Znowu w tytule słowa ojca. W drugi dzień świąt je do mnie skierował. Wściekłam się i w żywe oczy mu powiedziałam, że ja nic nie zajadam, po prostu jestem głodna!
Już kilka chwil później zorientowałam się, że zareagowałam przesadnie i zastanowiło mnie dlaczego tak się stało.
Jestem pewna, że nie zajadam stresów. W sytuacjach stresowych raczej nie jem. Nieprawdą jest jednak to, że jem wyłącznie wtedy, gdy jestem głodna - często z przejedzenia jest mi aż niedobrze. Zauważyłam też, że gdy jestem przejedzona to dużo gorzej się czuję psychicznie, bardziej depresyjnie. Wobec tego co jest grane? Dlaczego tyle jem?
Trochę to trwało, ale znalazłam odpowiedź na to pytanie. Otóż zajadam pustkę. W moim wnętrzu pustka jest obecna cały czas. Jak to ładnie napisała hejka w komentarzu pod notką Nie dam rady! "pustka siedzi chociaż wszyscy już poszli". Nie potrafię ani ograniczyć słodyczy, fastfoodów, ani przestać jeść i wrócić do nawyków z anoreksji, jedyne co by pozostało to wrócić do nawyków bulimicznych, ale tego naprawdę nie chcę, czuję się potem jak śmieć.
Co mi pozostaje? Jak tak o tym myślę to nic innego jak tylko zaangażować się na poważnie w terapię i postarać się wyeliminować pustkę.
ChAD (Choroba Afektywna Dwubiegunowa) - Osobisty blog o tematyce psychologicznej, który przedstawi czytelnikom życie z chorobą psychiczną.
Moja twórczość
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pustka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pustka. Pokaż wszystkie posty
Od miłości do obojętności tylko jeden krok...
Kilka dni temu rozmawiałam z Chadową o tym jak bardzo jestem zakochana w Uwodzicielu.
Byłabym w stanie oddać wszystko: moich znajomych, przyjaciół, rodzinę, wszystko, co mam, żeby tylko - pisałam jej - móc z nim być na stałe. mieć go przy sobie.
I to jest tak, jak w piosence Bajora:
I nic nie powiem jej, broń Boże,
Nie powiem nic umyślnie,
Bo póki milczę to ją mnożę,
gdy wyznam - wszystko pryśnie.
Więc nie wyśpiewam mej miłości
Niech nie wie co się dzieje
I nieświadoma swej piękności
Niech w myślach mych pięknieje.
(...)
Może kiedyś po latach
Jednak szepnę nieśmiało:
"Kiedyś, tamtego lata,
Strasznie panią kochałem"
A ty przerwiesz w pół zdania
Me wyznania zabawne:
"I ja pana kochałam,
wtedy latem, i dawniej."
I nic prócz małej chwilki żalu
Nie złączy nas kochana
W tym dziwnym życiu, śmiesznym balu
Miłości niewyznanych(...)
Prosiłam go kiedyś, abyśmy nie mówili sobie o uczuciach względem siebie, bo to tylko utrudnia. Po tym jak powiedział, że mnie kocha. I cieszę się, że to zrobiłam. To by tylko potęgowało nieszczęście. Pocieszam się tym, że to tylko uczucie, a uczucia mijają.
Tego dnia, gdy z nią rozmawiałam te uczucia były tak intensywne, że aż mnie roznosiło od środka. Nie potrafiłam sobie poradzić. W pewnym momencie już widziałam jak mu następnego dnia robię awanturę o to, że... ma czelność istnieć?
Gdy rano zadzwonił, zaproponował spotkanie. Moja miłość przerodziła się już w złość i poczucie krzywdy. Uciekłam od tematu mówiąc, że dam mu znać popołudniu. Po pewnym czasie doszłam do wniosku, że muszę się spotkać i mu o tym wszystkim powiedzieć, bo biedak kompletnie nie wie, że coś jest nie tak, a ja dodatkowo się nakręcam.
