Było po piętnastej, gdy zadzwoniła do mnie mama i uprzedziła, że tata kolejny dzień z rzędu pije. Chciała go nie wpuścić do mieszkania, dzwoniła, aby mi o tym powiedzieć. Po rozważeniu kilku opcji: policji wezwanej przez sąsiadów, izby wytrzeźwień, policji wezwanej przez nią, skończyło się na tym, że go wpuściła bo jeśli tego nie zrobi to ja nie będę miała jak wejść do mieszkania.
Najpierw byłam zdziwiona stoickim spokojem z jakim tę rozmowę przyjęłam. Gdy go sobie uświadomiłam - rozpoczął się mój stres. Co zastanę w domu, gdy wrócę? Jak powinnam się zachować? Co jeśli ojciec zacznie się mnie czepiać? Co jeśli będzie agresywny?
Wewnętrzna dziewczynka drżała na myśl o powrocie do domu. Na szczęście wiem już o jej istnieniu dlatego postanowiłam zrobić wszystko, aby pomóc jej przez to przejść w poczuciu bezpieczeństwa związanym z moją obecnością.
Wiedziałam, że wewnętrzna dziewczynka nie może być głodna, gdy wróci do domu. Kupiłam nam dwa hot-dogi i poprosiłam ją, aby zjadła je spokojnie. Spacerowałyśmy wspólnie po osiedlu. Gdy ta zaczynała się przejmować, starałam się ją uspokoić. Zapewniłam ją, że może płakać, ale nie chciała, wstydziła się mijających nas ludzi. Kiedy już zjadłyśmy było wiadome, że trzeba się kierować w kierunku domu. Najpierw sprawdzimy okna - palą się światła.
W tym momencie i mi puściły nerwy. Nagle ja i ona stałyśmy się jednym. A raczej ja stałam się nią.
Postanowiłam, że pójdę sobie po piwo. Wypiję jedno, najwyżej nie wezmę dawki leków. Albo inaczej - najpierw wezmę leki a potem wypiję piwo. Wypiję piwo a potem wezmę leki? Najlepiej to popiję leki piwem i pokażę im jak bardzo się bałam! Jak bardzo to na mnie wpłynęło! A zresztą, oni mogą sobie niszczyć życie? To niech zobaczą jak ktoś im drogi robi to samo! Pokażę im!
Już szłam w kierunku sklepu, gdy wewnętrzna dziewczynka cicho zachlipała.
Opamiętałam się.
Jeżeli to zrobię to zachowam się tak, jak oni się zawsze wobec niej zachowywali - zostawię ją samą sobie. A przecież ona jest dla mnie w tym wszystkim najważniejsza, to, aby czuła się przy mnie bezpiecznie. Bo skoro nie przy mnie, to przy kim?
Zawróciłam. Przytuliłam ją i zapewniłam, że jest bezpieczna, że jej nie zostawię.
Drzwi otworzył mi ojciec. Pijany. Bardzo bardzo pijany.
Odwrócił się i poszedł do kuchni. Mi ziemia zatrzęsła się pod nogami, przez chwilę byłam pewna, że zaraz zemdleję. Ścisnął puszkę po piwie, wyrzucił ją i poszedł do sypialni. Weszłam do siebie i oparłam się o szafę. Zdjęłam buty, kurtkę i rzuciłam się na łóżko.
To był moment, w którym wewnętrznej dziewczynce puściły tamy i rozpłakała się na całego. A ja tylko leżałam przy niej i zapewniałam, że może płakać, że ma powód, że traktuję ją poważnie, że jest dla mnie ważna i nie pozwolę, aby coś jej się stało.
Uważam, że tę bitwę o siebie wygrałam.
Wygrałam ją strachem i płaczem.
I na tym właśnie polega moja wygrana, że nie dałam się zamrozić emocjonalnie.
ChAD (Choroba Afektywna Dwubiegunowa) - Osobisty blog o tematyce psychologicznej, który przedstawi czytelnikom życie z chorobą psychiczną.
Moja twórczość
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą traumy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą traumy. Pokaż wszystkie posty
Dom samobójców
Wczoraj po raz pierwszy od dawna pokłóciłam się z rodzicami, oboje byli pijani. Nie jest istotne jak toczyła się awantura, raczej jak się zaczęła i jak skończyła.
