Moja twórczość

Obrazy na sprzedaż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą agresja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą agresja. Pokaż wszystkie posty

Wyrażanie emocji

Dzieje się na tyle dużo, że sama nie wiem o czym pisać. Może napiszę o terapii.
Otóż byłam w tym tygodni na sesji, na której dowiedziałam się, że... tłumię emocje. Okazało się, że sama umiejętność nazwania ich i "przepuszczenia" przez siebie nie wystarczy. Trzeba jeszcze umieć je wyrazić wobec innych i wobec siebie, a tego zdecydowanie nie potrafię.



Najważniejszym pytaniem jakie padło na terapii było "a wyrażanie emocji to..?". 
To coś niebezpiecznego.
To okazanie słabości.
To wystawienie się na zranienie.
To manipulacja.

Takie ja znalazłam w sobie odpowiedzi. 
Terapeutka miała jednak inne zdanie. 
Ona uważa, że okazywanie emocji to cecha ludzi silnych.
I się z nią zgadzam. Trzeba mieć w sobie siłę, aby odważyć się pokazać komuś swoje emocje. Wystawić się na ocenę, dać komuś szansę na zrozumienie, asertywnie bronić swoich emocji.

Minęło już kilka dni od tego spotkania, a ja dalej jestem roztrzęsiona.
Terapeutka przypomniała mi, że moje spotkania z nią są "bezpieczną strefą" i mogę tam pokazywać emocje. Zrobiło mi się głupio, poczułam jakąś taką presję... Bo tak bardzo chciałabym się w tym temacie odblokować, ale tak bardzo nie potrafię. Może z jej pomocą mi się to uda.

Czym według Was są emocje? Czy zdarza Wam się rozpłakać podczas rozmowy z kimś? Czy jesteście w stanie nie tylko powiedzieć komuś o przeżywanej aktualnie emocji, ale również ją wyrazić płaczem, krzykiem, uśmiechem? 

Ja nie potrafię, jestem totalnie zamrożona w tym temacie. Racjonalizuję wszystko do bólu i tym samym tłumię w sobie.


Dom samobójców

Wczoraj po raz pierwszy od dawna pokłóciłam się z rodzicami, oboje byli pijani. Nie jest istotne jak toczyła się awantura, raczej jak się zaczęła i jak skończyła.

Gdy pijany rodzic chce rozmawiać...


Kiedy pijany ojciec prosi mnie na rozmowę to już wiem, że coś się dzieje. Od razu zrobiłam się nerwowa i zastanawiałam się co przeskrobałam i z czego będę musiała się tłumaczyć. Sprawa okazała się błaha, ale ponieważ ojciec był pijany to uznał to za sprawę najwyższej wagi. Mnie cała sytuacja wyprowadziła z równowagi, zaczęłam się trząść i, przeklinając, krzyczeć. Obudziła się pijana mama, na którą w ramach odwetu wyjechałam, że nie wykupiła mi leków z apteki chociaż obiecała, że to zrobi. Ona w odwecie zaczęła wrzeszczeć na mnie też w zupełnie innej sprawie... i tak się to toczyło i toczyło, a skończyło się na moim "tato wyjdź... wyjdź bo cię kurwa zabiję przez przypadek!", gdy wszedł do mojego pokoju i chciał gadać jakieś głupoty. Oczywiście nie groziłam ojcu, a go ostrzegałam - miałam tak wiele agresji w sobie, że nie wiedziałam co z nią zrobić. Waliłam po ścianach. Mama po jeszcze paru minutach zaczęła grozić samobójstwem co wkurzyło tatę i zaczął jej mówić, że ma się zabić, a on idzie po jeszcze kilka piw.

Kiedy matka chce popełnić samobójstwo...


