się nie ułożyło, o tym, że od trzech tygodni męczy mnie przeziębienie...
Ale po co skoro mogę pisać o Uwodzicielu?
Tak naprawdę to dalej jest mi źle. Jestem w rozsypce, choć rozsyp poddałam zawieszeniu przez przeprowadzkę do rodziców. Kiedy orientuję się, że myślę o czymś nieprzyjemnym to uciekam w myśli o nim.
Jest moja ucieczką, przykryciem... Takim kocem, który narzuca się na fotel pełen brudnych ubrań, gdy przychodzą niespodziewani goście.
Jestem w podobnym stanie jak na początku wakacji. Znowu, teoretycznie, nie mam nic do stracenia i chcę szaleć, szaleć, szaleć..! Żeby tylko nie myśleć. Jest natomiast znacząca różnica pomiędzy moją relacją z Uwodzicielem na początku wakacji a czasem obecnym - wtedy nie był jeszcze mój. Co prawda byłam ogromnie spragniona jego dotyku lecz nie chciałam wyjść na naiwną i głupią dlatego udawałam obojętność. Obawiałam się sytuacji, w której usłyszę, że nasze znaczące rozmowy były tylko żartem i on nic takiego nie miał na myśli. Teraz już nie mam się czego bać. Mogę się w nim zatopić, utopić, utonąć... I się nie wynurzyć.


Zastanawia mnie co prowokuje taki stan rzeczy? Czuje dokładnie tę samą energię, którą czułam wtedy, gdy zaczął się nasz romans. Tę chęć porzucenia wszelkich zasad, opinii, konwenansów.
Wtedy też byłam po (w trakcie?) ataku potężnej depresji, miałam jej już dość i szukałam wytchnienia.
Też miałam dość odpowiedzialności i... życia.

Moralność i amoralność

Wspólnota


Dzisiaj zwiałam ze spotkania wspólnoty, bo się bałam. Nie potrafiłam po prostu tam zostać. Nie chciałam tam być. Lęk, lęk, lęk.
Staram się codziennie myć, nie unikać rozmów ze współlokatorkami... Ale znowu czuję się nijaka, jak robot.
Jak słyszę pytanie "i co tam dobrego?" to szlag mnie trafia, bo wcale nie mam ochoty mówić o tym, co dobre, gdy dzieje się tyle złego. Tyle cierpienia we mnie, wokół mnie.
Dużo lęku. Wielka niewiadoma przyszłości. Nieumiejętność życia dzisiaj. Brak apetytu. Spodziewanie się samych złych doświadczeń. Lęk przed odrzuceniem. Nienawiązywanie kontaktu wzrokowego z ludźmi. Spowolnione myślenie.
Depresja.

To fragment mojego postu z 17. października.
Dwa dni później dostałam maila od księdza, opiekuna wspólnoty, w którym nawiązywał do tego, że opuściłam już drugie spotkanie modlitewne i że prawdopodobnie nie dbam o zdrowie. Pokazałam tego maila trzem osobom, których opinia jest dla mnie znacząca, aby w ogóle dojść do tego, co ksiądz mógł chcieć przekazać i móc mu dojrzale odpisać.
W każdym razie ja, gdy przeczytałam tego maila, zwyczajnie się popłakałam. To w pewnym sensie sukces, bo przez ostatnie miesiące nie płakałam. Skłoniło mnie do tego poczucie bycia niewystarczającej, niespełniającej oczekiwań i zależnej. Czułam się gorsza.
Myślę, że porozmawiam z nim o tym za jakiś czas, bo prawdopodobnie źle się rozumiemy.


Samotność 

Przez tego maila poczułam się wyobcowana u siebie w mieszkaniu i jeszcze dotkliwiej poczułam swoją samotność. Zorientowałam się, że poza ludźmi, z którymi mieszkam, nie znam tu nikogo. Powoli poznaję ludzi w pracy, ale nie wiem czy w ogóle warto się tam angażować w jakieś relacje, bo nie wiadomo czy będę tam pracować. To taki głupi czas kiedy tęsknie za starymi znajomymi a nowych jeszcze nie mam. Wierzę, że uda mi się zbudować tutaj życie, ale na razie jest bardzo ciężko.