Spotkaliśmy się. Byłam nijaka, czułam, że opanowała mnie... pustka? Bezsens? Dopiero pod koniec spotkania opowiedziałam mu o swoim wcześniejszym smutku, o tym, że uczucia do niego mnie przygniatają i o tym, że prawdopodobnie zaczyna się gorszy okres, czyli depresja. Nie znamy się od wczoraj, więc wiedział już z czym to się je.
"Jak ci mogę pomóc?" - zapytał.
Chwila ciszy, myślę co odpowiedzieć.
"Nie wiem"
Ale on wiedział, bo rzucił:
"Czułość, wyrozumiałość i cierpliwość?"
Lepiej być nie może.
Z tym, że moich intensywnych uczuć już nie ma. Zniknęły. I pomimo tego, że od wczoraj znowu czuję się dobrze to moja stoicka obojętność wobec niego została. Tak czasem mam. Dlatego nie udają mi się żadne związki.
Jak o tym powiedzieć partnerowi..?
Wiesz, teraz mam cię gdzieś, ale nie przejmuj się, bo za tydzień będę cię kochała do szaleństwa.
Byłabym w stanie oddać wszystko: moich znajomych, przyjaciół, rodzinę, wszystko, co mam, żeby tylko - pisałam jej - móc z nim być na stałe. mieć go przy sobie.
I to jest tak, jak w piosence Bajora:
I nic nie powiem jej, broń Boże,
Nie powiem nic umyślnie,
Bo póki milczę to ją mnożę,
gdy wyznam - wszystko pryśnie.
Więc nie wyśpiewam mej miłości
Niech nie wie co się dzieje
I nieświadoma swej piękności
Niech w myślach mych pięknieje.
(...)
Może kiedyś po latach
Jednak szepnę nieśmiało:
"Kiedyś, tamtego lata,
Strasznie panią kochałem"
A ty przerwiesz w pół zdania
Me wyznania zabawne:
"I ja pana kochałam,
wtedy latem, i dawniej."
I nic prócz małej chwilki żalu
Nie złączy nas kochana
W tym dziwnym życiu, śmiesznym balu
Miłości niewyznanych(...)
Prosiłam go kiedyś, abyśmy nie mówili sobie o uczuciach względem siebie, bo to tylko utrudnia. Po tym jak powiedział, że mnie kocha. I cieszę się, że to zrobiłam. To by tylko potęgowało nieszczęście. Pocieszam się tym, że to tylko uczucie, a uczucia mijają.
Tego dnia, gdy z nią rozmawiałam te uczucia były tak intensywne, że aż mnie roznosiło od środka. Nie potrafiłam sobie poradzić. W pewnym momencie już widziałam jak mu następnego dnia robię awanturę o to, że... ma czelność istnieć?
Gdy rano zadzwonił, zaproponował spotkanie. Moja miłość przerodziła się już w złość i poczucie krzywdy. Uciekłam od tematu mówiąc, że dam mu znać popołudniu. Po pewnym czasie doszłam do wniosku, że muszę się spotkać i mu o tym wszystkim powiedzieć, bo biedak kompletnie nie wie, że coś jest nie tak, a ja dodatkowo się nakręcam.
Spotkaliśmy się. Byłam nijaka, czułam, że opanowała mnie... pustka? Bezsens? Dopiero pod koniec spotkania opowiedziałam mu o swoim wcześniejszym smutku, o tym, że uczucia do niego mnie przygniatają i o tym, że prawdopodobnie zaczyna się gorszy okres, czyli depresja. Nie znamy się od wczoraj, więc wiedział już z czym to się je.
"Jak ci mogę pomóc?" - zapytał.
Chwila ciszy, myślę co odpowiedzieć.
"Nie wiem"
Ale on wiedział, bo rzucił:
"Czułość, wyrozumiałość i cierpliwość?"
Lepiej być nie może.
Z tym, że moich intensywnych uczuć już nie ma. Zniknęły. I pomimo tego, że od wczoraj znowu czuję się dobrze to moja stoicka obojętność wobec niego została. Tak czasem mam. Dlatego nie udają mi się żadne związki.
Jak o tym powiedzieć partnerowi..?