alkoholik a samobójstwo


Prosiłam go żeby został, żeby nie zostawiał mnie samej z mamą. Po pierwsze bałam się mamy, że mi coś zrobi (porządnie się pokłóciłyśmy), a po drugie bałam się o mamę. Nie życzę nikomu konieczności decydowania o tym czy dzwonić na pogotowie w związku z samobójczymi groźbami matki, które wypowiada po pijaku, czy nie. To trwało zaledwie kilka chwil. Na początku byłam pewna: dzwonię! Ale potem uświadomiłam sobie z czym się to wiąże. Mama już nie pierwszy raz grozi samobójstwem. Raz przez to wylądowała na izbie wytrzeźwień, bo właśnie po pijaku chciała wyskoczyć przez balkon. Innym razem spełniła swoje groźby, była trzeźwa. Wylądowała w szpitalu na płukaniu żołądka. Za pięć dni będzie siódma rocznica tego wydarzenia. W związku z tym, że to nie pierwszy raz oraz tym, że sama miewam potężne myśli samobójcze i wiem z czym to się je, zdecydowałam, że poczekam. Poszłam do łazienki, zmyłam makijaż i mijając jej sypialnię powiedziałam jej tylko, że wiem, że jeśli dzisiaj zadzwonię na pogotowie to jutro, gdy wytrzeźwieje, będzie na mnie wściekła. Powiedziałam też, a raczej przede wszystkim, że jeżeli chce się zabić to lepiej niech mi powie albo sama zadzwoni na pogotowie, bo lepiej wylądować w psychiatryku, na izbie, gdziekolwiek, niż się zabić, bo jak człowiek się zabije - to już na śmierć.
Powiedziała, że o tym wie.
I że już jej przeszło. Wiesz jak to jest - dodała - to jest chwila, szybko mija.
Tak, wiem jak to jest. Przez chwilę jakby nie panujesz nad myślami.
Ale tak bardzo bym chciała... - powiedziała, płacząc.
Wiem mamo, ja też...
Przeprosiłyśmy się wzajemnie za awanturę. I już byłam spokojna, że gdy się obudzę, mama będzie żyła.

Traumy


Są takie traumy, o których nie da się mówić.
Ja tak mam z próbami samobójczymi mamy. Potrafię opowiedzieć co się wydarzyło, ale nikt nie wie co ja wtedy czułam. Tak samo jest z dniem wczorajszym. Nie potrafię napisać o tym, co czuję. Ja sama się przed tym bronię. Czuję, że jestem rozwalona wewnętrznie. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Wszystkie próby samobójcze w mojej rodzinie (mama nie jest w tym odosobniona) nakładają mi się na siebie. Czuję się winna, również wczorajszej awantury, od której wszystko się zaczęło.

Ale jutro mam terapię i mam nadzieję, że uda mi się to trochę przepracować.

Leczenie w ChAD

Za mną dziwny tydzień.
Borderline, depresja czy choroba afektywna dwubiegunowa zeszły na dalszy plan, bo uciekłam... w świat serialu. Całymi dniami oglądałam The Originals. Tak spędziłam ostatnie dni mojego wolnego czasu (bez pracy). Teraz nastał grudzień i będę pracować już regularnie. To nie był żaden stan depresyjny. Byłam bardzo drażliwa przez jakiś czas - to uważam za skutek uboczny preheftari - ale poza tym byłam po prostu leniwa. Stroniłam od ludzi, nie chciało mi się rozmawiać z kimkolwiek, kiedy już musiałam to było mi się tak ciężko skupić i nie zdenerwować, że rozmowa stawała się koszmarem. To nie wina tych ludzi, że ja jestem zirytowana, nie rań ich przez to - powtarzałam sobie.

Bardzo doskwiera mi brak pieniędzy. Już niedługo wypłata, ale za mną cały listopad odmawiania sobie czegokolwiek i proszenia się o zafundowanie mi każdej kolejnej wizyty u pani doktor.
Zajęłam się dorywczo copywritingiem. Na razie to wygląda tak, że można na tym sobie nieźle dorobić, bo dość szybko pnę się w górę do pułapu punktów, ponad którym będę mogła wypłacić należne mi pieniądze. Jestem ciekawa czy to jest takie piękne czy tylko się takie wydaje.
Nie umiem się doczekać aż w końcu nazbieram potrzebne pieniądze i kupię sobie telefon - taki sam model jaki mi ukradli w październiku. Już niedługo!

Moje leczenie ChAD idzie do przodu. Pani doktor na każdej wizycie (a widzimy się raz w tygodniu) stara się delikatnie zmieniać farmakoterapię. Udało się już odstawić chlorprotixen i ketipinor. Jesteśmy w trakcie odstawiania pregabaliny. Doszły mi też nowe leki (i w poniedziałek pewnie dojdą kolejne) i wszystkie biorę codziennie - nie mam już leków doraźnych.

Leczenie w ChAD
Farmakoterapia

Moje leczenie farmakologiczne na dzień dzisiejszy wygląda następująco:

Preheftari 2,5mg (1-0-0)
Kwetaplex 150mg (0-0-1)
Convulex 300mg (1-0-2)
Pregabalina 75mg (1-0-2)
Propranolol 10mg (1-0-1)

Zmiana leków jest męcząca. Jak myślę o ostatnich tygodniach to już sama nie wiem co się ze mną dzieje z mojej przyczyny, a co z przyczyny skutków ubocznych leków. Na szczęście pani doktor powiedziała, że chce mi do świąt ustawić leczenie, abym mogła je sobie spokojnie przeżyć z rodzinką.

