Moja twórczość

Obrazy na sprzedaż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nerwica. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nerwica. Pokaż wszystkie posty

Powspominamy? Szukanie idealnego lekarza trwa.

Oto mój drugi psychiatra. Jedyny na NFZ. Tutejsze diagnozy? Stany depresyjne, nerwica i borderline. 

Dlaczego z niego zrezygnowałam? Przede wszystkim ze względu na błędną diagnozę – ja i nerwica? Zupełnie mi to nie pasowało, bo znam osoby z nerwicą i wiem, że nie mam tego problemu. W dodatku długie oczekiwanie na wizytę. No i ta jego nerwowość, o której pisałam już wtedy w notce. Mój stan podczas leczenia u niego (trwało to jakieś pół roku) bardzo się pogorszył. 

Jak widać nie znalazłam dobrego psychiatry ani za pierwszym ani nawet za drugim razem. Trzeba szukać do skutku i się nie poddawać! To Twoje zdrowie, Ty wiesz jak się czujesz i jeżeli wiesz, że lekarz jest w błędzie to dobrze jest z nim o tym porozmawiać, a jeśli się nie da to po prostu go zmienić na innego. Prawdę mówiąc to paradoksalnie trzeba mieć końskie zdrowie żeby się leczyć…

15 lipca 2017 roku


 Oryginalna notka: Zmiana lekarza psychiatry

Stany lękowe i depresyjne

depresja stany lękowe

Jakby nie patrzeć u mnie niezbyt dobrze.

Nie mam siły. Nie wiem czy to kwestia tego, że od miesiąca jestem przeziębiona czy może tego, że w mojej głowie pojawiają się trudne stany. Nie zdziwiłabym się gdyby choroba fizyczna wpływała na głowę i na odwrót. Wiecie, jak fizyczna zmęczy się kopaniem dołu to przekazuje łopatę psychicznej i w ten oto sposób dół pogłębia się bez przerwy.
Do życia potrafię się zmotywować dopiero koło 13. Wcześniej nie mam zwyczajnie siły, aby wstać, czymś się zająć. Kręci mi się w głowie, cierpnie mi twarz i mam mdłości. Włosy mi wypadają, a paznokcie mam tak słabe jak jeszcze nigdy. Zwykłe pisanie na klawiaturze może je uszkodzić. Jestem drażliwa, ale raczej nie kieruję żadnej agresji względem innych - obwiniam siebie, zamykam to w sobie. Nie wiem od kiedy, ale zauważyłam, że nie mam żadnych dobrych myśli. Dobrych, czyli takich, które budzą nadzieję lub motywują do życia, działania.
Dominują raczej stany depresyjne, pustka, trudność koncentracji, brak nadziei. Jednak jest też sporo lęku, a przedwczoraj to przeszedł sam siebie. 
Godzinę po przebudzeniu zapukał do mnie lęk i nie pytał czy może wejść. Po prostu wszedł i zrujnował mi dzień. 
Na początku skoncentrował moją uwagę na telefonie i wiadomościach, które przychodziły. Z lękiem podchodziłam do każdej wiadomości, która do mnie przychodziła. Czułam się jakby każdy rozmówca - telefoniczny, smsowy, mailowy czy massengerowy - mógł mieć do mnie uzasadnione pretensje o to, że nie jestem taka jak powinnam, bądź nie zachowałam się tak jak należało. Dotyczyło to przełożonej w mojej pracy w Krakowie, ale to obiektywnie stresująca rozmowa, bo odeszłam stamtąd bez słowa. Nie można jednak stresującą nazwać rozmowy z najlepszą przyjaciółką, na której wiadomości mój organizm i głowa reagowały z podobnym lękiem. Miałam poczucie winy, że nie jestem dla niej tak dobra jak powinnam, że ją zawiodłam i że ona właśnie się zorientowała jak bardzo ją wykorzystuję. Oczywiście staram się ją wspierać jak mogę (ma ciężką sytuację), ale mam poczucie, że robię o wiele za mało. W końcu zadzwoniłam do pewnej koleżanki z prośbą żeby do mnie przyjechała, bo oszaleje. To było przed południem, a spotkałyśmy się dopiero koło 19. Wcześniej wyżej wspomniana przyjaciółka skończyła pracę, więc do niej zadzwoniłam. W pewnym momencie rozmowy ona się rozpłakała i ogromnie podziękowała mi za to, że jestem przy niej, wyraziła wdzięczność i powiedziała, że nie wie co by beze mnie zrobiła. To było tak sprzeczne z tym, co sama o moim wspieraniu jej sądziłam, że nie wiedziałam co powiedzieć. Nie pierwszy raz mi dziękowała, ale zawsze to jakoś obracałam w żart lub w komplement w jej stronę, ale tego dnia nie potrafiłam. Zwierzyłam jej się z tego, że tak bardzo kilka godzin wcześniej obawiałam się jej wiadomości. Oczywiście opowiadałam jej o tym z wyrzutami sumienia, bo nie chciałam, czułam, że nie powinnam jej obciążać dodatkowo swoimi problemami (niezmiennymi cholera od dawna, więc po co o tym mówić?). Ona jednak nie miała nic przeciwko i wysłuchała mnie cierpliwie.
Wzięłam chlorprothixen, który mnie trochę ogarnął - dzięki temu byłam w stanie zapisać się do psychiatry na przyszły tydzień (to lekarka, do której będę szła pierwszy raz).
Potem lęki/nerwy wróciły razem ze sporą sennością, porządnym bólem głowy i kłopotliwymi mdłościami. Położyłam się na godzinę, a gdy wstałam tata już był w mieszkaniu i, jakżeby inaczej!, miałam wrażenie, że coś do mnie ma. Objawy somatyczne nie ustąpiły.
Po spotkaniu z koleżanką czułam niesmak. Rozmawiało nam się dobrze, spędziłyśmy ze sobą dwie godziny... Ale ja czułam, że jestem niewystarczająca. Pewnie nie było tego widać, ale cały czas byłam ociężała, spowolniona i miałam dziury w pamięci. 
Kiedy położyłam się do łóżka to, jak co wieczór, bałam się zasnąć. Na tym polega moja bezsenność. Boję się zasnąć, bo nie chcę po raz kolejny przeżywać momentu przebudzenia, gdy jestem półświadoma i właściwie świat jest dobry. Po kilkunastu sekundach świadomość wraca i z siłą torpedy wracają lęki i beznadzieja. One najbardziej bolą rano, w ciągu dnia zwykle się do nich przyzwyczajam i nie wydają się tak silne. Boję się przebudzenia.