Depresja


Mój zły stan trwa w najlepsze. Jestem bardzo ociężała. Przypomina mi to stan, w którym się jest, gdy poprzedniego dnia za dużo się płacze - wtedy następnego dnia boli człowieka głowa, organizm jest słaby, kończyny ciężkie, umysł zdekoncentrowany, człowiek jakby był spuchnięty. Tak się czuję każdego dnia. Bolą mnie też mięśnie, stawy... Życie mnie boli. Staram się to przełamywać - na przykład dzisiaj byłam w teatrze. Jednak kiedy słyszę: daj z siebie więcej, to czuję tak ogromną frustrację, niezrozumienie i bezsilność, że tylko usiąść i płakać. Potrzebuję delikatności. Takiej, która wypływa z ust Jezusa kiedy mówi thalitha kum.

Uwodziciel


Mam wrażenie, że spotkanie, które zaplanowaliśmy z Uwodzicielem, będzie naszym ostatnim spotkaniem. Tak to teraz czuję. Być może jest to spowodowane depresją, nie będę mu na razie nic mówić (zasada pierwsza: w depresji nie podejmuj żadnych ważnych decyzji!).

Nie tak chciałem żyć
Boże, pychę moją złam!
Niszczę to, co pokochałem
Kocham to, co zniszczyć mam.

(tekst: Sting; tłumaczenie: Roman Kołakowski)

Mój wewnętrzny dylemat cały czas trwa. Czytam teraz książkę, której autorem jest Alban McCoy "etyka chrześcijańska" - chcę się z niej dowiedzieć czym w ogóle jest moralność, jak ocenić czy coś jest dobre czy złe.
Pozwolę sobie przepisać fragmenty, które zaznaczyłam, a które tłumaczą czym jest moralność i amoralność.

Moralność



"(...)kwestią najbardziej podstawową dla naszych decyzji jest troska o osiągnięcie pełni człowieczeństwa. Tę pełnię Arystoteles nazywał eudaimonia, św. Tomasz z Akwinu natomiast beatitudo. Obydwa te terminy można z powodzeniem przetłumaczyć w ten sam sposób, posługując się słowem szczęście " s. 16

"Nasze zachowanie ma wpływ nie tylko na innych, ale także na nas samych, to znaczy na nasz charakter i nasze człowieczeństwo. Jeżeli w sposób swobodny obieram pewien kierunek, w którym ma zmierzać moje życie (chodzi tu o ogólne nastawienie, a nie jakieś konkretne przedsięwzięcie), to muszę również wybrać pewien spójny zestaw zasad, którymi będę się na co dzień posługiwał." s. 16

"Moralna dojrzałość polega na przyjęciu odpowiedzialności wynikającej z osobistej wolności." s. 16

"Nasze postępowanie zawsze jest dobre lub złe, właściwe lub błędne, dalekosiężne lub krótkowzroczne." s. 17

"Jak zatem odzyskać ten głębszy sens pojęcia moralności? Istnieje powszechna zgoda co do tego, że moralne jest to, co w jakiś sposób dobre, ale nie ma już tej pewności dla kogo dobre i w jaki sposób. Dla mnie, dla ciebie, dla nas, dla białych, czarnych, Europejczyków, Chińczyków, dorosłych, dzieci, ludzi z wysokim IQ?" s. 23

"Przez dobro moralne rozumiemy coś, co jest dobre pod każdym względem, mówiąc inaczej, dobre z absolutnego punktu widzenia, to znaczy z punktu widzenia osoby ludzkiej, niezależnie od tego, kim ona jest" s. 24

"Moralność to bowiem troska o czyjąś duszę, a duchowe zdrowie oznacza osobową integralność, samorealizację, uczciwość i wierność prawdzie." s. 25

"Arystoteles zauważa, że niejednego człowieka zrujnowała jego odwaga, która jest przecież niezaprzeczalną cnotą i oczywistym dobrem. Czy w związku z tym jest ona nadal czymś pożytecznym? Jeżeli tak, to znaczy, że dobro moralne pozostaje niezależne od jego konsekwencji. Warto mieć w nim swój udział, nawet jeśli wskutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności ściągnie to na nas cierpienie. To samo możemy powiedzieć o prawdzie i sprawiedliwości. Czy są one warte poświęcenia naszych własnych interesów? Odpowiedź brzmi: oczywiście, że tak. W przeciwnym wypadku moralność jako taka byłaby jedynie pustym hasłem." s. 31