Tak nawiasem mówiąc bardzo podoba mi się teoretyczne działanie leku Preheftari (teoretyczne, ponieważ jeszcze tego nie doświadczyłam - za mała dawka - ale piszą o tym w ulotce):

Stosowany jest w leczeniu dorosłych i młodzieży w wieku 15 lat i starszej, chorujących na chorobę, charakteryzującą się takimi objawami, jak: widzenie, słyszenie i odczuwanie rzeczy w rzeczywistości nieistniejących, podejrzliwość, sprzeczne z rzeczywistością przekonania, chaotyczna mowa i zachowanie oraz otępienie emocjonalne. Pacjenci z powyższymi objawami mogą także odczuwać smutek, lęk lub napięcie, a także mieć poczucie winy.

Jak dla mnie to pigułka szczęścia!

Ja już nie chcę..!

W niedzielę, po spotkaniu z Uwodzicielem, dopadł mnie pierwszy od jakiegoś czasu stan depresyjny. Kilkugodzinny atak.
Znowu czułam ten przeszywający ból, ten bezsens, brak nadziei, poczucie bezwartościowości, wszechogarniającą obojętność połączoną z irracjonalnymi lękami.
Nie mogłam spać, miałam mdłości.

depresja

Na szczęście następnego dnia miałam wizytę u pani psychiatry.
Opowiedziałam jej w skrócie o ostatnich dwóch tygodniach, o tym jak się czułam, o swoich radościach, o energii, ale też o lękach, drażliwości i agresji.
Przyznałam się również do strachu - strachu przed kolejną depresją.
Pani doktor, ja już nie chcę tego znowu przeżywać, ja nie chcę, boję się, ostatnio było tak strasznie, ja już nie chcę... - prosiłam jak dziecko. Myślę, że moje oczy były tak samo żałosne w tym momencie jak moje błagania.
Uspokoiła mnie mówiąc, że właśnie dlatego tak szybko zwiększa mi dawki leków, aby spróbować stłumić tę depresję w zarodku. Uchwyciłam się tej myśli jak tonący pierwszej lepszej rzeczy - może nie będzie tak strasznie!
Od dzisiaj zaczynam nowe dawkowanie. Pani doktor zapowiedziała, że prawdopodobnie przez pewien (bliżej nieokreślony) czas będę przede wszystkim spała.
I tak do końca miesiąca nie pracuję, więc mnie to nie boli.
Zresztą... chętnie zrobię sobie przerwę od życia. Szczególnie teraz, gdy naprawdę nie wiem co się dzieje wokół mnie. Najpierw jakieś lęki irracjonalne, potem deprecha, potem energia nie wiadomo skąd, teraz za to drażliwość i skołowanie, nieumiejętność zebrania myśli... I znowu deprecha... Pomieszanie z poplątaniem.
Proszę państwa, dziękuję bardzo - ja na chwilę wysiadam, biorę wolne od życia.
Będę w łóżku.
W razie pożaru przenieść w bezpieczne miejsce.

Energia

Czuję się... niekomfortowo.
Jestem nerwowa i agresywna, wszystko mnie drażni. Niewiele trzeba, aby mnie wyprowadzić z równowagi.

Próbowałam wczoraj przygotować wykres dla pani doktor, który ukazałby moje wahania (przez ostatni rok lub nawet wcześniej). Danymi miały być: energia, samotność, bezsens i agresja. Potem doszłam do tego, że bezsens, zagubienie i pustka nie występują niezależnie, lecz zawsze ze sobą wzajemnie i są stałą w moim życiu - niezależnie od energii, radości czy agresji. Wykresu nie udało mi się zrobić, ale za to zauważyłam w sobie pewne rzeczy.

Energię dzielę na energię radosną i energię nerwową. 

energia


Energia nerwowa jest tym, co odczuwam od przedwczoraj. To nieumiejętność usiedzenia w miejscu, potrzeba robienia czegoś, aby zająć czas, aby zająć czymś ręce. To nieumiejętność odpoczywania, zrelaksowania się. Zwykle towarzyszy jej agresja, autoagresja lub jest początkiem lub końcem depresji.

Energia radosna to taka, która jest napędzana przez silnie odczuwaną radość, ekscytację i zachwyt. Towarzyszy jej (tak jak w przypadku energii nerwowej) nieumiejętność odpoczynku. Emocje, które w niej występują są najczęściej spowodowane jakimiś ludźmi, których uważam za wartych zachwytu lub Bogiem. Zwykle nie widzę świata poza obiektem mojej fascynacji.