Chciałabym uciec na chwilę ze świata, do którego wydaje mi się, że jestem przyczepiona. Świat się toczy swoim torem, a ja nie mam siły reagować na bodźce. Kiedy patrzę na chlorprothixen to kusi mnie żeby wziąć trochę więcej - po to aby na kilka godzin wziąć wolne od życia. Codziennie też mam myśli, aby się pociąć. Na szczęście nie robiłam tego na tyle długo, że widzę bezsens takiego zachowania. Hmm... właściwie jak to piszę to ten bezsens wydaje mi się bezsensowny. Już tłumaczę: tnąc się dodaję sobie bólu (to pierwszy bezsens), ale właściwie to właśnie o to chodzi - dodaję sobie bólu fizycznego, dzięki któremu nie skupiam się tak na psychicznym (obalenie pierwszego bezsensu). Niezależnie czy to nie ma sensu czy ma jest jeszcze Uwodziciel, który zapewne by się zmartwił nowymi bliznami i jeszcze mógłby mnie zostawić. A tego nie chcę, bo dodałoby to bólu psychicznego (wtedy obalenie pierwszego bezsensu byłoby bezsensowne).




Jak wierzyć w Boga? - cz. 2

Nieco ponad miesiąc temu, przed przeprowadzką do Krakowa, zadałam sobie następujące pytanie:
Męczona wątpliwościami zastanawiam się czy mogę żyć w ten sposób: chodzić na spotkania wspólnoty, uczyć się, słuchać i patrzeć na ludzi wierzących i żyjących według wartości katolickich i równocześnie poznawać to życie, które chcę poznać, czyli życie bez ograniczeń gdzie cały świat należy do mnie, a moralność jest kwestią względną.
Odpowiedziałam sobie na to pytanie:
tak, mogę.
Zaznaczyłam też, że:
Nic nikomu do tego, to moje życie i ja będę ponosić konsekwencje swoich działań. Być może ludzie mnie potępią… a może nie. Tego nie wiem. I nie chcę się tym przejmować.
A jak to wygląda teraz?