Wiesz, teraz mam cię gdzieś, ale nie przejmuj się, bo za tydzień będę cię kochała do szaleństwa.
Pozytywna pustka
W depresji pisze się ciężko, bo nie ma na nic siły.
W górce pisze się ciężko, bo jest tyle tematów, tak ciężko wybrać jeden i się na nim skupić. Poza tym jest mnóstwo ciekawszych rzeczy to zrobienia.
Zawsze pisze się ciężko, bo trzeba dać coś od siebie w sposób czytelny dla odbiorcy.
Teraz jestem w dziwnym stanie. Wydaje mi się, że mocno przymulają mnie leki, w dodatku boli mnie brzuch przez kobiece sprawy.
Równocześnie mam tak wiele pomysłów, planów, marzeń, widzę tyle możliwości...
Kurs prawa jazdy, kurs angielskiego, szukanie nowej terapeutki (na wszelki wypadek, bo nie wiadomo jak będzie z tą refundacją), chciałabym podjąć dodatkową pracę żeby ogarnąć finanse...
Ale jestem przymulona. I ten brzuch.
Już nie boję się być w domu. Picie rodzinki przestało mieć na mnie wpływ, ich pijackie gadki nie robią na mnie wrażenia. Jest dobrze i nic mnie nie rusza. Jest w tym dobrze sporo pustki.
Niedawna depresja wydaje się koszmarnym snem i nie rozumiem dlaczego wcześniej się z niego nie wybudziłam skoro to takie proste - pstryk i już.
Jutro mogłabym się zobaczyć z Uwodzicielem, ale mam imprezę rodzinną i tak mi żal... Jakoś to wykombinuję żeby się z nim spotkać. W końcu, jak mówi moja terapeutka, zawsze dostaję to, czego chcę.
Bardzo mi zależy na tej relacji, wręcz niezdrowo... W depresji byłam w stanie zaryzykować własne życie żeby tylko nie odwołać całonocnego spotkania, które planujemy od dwóch miesięcy. Przy mocnych myślach i planach samobójczych byłam zdeterminowana żeby nie iść przypadkiem do szpitala przed terminem naszego spotkania. Za wszelką cenę. Gdyby wiedział jak bardzo mi na nim zależy to chyba by uciekł.
Jednocześnie on mi nie wystarcza... Jest go za mało... Chciałabym poznać kogoś na kim będzie mi podobnie zależeć, ale będzie dostępny częściej. Nie zrywając relacji z Uwodzicielem. Tylko, że wtedy szybko mi się znudzi ten nowy, tak już mam... taka femme fatale ze mnie. Potem irytują mnie rozmowy, smsy, jego przywiązanie i zależność ode mnie. Pani doktor, jak żyć?
W górce pisze się ciężko, bo jest tyle tematów, tak ciężko wybrać jeden i się na nim skupić. Poza tym jest mnóstwo ciekawszych rzeczy to zrobienia.
Zawsze pisze się ciężko, bo trzeba dać coś od siebie w sposób czytelny dla odbiorcy.
Teraz jestem w dziwnym stanie. Wydaje mi się, że mocno przymulają mnie leki, w dodatku boli mnie brzuch przez kobiece sprawy.
Równocześnie mam tak wiele pomysłów, planów, marzeń, widzę tyle możliwości...
Kurs prawa jazdy, kurs angielskiego, szukanie nowej terapeutki (na wszelki wypadek, bo nie wiadomo jak będzie z tą refundacją), chciałabym podjąć dodatkową pracę żeby ogarnąć finanse...
Ale jestem przymulona. I ten brzuch.
Już nie boję się być w domu. Picie rodzinki przestało mieć na mnie wpływ, ich pijackie gadki nie robią na mnie wrażenia. Jest dobrze i nic mnie nie rusza. Jest w tym dobrze sporo pustki.
Niedawna depresja wydaje się koszmarnym snem i nie rozumiem dlaczego wcześniej się z niego nie wybudziłam skoro to takie proste - pstryk i już.
Jutro mogłabym się zobaczyć z Uwodzicielem, ale mam imprezę rodzinną i tak mi żal... Jakoś to wykombinuję żeby się z nim spotkać. W końcu, jak mówi moja terapeutka, zawsze dostaję to, czego chcę.