Jest też brak energii - depresja. Można powiedzieć, że wtedy w końcu przychodzi czas na odpoczynek, ale kto miał choćby krótki epizod depresji ten wie, że nie da się wtedy odpocząć. W depresji jestem zagubiona, zalękniona, każde słowo odbieram przeciwko sobie i nie znajduję zrozumienia ani w Bogu ani w ludziach. Jestem słaba, śpiąca i zmęczona. Trudność w wykonywaniu prostych czynności, brak koncentracji i dziury w pamięci rodzą we mnie frustrację i brak nadziei.

Schemat mojego życia wygląda następująco:

energia radosna --> energia nerwowa --> depresja --> energia nerwowa --> energia radosna... 
i tak dalej.

Jak już wspominałam są również pewne stałe, czyli: bezsens, zagubienie, pustka i nieumiejętność określenia celu, do którego zmierzają moje działania.

Może nie udało mi się tego umiejscowić na żadnej osi czasu ani na wykresie, ale myślę, że to i tak przydatne informacje dla psychiatry.

Załamanie

Nie mam siły na nic.
Psychicznie i fizycznie.
Płakałam. Wczoraj i dziś.
Wczoraj miałam jakieś załamanie. Nie wiem skąd. Coś we mnie pękło.
Nawet nie mam siły pisać.
Wczoraj mogłam się zabić. Nie wiem. Brat. Nie potrafię po prostu znieść tego gościa. Jego prowokacyjnego zachowania. I tej bezsilności wobec niego. I tego, że ja nie chcę kłótni i staram się żeby ich nie było. I nie mam głosu. 

Nie potrafię, nie mam, nie wiem.
Uwodziciel mi chyba wczoraj uratował życie. Nie wie o tym. Chciałam wziąć więcej tabletek, nie żeby się zabić (nie byłam pewna) tylko żeby zniknąć na trochę. Chciałam do niego zadzwonić i życzyć dobrej nocy, a on niespodziewanie zaczął więcej gadać. I przegadaliśmy dwie godziny, było mi lepiej. Potem przed północą, jak wrócili brat z tatą to znowu do niego zadzwoniłam żeby ich nie słuchać. Gadaliśmy do pierwszej aż tamci zasnęli. Rano tata zajrzał do pokoju sprawdzić czy żyje. Nie wiem czy rzeczywiście chciał to sprawdzić czy nie, ale jeśli tak to moją przytomność zawdzięcza Uwodzicielowi. Obudziłam się w południe. Nie potrafiłam nic. Wszystko za trudne, za ciężkie, nie dam rady wstać z łóżka. Nie dam rady. Ale trzeba, nie mogę się poddać, bo szesnastego spotkanie dłuższe z Uwodzicielem. Potem mogę iść do szpitala. Ale nie wcześniej. Jeszcze tylko to spotkanie, to jedno.
Tak jakby zamykały mi się kolejne drogi. Co z pracą? Co z moim życiem jak będę bez niej? Ale jak się nie ogarnę to nie będzie żadnego  życia. A jeśli w szpitalu mnie postawią na nogi (o ile) to wtedy może nie będzie tak ciężko ogarnąć pracy. Jejku. Nie wiem, nie wiem...