Amoralność (nihilizm)


"(...)nihilizm, który kwestionuje sens wszelkiej etyki, twierdząc, że jej przedmiot, to znaczy doświadczenie moralne, jest pozbawiony wszelkiego znaczenia." s. 33

"Pogląd ten, zwany słusznie amoralizmem, stawia w istocie następujące pytania: dlaczego mam w ogóle cokolwiek robić?; dlaczego nie wolno mi działać jedynie pod wpływem impulsu?" s. 33

"Kim więc jest tak naprawdę człowiek w pełni amoralny, o którym tutaj mowa? Ktoś taki z definicji nie uznaje niczego poza własnym interesem. Nie obchodzi go dążenie do prawdy ani troska o dotrzymywanie złożonych obietnic. Wszystko to ma dla niego znaczenie o tyle, o ile służy oszustwu i manipulacji innymi. Postawa amoralna uniemożliwia porzucenie zachowań, które inni oceniają jako niehonorowe, nieuczciwe lub po prostu złe. Zastanawiając się nad tym, co zrobić i kim być, osoba amoralna odrzuca wszystkie inne argumenty poza osobistą korzyścią. Unikając jakichkolwiek, choćby najmniejszych wątpliwości, wyznaje ona prostą zasadę, że to, co dobre dla niej samej, służy również dobru wszystkich (...) By pozostać konsekwentnym, człowiek amoralny powinien w ogóle zrezygnować z wszystkich moralnych ocen i zasad. Nie powinien on nawet wyrażać żadnej dezaprobaty wobec tego, co spotyka go ze strony innych. Komuś takiemu wolno co prawda nie chcieć lub nie lubić jakiegoś zachowania, nie może on jednak mówić: nie powinni mi tego robić albo: to nie w porządku." s. 36

"(...)amoralizm staje się żerowaniem jednego amoralnego jastrzębia na gołębim zachowaniu wszystkich innych" s. 37










Samotność bliższa niż myślisz


Dokąd przed nią wciąż uciekasz?
I czemu myślisz, że to twój serdeczny wróg?
Ona, jak wierny pies, za progiem domu czeka,
Byś do niej wracał z najdalszych dróg.

Niekochana, niepotrzebna...
Tak łatwo może ją zastąpić byle kto.
Lecz kiedy lęk nie daje zasnąć - ona jedna
czuwa przy tobie w bezsenną noc.

To ona - Siostra łagodna,
Twój Anioł Ciszy, twój cień,
Spokojna przystań i otchłań...
Jest lustrem, źródłem i snem

To ona, twoja samotność,
Jej adres ty jeden znasz.
Zostanie z tobą do końca.
Jest wszystkim, wszystkim co masz.

W labiryncie tego świata,
W jego szaleństwie i okrutnych z nami grach,
Łatwo się zgubić, łatwo sprzedać diabłu duszę,
Za każdym rogiem czai się strach

Czego szukasz w zgiełku, w tłumie?
Kto cię wysłucha, poda rękę w chwili złej?
Kto cię pocieszy, kto rozgrzeszy, kto zrozumie?
Tylko samotność. Zaufaj jej.

To ona, bliższa niż myślisz,
Jej adres ty jeden znasz.
Zostanie z tobą do końca.
Jest wszystkim, wszystkim co masz.

To bez niej jesteś wędrowcem,
Co zgubił się w gąszczu dróg
Na końcu świata cię znajdzie,
Byś wrócić do siebie mógł.