Bardzo mi zależy na tej relacji, wręcz niezdrowo... W depresji byłam w stanie zaryzykować własne życie żeby tylko nie odwołać całonocnego spotkania, które planujemy od dwóch miesięcy. Przy mocnych myślach i planach samobójczych byłam zdeterminowana żeby nie iść przypadkiem do szpitala przed terminem naszego spotkania. Za wszelką cenę. Gdyby wiedział jak bardzo mi na nim zależy to chyba by uciekł.
Jednocześnie on mi nie wystarcza... Jest go za mało... Chciałabym poznać kogoś na kim będzie mi podobnie zależeć, ale będzie dostępny częściej. Nie zrywając relacji z Uwodzicielem. Tylko, że wtedy szybko mi się znudzi ten nowy, tak już mam... taka femme fatale ze mnie. Potem irytują mnie rozmowy, smsy, jego przywiązanie i zależność ode mnie. Pani doktor, jak żyć?
Energia
Czuję się... niekomfortowo.
Jestem nerwowa i agresywna, wszystko mnie drażni. Niewiele trzeba, aby mnie wyprowadzić z równowagi.
Próbowałam wczoraj przygotować wykres dla pani doktor, który ukazałby moje wahania (przez ostatni rok lub nawet wcześniej). Danymi miały być: energia, samotność, bezsens i agresja. Potem doszłam do tego, że bezsens, zagubienie i pustka nie występują niezależnie, lecz zawsze ze sobą wzajemnie i są stałą w moim życiu - niezależnie od energii, radości czy agresji. Wykresu nie udało mi się zrobić, ale za to zauważyłam w sobie pewne rzeczy.
Energia nerwowa jest tym, co odczuwam od przedwczoraj. To nieumiejętność usiedzenia w miejscu, potrzeba robienia czegoś, aby zająć czas, aby zająć czymś ręce. To nieumiejętność odpoczywania, zrelaksowania się. Zwykle towarzyszy jej agresja, autoagresja lub jest początkiem lub końcem depresji.
Energia radosna to taka, która jest napędzana przez silnie odczuwaną radość, ekscytację i zachwyt. Towarzyszy jej (tak jak w przypadku energii nerwowej) nieumiejętność odpoczynku. Emocje, które w niej występują są najczęściej spowodowane jakimiś ludźmi, których uważam za wartych zachwytu lub Bogiem. Zwykle nie widzę świata poza obiektem mojej fascynacji.
Jest też brak energii - depresja. Można powiedzieć, że wtedy w końcu przychodzi czas na odpoczynek, ale kto miał choćby krótki epizod depresji ten wie, że nie da się wtedy odpocząć. W depresji jestem zagubiona, zalękniona, każde słowo odbieram przeciwko sobie i nie znajduję zrozumienia ani w Bogu ani w ludziach. Jestem słaba, śpiąca i zmęczona. Trudność w wykonywaniu prostych czynności, brak koncentracji i dziury w pamięci rodzą we mnie frustrację i brak nadziei.
Jak już wspominałam są również pewne stałe, czyli: bezsens, zagubienie, pustka i nieumiejętność określenia celu, do którego zmierzają moje działania.
Może nie udało mi się tego umiejscowić na żadnej osi czasu ani na wykresie, ale myślę, że to i tak przydatne informacje dla psychiatry.
Jestem nerwowa i agresywna, wszystko mnie drażni. Niewiele trzeba, aby mnie wyprowadzić z równowagi.
Próbowałam wczoraj przygotować wykres dla pani doktor, który ukazałby moje wahania (przez ostatni rok lub nawet wcześniej). Danymi miały być: energia, samotność, bezsens i agresja. Potem doszłam do tego, że bezsens, zagubienie i pustka nie występują niezależnie, lecz zawsze ze sobą wzajemnie i są stałą w moim życiu - niezależnie od energii, radości czy agresji. Wykresu nie udało mi się zrobić, ale za to zauważyłam w sobie pewne rzeczy.