depresja rozpacz lęki



To mój wpis z dziennika, który napisałam kilka godzin temu. Byłam totalnie bez sił, nie potrafiłam nawet sklecić zdania. 
Teraz jest trochę lepiej, jak co wieczór.
Wczoraj rano miałam sesję z terapeutką, na której dowiedziałam się, że w tym i przyszłym miesiącu mogę mieć jedynie dwa refundowane spotkania, a w przyszłym roku nie wiadomo jak będzie.
Na tej sesji zapadły mi w pamięć jej słowa, że jeśli w dalszym ciągu będę pozwalała na ten ogromny dysonans jaki jest pomiędzy tym co czuję, a tym co okazuje na zewnątrz to będzie tylko gorzej.
Może stąd to moje wczorajsze załamanie?
Codziennie słyszę jak pijany tata mówi o mnie o moim bracie, że jesteśmy dorośli i jak nam się nie podoba to wypad. Dzień w dzień. Ignorowałam to, udawałam, że nie słyszę... ale bardzo starałam się nie podpaść. Sprzątałam w mieszkaniu i pilnowałam żeby codziennie był obiad. Wiedziałam, że gdyby to nie było zrobione to mój brat mógłby wylecieć z mieszkania. Chciałam go przed tym uchronić. Ale on nic, siedział i grał na kompie. Miał to w dupie. I tylko prowokował, dogadywał... I wczoraj też to zrobił. Powiedziałam mu, że mógłby z siebie wykrzesać choćby trochę bezinteresowności. Powiedział, że chyba mnie pojebało i on nigdy nie będzie bezinteresowny. Kolejna kropla do czary goryczy.
Poszłam do pokoju i słyszałam jak tata się nakręca znowu na "jak wam się nie podoba to wypierdalać" i "macie się dogadać między sobą". Moja frustracja rosła. Z nim się nie da dogadać, można tylko robić za niego. I co ja mam zrobić? Frustracja, agresja, lęk, poczucie krzywdy, zagubienie... Miałam ochotę iść tam do nich i się na nich rzucić z łapami, ale zwyczajnie bałam się, że mogę brata przez przypadek zabić, tyle było we mnie agresji, i zaczęłam płakać. Poszłam do mamy (też pijanej) i przytuliłam się do niej. Miałam potężne myśli samobójcze. Nie widziałam wyjścia z tego wszystkiego.
W końcu oni wyszli pić na dworze. Po godzinie wyszłam po papierosy i spotkałam ich nawalonych w sklepie. Tata spojrzał na mnie z pijackim zadowoleniem, nasze oczy się spotkały - z moich zionęła pustka, jestem tego pewna. Przecież bardzo poważnie rozważałam wtedy samobójstwo. Wzięłam gorącą kąpiel i chciałam wziąć więcej tabletek. Nie zabiłabym się na pewno, nie mam ich na tyle... Chciałam się wyłączyć kompletnie. Zadzwoniłam jeszcze do Uwodziciela żeby życzyć mu dobrej nocy i, tak jak pisałam w dzienniku, przegadaliśmy pół nocy. 
Kiedy wstałam byłam tak bardzo bez sił. Tak bardzo.
Ale chyba udało mi się ogarnąć.
Trzeba się wziąć w garść. Jeśli za dwa tygodnie dalej będzie beznadziejnie to idę do szpitala. Stracę pracę w ochronie. Będzie kurwa gówno. Ale może to coś da? A może za dwa tygodnie już będzie lepiej? Zacznie się górka? Przecież ten stan nie może trwać bez końca, zawsze się kończy.

Inny świat

Ostatnie trzy-cztery dni były bardzo trudne. Nie dość, że informacja o możliwym borderline to jeszcze bardzo niesprzyjająca sytuacja rodzinna i atak paniki. Byłam (jestem) kłębkiem nerwów. Wczoraj byłam już tak wściekła, przerażona i zmęczona, że miałam ochotę zatłuc wszystkich domowników. I siebie. Było we mnie tak dużo agresji, że ciężko to opisać. Rano wzięłam alprox, wieczorem relanium. Wysprzątałam najbardziej obrzydliwe fragmenty łazienki. I te najbardziej męczące. Ze względu na niesprzyjającą sytuację bałam się wyjść z domu, więc nie mogłam iść biegać. To mnie dodatkowo frustrowało. Kiedy myślałam o tym, że mam iść dzisiaj do pracy to robiło mi się słabo. Nie wyobrażałam sobie tego.

Jednak dzisiaj rano już było lepiej. Po prostu tam idź – powtarzałam sobie. No i przyszłam. Od pewnego czasu miałam ochotę przeczytać jakąś książkę Stephena Kinga. Przeczytałam w życiu już kilkanaście jego książek, ale odkąd mieszkam sama to staram się ich nie czytać. Tym bardziej teraz – kiedy pracuję w ochronie… nocne obchody i te sprawy. Jednak dzisiaj pokusa wzięła górę. Od rana czytam „Cmęntarz zwieżąt” i bardzo się tym cieszę. Jestem podekscytowana tym jak wspaniale jest się oderwać od realnych problemów i zagłębić się w tajemniczy, szalony i fantastyczny świat wyobraźni Kinga. Zapomnieć o tym co się dzieje we mnie, wokół mnie. Jeśli się stresować to tylko tym, czym się stresują bohaterowie powieści.

W środę wracam do siebie do mieszkania. Już nie umiem się doczekać. U rodziców było mi dobrze, choć niekoniecznie są to sprzyjające warunki. Tylko czy dla mnie takie istnieją? Już wiem, że niezależnie czy jestem z kimś czy sama to nikt nie uchroni mnie przede mną samą. Jak chcę sobie coś zrobić to to robię. To ja muszę nad sobą panować – bądź nie. Nikt mnie nie przypilnuje.

© Sleepwalker | Wioska Szablonów | X | X