(tekst: Magda Czapińska)

Kiedyś terapeutka zadała mi pytanie: przed czym pani ucieka w depresję?
To ciekawe, nie pomyślałam wcześniej, że ta małpa może mi do czegoś służyć. Zastanawiałam się co prawda dlaczego lubię swoją depresję. Przed tym pytaniem ta sympatia wydawała mi się dziwna, bo przecież czuję się wtedy jakbym była zbudowana z czarnych cząsteczek pustki - co tu do lubienia? 
Odpowiedziałam jej na to pytanie. Powiedziałam wtedy, że uciekam przed podejmowaniem decyzji, przed ludźmi. Ta skrajna pustka i rozpacz zmuszają mnie do pozwolenia sobie na nie bycie idealną. 
Dzisiaj ja sama zadałam sobie pytanie: przed czym ucieka pani w Uwodziciela?
Moje myśli zachowują się tak jakby całe moje życie zależało od jednej jego części jaką jest Uwodziciel. 
Łatwiej jest mi myśleć, że muszę podjąć decyzję, której nie umiem podjąć niż wziąć się za podejmowanie tych również trudnych, ale z którymi byłabym w stanie się zmierzyć.
Uciekam w Uwodziciela przed swoimi myślami, przed swoją samooceną, przed problemem z relacjami. 
Być może wplątałam się w ten związek, aby w końcu przerwać kryzys wiary, który trwał już dobrych kilkanaście miesięcy. Potrzebowałam kogoś nowego, kogoś w kim będę mogła się zatracić. I tak się stało, osiągnęłam swój cel - udało mi się zatracić, uciec od tego, co wówczas zajmowało moje myśli.
Uciekłam w Uwodziciela przed samotnością.
Dalej jestem samotna. 
Mam coś, ale tak naprawdę nie mam nic. 
Coś to chwile rozmowy, śmiechu, wzajemnego zachwytu i bliskość jego ciała. 
Nic to fundamentalna sprawa, czyli to, że on nie jest mój, nigdy nie będzie mój i że to do niczego nie prowadzi. Budujemy tylko po to, aby zburzyć.
Wolę jednak takie coś w niczym niż kompletnie puste nic.

Lęk

Ostatnio nachodzą mnie myśli dotyczące życia - jego sensu, sposobu funkcjonowania świata i mojego życia w nim, podjętych decyzji...

Zastanawiałam się wczoraj czy nie skomplikowałam sobie niepotrzebnie życia chcąc odnaleźć swoją drogę w świecie. Dużo łatwiej byłoby po prostu robić to, co robią inni lub do czego mnie nakłaniają. Nie zastanawiać się, nie myśleć, nie zadawać pytań, nie rozumieć. Po prostu żyć.
Czy byłoby łatwiej tak po prostu płynąć z prądem? Czy nie byłoby tak, że po pewnym czasie te pytania by wróciły i żałowałabym zmarnowanego czasu?
Ale moje myślenie o przyszłości niewiele przynosi dobrego - jedynie większy stres, strach i wątpliwości. Przyszłość wymaga podejmowania decyzji, a ja nie potrafię, nie chcę tego dzisiaj zrobić, nie jestem gotowa. Dlatego nie widzę przyszłości, nie wiem jak wygląda, nie potrafię jej sobie wyobrazić. Kiedy wybiegam myślami w przyszłość od razu włącza mi się mechanizm "musisz coś zdecydować!". Mówi mi o tym, że powinnam podjąć decyzję jak chcę żyć. Kiedy wyobrażam sobie życie we wspólnocie, z Bogiem, według zasad i wartości wiary - nie podoba mi się ta wizja. Kiedy wyobrażam sobie, że porzucam te wartości, zasady, przestaję chodzić do kościoła, utożsamiać się z Kościołem - też mi się nie podoba. Kiedy wyobrażam sobie, że jestem trochę taka, a trochę taka... To mi najbardziej podchodzi. Tak jest teraz. Ale mam ludzi wokół siebie, którzy mówią, że nie można żyć w takim rozkroku... że nie chcą mnie takiej. Nie rozumieją, że na więcej mnie teraz nie stać. Boję się odrzucenia.



Jest mi ciężko w ostatnich dniach. Ukradli mi telefon, miałam grypę i do tego jeszcze te życiowe rozterki, których za nic nie potrafię się pozbyć. W dodatku nie wiadomo czy nie będę musiała przerwać terapii z moją terapeutką, bo kończy się umowa z NFZ i nie wiadomo gdzie ona będzie dalej pracować. Często kręci mi się w głowie, pojawiają się derealizacje. Jest. Mi. Ciężko.

