Moja twórczość

Obrazy na sprzedaż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą żałoba. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą żałoba. Pokaż wszystkie posty

Przyjaźń? Nie, NIC.

Nic.
To słowo chyba można uznać za przewodnie w moim obecnym stanie.
Nic mi się nie chcę, niczego nie chcę, na nic nie mam ochoty.
Miałam iść na rower, nawet się ubrałam, ale właściwie to nie umiem wyjść z domu.
Miałam wziąć prysznic, bo już dwa dni nie brałam, ale nie umiem się zebrać.

Wysłałam mojej siostrze nagranie Dwubiegunovej - czego nie powie wam osoba w depresji. Zaznaczyłam, że chodzi przede wszystkim o fragment od minuty 6:50.


Dokładnie tak czuję się w dołku. Kiedy później zapytałam czy to odsłuchała powiedziała, że tak i jest to bardzo smutne, ale to myślenie życzeniowe, bo nikt nie będzie się domyślał bez komunikatu. To prawda. Może po prostu trzeba pogodzić się z tą nieznośną samotnością w depresji. Z tym nic.

Po ostatniej hipomanii w końcu uwierzyłam, że rzeczywiście mam chorobę afektywną dwubiegunową. Przeszłam z etapu zaprzeczania do etapu gniewu.

"Oto 5 etapów żałoby:

ZAPRZECZENIE – Nie, to nie może być prawda. To na pewno jakaś pomyłka.
GNIEW – Za co to spotyka akurat mnie? Są na tym świecie gorsi ludzie, którzy na to zasłużyli.
TARGOWANIE – Jak bardziej o siebie zadbam, to może się poprawi. Jak będę się więcej modlił, to wyzdrowieję.
DEPRESJA – To wszystko nie ma najmniejszego sensu.
AKCEPTACJA – Teraz już nic nie zmienię, muszę się pogodzić z losem."
źródło: Psycholog Pisze

Chciałabym mieć w kimś wsparcie, a zorientowałam się, że wokół mnie nie ma nikogo. Każdy jest zajęty swoim życiem. Przyjaciółka od momentu diagnozy się ode mnie oddala. Być może to moja wina, nie wiem. Mam do niej żal, bo gdy zerwał z nią facet to ja (pomimo tego, że byłam wtedy w najgorszej depresji w moim życiu) ją wspierałam, a gdy ja zerwałam z Uwodzicielem - nie mogłam na nią liczyć. Pomimo tego, że jasno i wyraźnie poprosiłam ją o spotkanie - nie doszło do niego. Gdy zadzwoniłam do niej zapłakana po zerwaniu zapytała czy jeśli będzie bardzo źle to pojadę na izbę przyjęć. Kiedy już się pozbierałam i postanowiłam spotkać się z K., po którym to spotkaniu czułam się cudownie, zadzwoniłam do niej, aby podzielić się moją radością. Zamiast cieszyć się razem ze mną zaczęła zbijać mój entuzjazm. Zadawała pytania zupełnie niezwiązane z tematem, typu jak sobie wyobrażam swoje życie, do czego zmierzam, czy nie przeszkadza mi, że on jest niewierzący. Na nic zdały się tłumaczenia, że po prostu spotkałam kogoś z kim się świetnie rozumiem i się tym cieszę nie wybiegając w żadną przyszłość ani niczego dalej nie planując. Po prostu chciałam się podzielić radością, która mnie spotkała. Mam w sobie poczucie krzywdy, bo kiedy ona jest rozentuzjazmowana to nawet jeśli mam jakieś wątpliwości co do jej radości, staram się być delikatna. A ja jej zachowanie odczytałam tak, że kiedy jest mi źle to mi nie pomoże, a kiedy jest mi dobrze to nie podzieli tej radości ze mną. Tak, moje stany smutku i radości są często wynikiem choroby i ona zapewne patrzy na mnie przez jej pryzmat, ale sorry - taka jestem. To, że jestem chora nie znaczy, że trzeba mnie traktować z dystansem.
Powinnam z nią o tym porozmawiać, ale nie umiem się do tego zebrać.

Czuję się bardzo samotna, a równocześnie nie mam ochoty nikogo widzieć.
© Sleepwalker | Wioska Szablonów | X | X