Jestem znowu w Katowicach, ale nie dlatego, że zostałam potępiona przez wspólnotę, lecz dlatego, że złamało mnie... przeziębienie. Przyjechałam do Krakowa i przepracowałam dwa dni po czym mnie rozłożyło. Przesiedziałam w domu tydzień i wróciłam do pracy - na kilka dni, bo znowu mnie zmogło. W ten oto sposób w listopadzie byłabym zmuszona utrzymać się z wynagrodzenia za kilka dni pracy, więc pewnie musiałabym się zadłużyć znowu u kilku osób. Doszło do tego ciągnące się spięcie z opiekunami wspólnoty, którzy z niewiadomych względów bardzo się mnie czepiali. Usłyszałam, że to moja wina, że jestem przeziębiona, że to wbrew miłości bliźniego, aby tak chorować i zarażać współlokatorki, które przyjęły mnie pod swój dach i że mam się przestać ze sobą bawić (to chyba dotyczyło lęków i depresji). Zaniepokoiło mnie to i brzmiało mi nieco sekciarsko. Na początku miałam nadzieję, że uda nam się wzajemnie zrozumieć i dogadać, ale po pewnym czasie ją straciłam. Za dużo przeciwności złożyło się na raz. W pracy od początku byłam na cenzurowanym, we wspólnocie też i w dodatku nie było mnie stać, aby wynająć sobie swój własny pokój, nie wspominając o męczącej mnie depresji.
Okazało się, że nie mogę uczestniczyć w życiu wspólnoty i równocześnie żyć tak, jak żyję. Nie dlatego, że ludziom w jakiś sposób to przeszkadzało, ale dlatego, że ja tak nie potrafiłam. Moje serce zawsze skłaniało się na jedną ze stron, nie potrafiłam tego połączyć.

Jeżeli jednak chodzi o relację z Bogiem to zdecydowanie się polepszyła. W czasie, gdy spierałam się z opiekunami wspólnoty bardzo często zwracałam się w stronę obrazu Jezusa Miłosiernego z wielkim buntem w sercu pt. "Boże, Ty przecież nie jesteś taki jak oni mówią!". Przez te kilka tygodni sprecyzowałam sobie trochę mój obraz Boga.

Wierzę w Boga Miłosiernego. W takiego, który zna mnie i moje uwarunkowania nieskończenie lepiej niż ja sama. Takiego, który w sytuacji, gdy ja się od Niego odwracam i wybieram coś zupełnie sprzecznego z Jego wolą, idzie za mną, wychwytuje każdą cząstkę dobra w moim sercu i czeka aż choćby bezgłośnym szeptem zwrócę się do Niego. Kiedy to zrobię jest gotowy, aby dać mi wszystko. To Bóg, którego imieniem jest JESTEM, więc nie ma możliwości, aby Go przy mnie nie było, to jest sprzeczne z Jego istotą. To Bóg, przed którym nie trzeba nic ukrywać, bo On i tak wszystko wie - i nie potępia, bo jest Miłością, Nadzieją i Wiarą. Jest zawsze ze mną, nigdy mnie nie zostawi i będzie stał po mojej stronie niezależnie od wszystkiego.




Spontaniczne życiowe decyzje



W moim życiu bywa tak, że podejmuję jakąś decyzję, o słuszności której na daną chwilę jestem przekonana, niezwłocznie podejmuję związane z nią działania, a po kilku dniach orientuję się, że to chyba nie był dobry pomysł. Rzadko da się wtedy zatrzymać lawinę toczących się zdarzeń.
Tak jest właśnie teraz.
Przeprowadzam się do innego miasta.
Wszystko zaczęło się zaledwie trzy tygodnie temu kiedy to poszłam do spowiedzi kierowana nagłym przypływem determinacji w dążeniu do Boga. Tam usłyszałam propozycję przeprowadzki do Krakowa, w którym jest największa część wspólnoty, z którą spędziłam rekolekcje. Zostały mi obiecane pomoc i wsparcie.

Co? Ja nie dam rady!?