Dzisiaj zwiałam ze spotkania wspólnoty, bo się bałam. Nie potrafiłam po prostu tam zostać. Nie chciałam tam być. Lęk, lęk, lęk.
Staram się codziennie myć, nie unikać rozmów ze współlokatorkami... Ale znowu czuję się nijaka, jak robot.
Jak słyszę pytanie "i co tam dobrego?" to szlag mnie trafia, bo wcale nie mam ochoty mówić o tym, co dobre, gdy dzieje się tyle złego. Tyle cierpienia we mnie, wokół mnie.
Dużo lęku. Wielka niewiadoma przyszłości. Nieumiejętność życia dzisiaj. Brak apetytu. Spodziewanie się samych złych doświadczeń. Lęk przed odrzuceniem. Nienawiązywanie kontaktu wzrokowego z ludźmi. Spowolnione myślenie.
Depresja.

Tropem długopisa

…Kocham ciebie w domu, 
Kocham cię na mieście… 
Dość milczałam! Zrozum! 
Dziś wygarnę wreszcie:

Mówiąc o miłości 
trzymasz mnie pod kluczem, 
no, a mnie to złości, 
a ja chcę ci uciec!

Chciałbyś mnie jak owoc 
trzymać stale w ręce, 
pleść ze słowem słowo 
w życiu i w piosence.

Lecz do tego tekstu 
ja się nie nadaję – 
czasem kocham, jestem, 
a czasem – przestaję.

Tak to jest u ludzi, 
że przy cieniu cień… 
Przy mnie można 
budzić się co drugi dzień!

I choć drżą mi ręce 
nad pointą tą – 
nie zobaczysz więcej 
oczu mych za mgłą!

Bo nie można wcale 
mnie na co dzień mieć. 
Chociaż bardzo chciałam 
nie umiałam chcieć.

Agnieszka Osiecka

Ten wiersz zapisałam w dzienniku w 2012 roku. Niestety dalej idealnie do mnie pasuje... mam nawet wrażenie, że bardziej niż wtedy.
Nie dotyczy to tylko związków romantycznych, ale wszystkich moich relacji międzyludzkich. Wszystko jest dobrze dopóki ktoś nie wymaga ode mnie stałości, wierności, zaangażowania, długotrwałego wsparcia. 
Chociaż bardzo chciałam / nie umiałam chcieć.


Czytałam wczoraj moje stare dzienniki - od 2006 roku. Zaskoczyło mnie to jak niewiele pisałam o tym co działo się we mnie i o tym co działo się w domu. Pewnego dnia zapisałam, że rok wcześniej prowadziłam różne dzienniki i nosiłam czerwone bransoletki co oznacza, że się głodziłam. Innego dnia wspomniałam, że mój ówczesny chłopak jest bardzo czuły i miły i zastanawiałam się czy to dlatego, że powiedziałam mu o myślach samobójczych i depresji.
A o czym pisałam? O swoich idolach. O spotkaniach z nimi, o marzeniach z nimi związanych, o znajomych z fanclubów. Uciekałam w wyimaginowane światy... Sama nawet zapisałam w pewnym momencie, że przespałam poprzedni rok właśnie przez zaangażowanie w sprawy związane z idolem. Myślę, że robiłam to celowo, nie sądziłam, że będę chciała sobie kiedykolwiek przypomnieć to, co działo się pod tym snem. 

Tropem długopisa

Kiedy czytałam te dzienniki czułam się jak detektyw. Naprawdę chwilami pisałam takim szyfrem, że mi samej ciężko było dociec co tak naprawdę miałam wtedy w głowie i o co mi chodziło. Zawsze się bałam, że ktoś przeczyta o moich sekretach, o tym, że mam swoje problemy, że mam problemy ze sobą. Zakładałam też wiele różnych zeszytów. Były zeszyty do zapisywania postępów w odchudzaniu - te trzymałam zawsze w najciemniejszych zakątkach szuflad, szaf, łóżek żeby tylko nikt ich przypadkiem nie znalazł. Prowadziłam blogi - też przede wszystkim o odchudzaniu, które później usuwałam z sieci. Natomiast w głównym dzienniku zapisywałam same neutralne sprawy - takie, o których ewentualny nieproszony gość mógłby przeczytać i nic by się konkretnego nie dowiedział. Nie wszystko dzisiaj pamiętam, wiem za to, że wiele zeszytów zniszczyłam. Myślę, że sama padłam ofiarą swojej ostrożności. Zastanawiam się czy przypadkiem nie było tak, że pisałam o tych idolach a w innym zeszycie (który później został zniszczony) zapisywałam to, co naprawdę ważne..?