Energię dzielę na energię radosną i energię nerwową.
Energia nerwowa jest tym, co odczuwam od przedwczoraj. To nieumiejętność usiedzenia w miejscu, potrzeba robienia czegoś, aby zająć czas, aby zająć czymś ręce. To nieumiejętność odpoczywania, zrelaksowania się. Zwykle towarzyszy jej agresja, autoagresja lub jest początkiem lub końcem depresji.
Energia radosna to taka, która jest napędzana przez silnie odczuwaną radość, ekscytację i zachwyt. Towarzyszy jej (tak jak w przypadku energii nerwowej) nieumiejętność odpoczynku. Emocje, które w niej występują są najczęściej spowodowane jakimiś ludźmi, których uważam za wartych zachwytu lub Bogiem. Zwykle nie widzę świata poza obiektem mojej fascynacji.
Jest też brak energii - depresja. Można powiedzieć, że wtedy w końcu przychodzi czas na odpoczynek, ale kto miał choćby krótki epizod depresji ten wie, że nie da się wtedy odpocząć. W depresji jestem zagubiona, zalękniona, każde słowo odbieram przeciwko sobie i nie znajduję zrozumienia ani w Bogu ani w ludziach. Jestem słaba, śpiąca i zmęczona. Trudność w wykonywaniu prostych czynności, brak koncentracji i dziury w pamięci rodzą we mnie frustrację i brak nadziei.
Schemat mojego życia wygląda następująco:
energia radosna --> energia nerwowa --> depresja --> energia nerwowa --> energia radosna...
i tak dalej.
Może nie udało mi się tego umiejscowić na żadnej osi czasu ani na wykresie, ale myślę, że to i tak przydatne informacje dla psychiatry.
Stany lękowe i depresyjne
Jakby nie patrzeć u mnie niezbyt dobrze.
Nie mam siły. Nie wiem czy to kwestia tego, że od miesiąca jestem przeziębiona czy może tego, że w mojej głowie pojawiają się trudne stany. Nie zdziwiłabym się gdyby choroba fizyczna wpływała na głowę i na odwrót. Wiecie, jak fizyczna zmęczy się kopaniem dołu to przekazuje łopatę psychicznej i w ten oto sposób dół pogłębia się bez przerwy.
Do życia potrafię się zmotywować dopiero koło 13. Wcześniej nie mam zwyczajnie siły, aby wstać, czymś się zająć. Kręci mi się w głowie, cierpnie mi twarz i mam mdłości. Włosy mi wypadają, a paznokcie mam tak słabe jak jeszcze nigdy. Zwykłe pisanie na klawiaturze może je uszkodzić. Jestem drażliwa, ale raczej nie kieruję żadnej agresji względem innych - obwiniam siebie, zamykam to w sobie. Nie wiem od kiedy, ale zauważyłam, że nie mam żadnych dobrych myśli. Dobrych, czyli takich, które budzą nadzieję lub motywują do życia, działania.
Dominują raczej stany depresyjne, pustka, trudność koncentracji, brak nadziei. Jednak jest też sporo lęku, a przedwczoraj to przeszedł sam siebie.
Godzinę po przebudzeniu zapukał do mnie lęk i nie pytał czy może wejść. Po prostu wszedł i zrujnował mi dzień.