Wróciłam do domu i od razu zaczęłam działać. Załatwianie tymczasowego dachu nad głową u koleżanek ze wspólnoty, zerwanie z Uwodzicielem, poinformowanie kierownika o zmianie miejsca zamieszkania i szukanie nowej pracy. Poinformowanie bliskich o podjętej decyzji.

Wszystko szło gładko.
Poza kilkoma szczegółami.

Miałam łatwo, bo to kierownicy z Krakowa dzwonili do mnie ze swoimi ofertami pracy, ale i tak gdy miałam oddzwonić do któregoś z nich to zbierałam się długi czas.
Kosztowało mnie to bardzo dużo stresu i lęku. Do tego doszły pretensje do siebie, że przecież wszystko mam niemalże podane na tacy, a ciężko mi wykonać mały kroczek, aby do niej podejść i sięgnąć po wystawione pyszności.
O tym nikt nie wie. Ludzie widzą tylko, że w tak krótkim czasie znalazłam pracę i to na lepszych warunkach niż mam obecnie.
Miałam łatwo, bo koleżanki ze wspólnoty zgodziły się mnie przenocować przez jakiś czas do momentu kiedy nie znajdę czegoś swojego. To rozsądne posunięcie z mojej strony, bo prawie że nie znam Krakowa, a mieszkając z nimi poznam nieco miasto, jego rozkład i najdogodniejsze sposoby komunikacji. Bardzo miło z ich strony.
Jednak bardzo się przejmuję tym, że będę im siedzieć na głowie, jest mi wstyd, nie lubię być od kogoś zależna, mogę je wpędzić w kłopoty. Martwię się tym, że robią to tylko dlatego, że nie potrafiły mi odmówić, że żałują tej decyzji. Kosztuje mnie to dużo stresu, lęku, niepewności, obawy przed odrzuceniem.
Jest mi łatwo, bo potrafię podjąć decyzję i się jej trzymać. Jestem taka konsekwentna w swoim działaniu, niczego się nie boję, wierzę w siebie i w swoje możliwości, lubię przygody i mam mnóstwo energii, aby spełniać marzenia. Nikt nie wie, że właściwie nie do końca wiem dlaczego opuszczam swoje rodzinne miasto. Czy to dlatego, że naprawdę lubię Kraków? Czy to dlatego, że chcę się uwolnić od Uwodziciela? Czy to dlatego, że chcę, aby Uwodziciel za mną zatęsknił? Czy to dlatego, że interesuje się duchowością oraz uwielbiam krakowskie teatry? Czy to dlatego, że chcę uciec od marazmu, który mam tutaj w nadziei, że w innym mieście będę jakaś inna ja i wszystko zmieni się na lepsze? Tyle pytań bez odpowiedzi, a przecież powody podjętej decyzji są ważną kwestią i warto je znać. Bardzo się boję, że w Krakowie rozsypię się jeszcze bardziej, gdy zorientuję się, że nic się nie zmieniło i jestem tak samo beznadziejna jak byłam w swoim rodzinnym mieście.


Spojrzenie z zewnątrz i od wewnątrz

Gdy ludzie patrzą na mnie z boku widzą zmęczoną, ale szczęśliwą dziewczynę, która właśnie spełnia swoje marzenia. I to w jakim tempie! Jest pewna swego, zadowolona, pełna nadziei i planów na przyszłość. Och, jak wspaniale!
Nie pokazuję ani nie mówię o tym, że zdarzają mi się ataki paniki, podczas których skulam się na podłodze i czekam aż przejdzie mi gonitwa myśli dotycząca tego w jaki sposób wycofać to wszystko. Nikt nie wie, że co chwilę mam nudności, całymi dniami męczę się z zawrotami głowy, drętwiejącą twarzą i językiem, czasem ledwo czuję usta. Bóle mięśni i kręgosłupa to też tylko i wyłącznie moja sprawa - stricte nerwicowa, więc po co się tym dzielić? Bezsenność, koszmary - tylko moje.

Pozory mylą

Tak, cieszę się, że przeprowadzam się do Krakowa. Nie umiem się doczekać aż w końcu tam będę.
Jednak kosztuje mnie to dużo więcej niż jest widoczne na pierwszy czy drugi rzut oka. To dla mnie ciężka przeprawa i nie wiem czy korzyści wynagrodzą mi to wszystko, co przeżywam teraz.

© Sleepwalker | Wioska Szablonów | X | X