Udało mi się jednak dotrzeć do trzech ważnych dat. 

Do daty, w której moja mama miała próbę samobójczą.
Do daty, w której po raz pierwszy napisałam o tym, że zaczęłam się głodzić.
I do daty, w której po raz pierwszy napisałam o depresji.
Znam siebie na tyle, że wiem, że skoro o tym napisałam to znaczy, że działo się to już nieco wcześniej - stało się to już jakąś moją normalnością, moim codziennym życiem.

Postaram się podjąć temat na terapii.

Na której powinnam też powiedzieć o tym, że mam myśli autoagresywne - o cięciu się i głodzeniu. Z głodzeniem to już taki początek czynu... Okazało się, że mam współlokatorkę anorektyczkę, rozmawiałyśmy sporo. Prosiła mnie o radę i oczywiście powiedziałam jej, że ma iść do psychiatry, że jej pomogę i inne takie pierdoły... Ale w środku zazdrościłam jej tego jaka jest chuda, jaka silna i wytrwała.... I poczułam się bardzo gruba.
Wcale nie mam ochoty o tym mówić terapeutce. Nie wiem jeszcze co zrobię.

Tęsknota


Tęsknię za Uwodzicielem. Od wczoraj prawdopodobnie jest w Polsce. Nie wiem kiedy idzie do pracy i będzie mógł się do mnie odezwać...
Kiedy jestem chora to bardzo potrzebuję czułości. Pewnie stąd ta tęsknota. Chciałabym żeby mnie przytulił... i żebyśmy tak zostali.

Rygor

Dalej jest dobrze.
Kilka dni przed przeprowadzką postanowiłam, że wprowadzę sobie pewien rygor. Wypisałam wtedy w dzienniku następujące punkty i postanowiłam, że od 1. października zaczynam.

1. Regularne branie leków
2. Spanie 6-8 godzin na dobę - nie dłużej niż 10!
3. Picie przynajmniej 1l wody dziennie
4. Jeden owoc lub naturalny sok dziennie
5. Jedzenie śniadań
6. Brak alkoholu
7. Przed terapią przygotować się do niej - przeanalizować tydzień i zanalizować dane z eMoods
8. Przed wizytą u lekarza zanalizować dane z eMoods z ostatnich dwóch miesięcy
9. Codzienne uzupełnianie eMoods
10. Pół godziny modlitwy w ciszy lub ćwiczenia oddechowe - dziennie.

To takie dziesięć punktów. Są też rzeczy, których nie zapisałam, a które również należą do rygoru. Dopiszę je do dziennika przy najbliższej okazji. Przede wszystkim dbanie o codzienną higienę - regularne mycie zębów, mycie ciała. Dodatkowo staram się pomalować chociaż rzęsy przed wyjściem na miasto. Bardzo ważne dla mnie jest pilnowanie, aby wstawać przy pierwszym budziku - i wieczorem, gdy planuję o której mam wstać robienie tego odpowiedzialnie, z rozmysłem i troską o siebie, aby spać wystarczająco dla mojego organizmu.
Ten rygor nie trwa długo, bo w końcu jest dopiero 4. października, ale i tak jestem z siebie dumna, bo wszystkie z tych punktów udaje mi się dziennie zrealizować.
Tak, wiem, że one są bardzo podstawowe, to powinno być naturalne... ale u mnie nie jest.
Natomiast te kilka dni rozbudziło we mnie pragnienie innych, dodatkowych czynności takich jak codzienna nauka angielskiego z Duolingo czy stopniowa nauka matematyki.
Z tą matematyką też jest ciekawie. Zawsze byłam durniem z tego przedmiotu, jestem typową humanistką. Jednak planuję w przyszłym roku rozpocząć studia... Jeszcze nie wiem jakie, ale na pewno będę do tego potrzebowała dobrego wyniku z matury, a matematyka poszła mi najsłabiej. Nie chcę być przez to blokowana. Powoli, stopniowo się tym zajmę.