Na początku skoncentrował moją uwagę na telefonie i wiadomościach, które przychodziły. Z lękiem podchodziłam do każdej wiadomości, która do mnie przychodziła. Czułam się jakby każdy rozmówca - telefoniczny, smsowy, mailowy czy massengerowy - mógł mieć do mnie uzasadnione pretensje o to, że nie jestem taka jak powinnam, bądź nie zachowałam się tak jak należało. Dotyczyło to przełożonej w mojej pracy w Krakowie, ale to obiektywnie stresująca rozmowa, bo odeszłam stamtąd bez słowa. Nie można jednak stresującą nazwać rozmowy z najlepszą przyjaciółką, na której wiadomości mój organizm i głowa reagowały z podobnym lękiem. Miałam poczucie winy, że nie jestem dla niej tak dobra jak powinnam, że ją zawiodłam i że ona właśnie się zorientowała jak bardzo ją wykorzystuję. Oczywiście staram się ją wspierać jak mogę (ma ciężką sytuację), ale mam poczucie, że robię o wiele za mało. W końcu zadzwoniłam do pewnej koleżanki z prośbą żeby do mnie przyjechała, bo oszaleje. To było przed południem, a spotkałyśmy się dopiero koło 19. Wcześniej wyżej wspomniana przyjaciółka skończyła pracę, więc do niej zadzwoniłam. W pewnym momencie rozmowy ona się rozpłakała i ogromnie podziękowała mi za to, że jestem przy niej, wyraziła wdzięczność i powiedziała, że nie wie co by beze mnie zrobiła. To było tak sprzeczne z tym, co sama o moim wspieraniu jej sądziłam, że nie wiedziałam co powiedzieć. Nie pierwszy raz mi dziękowała, ale zawsze to jakoś obracałam w żart lub w komplement w jej stronę, ale tego dnia nie potrafiłam. Zwierzyłam jej się z tego, że tak bardzo kilka godzin wcześniej obawiałam się jej wiadomości. Oczywiście opowiadałam jej o tym z wyrzutami sumienia, bo nie chciałam, czułam, że nie powinnam jej obciążać dodatkowo swoimi problemami (niezmiennymi cholera od dawna, więc po co o tym mówić?). Ona jednak nie miała nic przeciwko i wysłuchała mnie cierpliwie.
Wzięłam chlorprothixen, który mnie trochę ogarnął - dzięki temu byłam w stanie zapisać się do psychiatry na przyszły tydzień (to lekarka, do której będę szła pierwszy raz).
Potem lęki/nerwy wróciły razem ze sporą sennością, porządnym bólem głowy i kłopotliwymi mdłościami. Położyłam się na godzinę, a gdy wstałam tata już był w mieszkaniu i, jakżeby inaczej!, miałam wrażenie, że coś do mnie ma. Objawy somatyczne nie ustąpiły.
Po spotkaniu z koleżanką czułam niesmak. Rozmawiało nam się dobrze, spędziłyśmy ze sobą dwie godziny... Ale ja czułam, że jestem niewystarczająca. Pewnie nie było tego widać, ale cały czas byłam ociężała, spowolniona i miałam dziury w pamięci.
Kiedy położyłam się do łóżka to, jak co wieczór, bałam się zasnąć. Na tym polega moja bezsenność. Boję się zasnąć, bo nie chcę po raz kolejny przeżywać momentu przebudzenia, gdy jestem półświadoma i właściwie świat jest dobry. Po kilkunastu sekundach świadomość wraca i z siłą torpedy wracają lęki i beznadzieja. One najbardziej bolą rano, w ciągu dnia zwykle się do nich przyzwyczajam i nie wydają się tak silne. Boję się przebudzenia.
Chciałabym uciec na chwilę ze świata, do którego wydaje mi się, że jestem przyczepiona. Świat się toczy swoim torem, a ja nie mam siły reagować na bodźce. Kiedy patrzę na chlorprothixen to kusi mnie żeby wziąć trochę więcej - po to aby na kilka godzin wziąć wolne od życia. Codziennie też mam myśli, aby się pociąć. Na szczęście nie robiłam tego na tyle długo, że widzę bezsens takiego zachowania. Hmm... właściwie jak to piszę to ten bezsens wydaje mi się bezsensowny. Już tłumaczę: tnąc się dodaję sobie bólu (to pierwszy bezsens), ale właściwie to właśnie o to chodzi - dodaję sobie bólu fizycznego, dzięki któremu nie skupiam się tak na psychicznym (obalenie pierwszego bezsensu). Niezależnie czy to nie ma sensu czy ma jest jeszcze Uwodziciel, który zapewne by się zmartwił nowymi bliznami i jeszcze mógłby mnie zostawić. A tego nie chcę, bo dodałoby to bólu psychicznego (wtedy obalenie pierwszego bezsensu byłoby bezsensowne).
Subskrybuj:
Posty (Atom)