Tutaj, w Krakowie, odczułam potrzebę planowania dnia. Mam wrażenie, że tutaj czas płynie wolniej, spokojniej i jestem w stanie więcej zrobić. I szkoda mi czasu na bezczynność. To bardzo fajne uczucie.

Nie czuję się już taka samotna odkąd nie mieszkam sama. Bardzo się cieszę z tym, że mam z kim porozmawiać kiedy jestem w domu. Wspólne posiłki, sprzątanie, dzielenie się mądrymi lub... wcale nie mądrymi refleksjami. Cieszę się tym.



Związki romantyczne - borderline


Uwaga! Związek z osobą cierpiącą na borderline może boleć!


Związki romantyczne z osobami z pogranicznym zaburzeniem osobowości obrosły już prawie legendą. Mówi się, że borderzy są kłamliwi, egoistyczni i nieustannie manipulują.

Ich życie to podróż z jednej skrajności w drugą. Będąc w ciągłym chaosie uczuć, fundują ten chaos swoim najbliższym. Związek z osobą z borderline jest jak narkotyk, uzależnia od skrajnych emocji i nierzadko staje się powodem, dla którego partnerzy szukają pomocy u psychoterapeuty również dla siebie samych. 
- kobieta.onet.pl "Kocham ten twój border, czyli piekło życia z partnerem z borderline"


Ogólnie rzecz biorąc, osoby z BPD mają intensywne i niestabilne związki. Często postrzegają ludzi jako całkowicie dobrych lub całkowicie złych, i w związkach ta perspektywa jest wykorzystywana do dewaluacji partnera. Osby z BPD nie chcą być porzucone, dlatego też kontrola, czy seks są nierzadko przez nie wykorzystywane, by uniknąć porzucenia przez partnera. 
- emocje.pro "Związki romantyczne osób z BPD"


Typowe osoby z BPD mają trudność w zaufaniu innym, w związku z tym w pewnych sytuacjach mogą reagować irracjonalnym i niedostosowanym gniewem.  
- emocje.pro "Związki romantyczne osób z BPD"
 Mam za sobą kilka związków romantycznych. Mój rekord to dwa i pół roku ze sobą. To był mój pierwszy i jedyny w życiu poważny związek. Co prawda staż godny pochwały (tak, wiem, szału nie ma, ale i tak nieźle), ale efekt psuje to, że równo co pół roku próbowałam zerwać. Wyszukiwałam przeróżnych argumentów, zawsze coś mi się nie podobało. Po prostu się nudziłam. Najwierniejsza też nie byłam - raz zdarzyło mi się pocałować z kimś innym, nie mówiąc już o spacerach, tańcach, kokieterii skierowanej do innych mężczyzn, prób odbicia ex jego obecnej partnerce.
Zakończyłam ten związek kiedy poznałam Boga. Wtedy uświadomiłam sobie, że nie nadaję się do związków i potrzebuję porządnej przerwy. I rzeczywiście nie byłam z nikim przez kilka lat
- aż do zeszłych wakacji kiedy to weszłam w związek z wartościami katolickimi. Przetrwał trzy miesiące - z tego przez dwa mój chłopak tak mnie denerwował, że nie umiałam z nim wytrzymać. Zakochanie było bardzo intensywne, ale po kilku tygodniach te same cechy, za które go uwielbiałam, zaczęły mnie irytować aż w końcu doprowadzać do szału. Sama czystość też była dla mnie nie do przeskoczenia. Chciałam żyć zgodnie ze swoimi wartościami, widzę dobro, które z tego płynie, ale nie potrafiłam.
Nie wspominam tu nawet o wszystkich zakochaniach, flirtach, uwodzeniach, z których się wycofałam bądź z których nic nie wynikło.
Moi ex nie potrafili zrozumieć o co mi chodzi. Ja sama nie wiedziałam. Wiedziałam tylko tyle, że szybko się zakochuje, szybko się nudzę... I nie kręci mnie kiedy ktoś jest cały dla mnie, kiedy się zaangażuje, kiedy jestem dla niego całym światem.
Pragnę miłości, ale kiedy człowiek mi ją ofiaruje to zaczynam się wycofywać, uciekać, bo nie kocham go tak mocno jak on mnie.

Cały czas biję się z myślami. Z jednej strony jestem wierząca i przekonana o prawdziwości tego, co głosi Kościół Katolicki. Jak najbardziej przyjmuję to, że związek powinien się opierać na wzajemnym zaufaniu, szczerości, wierności, szacunku do duszy i ciała partnera. Wiem, że seks jest czymś wyjątkowym, czymś zarezerwowanym dla osoby szczególnej, że to nie tylko połączenie ciał, ale też połączenie dusz. Tak zostaliśmy stworzeni.
Z drugiej strony poznałam siebie na tyle, że wiem, że nie jestem w stanie zbudować takiego związku. W takim wypadku powinnam zacisnąć zęby i żyć sobie sama do momentu kiedy uporządkuje swoje myślenie na tyle, aby nie krzywdzić partnera. Samotność mnie jednak dobija. Potrzebuję drugiej osoby obok, oczu wpatrzonych we mnie. Jednak wszystko w wolności.
Taką relację mam teraz - nie obyło się bez wzajemnego docierania się, ale w końcu jest. Mamy wyjaśnione kto czego chce, kto czego potrzebuje, że nie ma rokowań na przyszłość. I to jest super. Nie muszę być zawsze dostępna, zawsze pod telefonem, nie jestem mu potrzebna do życia. To mnie przyciąga, ta wolność, to, że nic się nie stanie kiedy odejdę.


Nie, to nie znaczy, że jest super, cukierkowo i przyjemnie. I tak cierpię. Oj, i to jak! Czuję się zawładnięta przez tego człowieka, a równocześnie wolna. Łapię się czasem na tym, że mam do niego pretensje, że nie będzie z tego nic więcej - dopiero po chwili sobie przypominam, że ja wcale nie chce niczego więcej, że wtedy byłby koniec. Prawda jest taka, że niezależnie jak wolny byłby związek to w relacjach damsko-męskich nie da się uniknąć cierpienia. A ze względu na moje BPD cierpienie jest bardzo silne niezależnie czy związek ma staż kilkutygodniowy czy kilkuletni. Odchodzi za to cierpienie za drugą osobę, czyli wyrzuty sumienia spowodowane tym, że znowu kocham mniej. Kobiety potrzebują w relacjach z mężczyznami poczucia bezpieczeństwa - mi poczucie bezpieczeństwa zapewnia to, gdy wiem, że kiedy odejdę (bo na pewno odejdę) to druga osoba da sobie radę, nie będzie cierpiała, że zgodziła się na to już na samym początku. Obecnego partnera uprzedziłam o tym jaka jestem, zgodził się na to - zresztą sam nie jest krystalicznie czysty i ja też się na sporo rzeczy zgodziłam. Zgodziliśmy się na wzajemne się wykorzystanie.


Znalazłam to czego chciałam - i co teraz?

I teraz niespodzianka... Znalazłam czego chciałam i uciekam! Tak, przeprowadzam się do innego miasta. Dlatego, że czuję się przez niego zawładnięta. Chcę go, całego dla siebie. Równocześnie wiem, że tak naprawdę tego nie chcę, że gdy to dostanę to mi się znudzi. Inne miasto da mi niezależność i być może dłuższe przetrwanie relacji. Albo naturalne jej wygaśnięcie. Bardzo boję się, że to ja jemu pierwsza się znudzę, że to on mnie zostawi. To by mnie totalnie rozbiło.
Jasne, są też inne powody mojej przeprowadzki. Chcę też spróbować zawalczyć o swoją wiarę, dołączam do wspólnoty, będę się obracać wśród ludzi wierzących. Może zmądrzeję... A może nie. Zobaczymy.


© Sleepwalker | Wioska Szablonów | X | X