Kiedy pijany ojciec prosi mnie na rozmowę to już wiem, że coś się dzieje. Od razu zrobiłam się nerwowa i zastanawiałam się co przeskrobałam i z czego będę musiała się tłumaczyć. Sprawa okazała się błaha, ale ponieważ ojciec był pijany to uznał to za sprawę najwyższej wagi. Mnie cała sytuacja wyprowadziła z równowagi, zaczęłam się trząść i, przeklinając, krzyczeć. Obudziła się pijana mama, na którą w ramach odwetu wyjechałam, że nie wykupiła mi leków z apteki chociaż obiecała, że to zrobi. Ona w odwecie zaczęła wrzeszczeć na mnie też w zupełnie innej sprawie... i tak się to toczyło i toczyło, a skończyło się na moim "tato wyjdź... wyjdź bo cię kurwa zabiję przez przypadek!", gdy wszedł do mojego pokoju i chciał gadać jakieś głupoty. Oczywiście nie groziłam ojcu, a go ostrzegałam - miałam tak wiele agresji w sobie, że nie wiedziałam co z nią zrobić. Waliłam po ścianach. Mama po jeszcze paru minutach zaczęła grozić samobójstwem co wkurzyło tatę i zaczął jej mówić, że ma się zabić, a on idzie po jeszcze kilka piw.
Prosiłam go żeby został, żeby nie zostawiał mnie samej z mamą. Po pierwsze bałam się mamy, że mi coś zrobi (porządnie się pokłóciłyśmy), a po drugie bałam się o mamę. Nie życzę nikomu konieczności decydowania o tym czy dzwonić na pogotowie w związku z samobójczymi groźbami matki, które wypowiada po pijaku, czy nie. To trwało zaledwie kilka chwil. Na początku byłam pewna: dzwonię! Ale potem uświadomiłam sobie z czym się to wiąże. Mama już nie pierwszy raz grozi samobójstwem. Raz przez to wylądowała na izbie wytrzeźwień, bo właśnie po pijaku chciała wyskoczyć przez balkon. Innym razem spełniła swoje groźby, była trzeźwa. Wylądowała w szpitalu na płukaniu żołądka. Za pięć dni będzie siódma rocznica tego wydarzenia. W związku z tym, że to nie pierwszy raz oraz tym, że sama miewam potężne myśli samobójcze i wiem z czym to się je, zdecydowałam, że poczekam. Poszłam do łazienki, zmyłam makijaż i mijając jej sypialnię powiedziałam jej tylko, że wiem, że jeśli dzisiaj zadzwonię na pogotowie to jutro, gdy wytrzeźwieje, będzie na mnie wściekła. Powiedziałam też, a raczej przede wszystkim, że jeżeli chce się zabić to lepiej niech mi powie albo sama zadzwoni na pogotowie, bo lepiej wylądować w psychiatryku, na izbie, gdziekolwiek, niż się zabić, bo jak człowiek się zabije - to już na śmierć.
Powiedziała, że o tym wie.
I że już jej przeszło. Wiesz jak to jest - dodała - to jest chwila, szybko mija.
Tak, wiem jak to jest. Przez chwilę jakby nie panujesz nad myślami.
Ale tak bardzo bym chciała... - powiedziała, płacząc.
Wiem mamo, ja też...
Przeprosiłyśmy się wzajemnie za awanturę. I już byłam spokojna, że gdy się obudzę, mama będzie żyła.
Są takie traumy, o których nie da się mówić.
Ja tak mam z próbami samobójczymi mamy. Potrafię opowiedzieć co się wydarzyło, ale nikt nie wie co ja wtedy czułam. Tak samo jest z dniem wczorajszym. Nie potrafię napisać o tym, co czuję. Ja sama się przed tym bronię. Czuję, że jestem rozwalona wewnętrznie. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Wszystkie próby samobójcze w mojej rodzinie (mama nie jest w tym odosobniona) nakładają mi się na siebie. Czuję się winna, również wczorajszej awantury, od której wszystko się zaczęło.
Ale jutro mam terapię i mam nadzieję, że uda mi się to trochę przepracować.
Gdy pijany rodzic chce rozmawiać...
Kiedy pijany ojciec prosi mnie na rozmowę to już wiem, że coś się dzieje. Od razu zrobiłam się nerwowa i zastanawiałam się co przeskrobałam i z czego będę musiała się tłumaczyć. Sprawa okazała się błaha, ale ponieważ ojciec był pijany to uznał to za sprawę najwyższej wagi. Mnie cała sytuacja wyprowadziła z równowagi, zaczęłam się trząść i, przeklinając, krzyczeć. Obudziła się pijana mama, na którą w ramach odwetu wyjechałam, że nie wykupiła mi leków z apteki chociaż obiecała, że to zrobi. Ona w odwecie zaczęła wrzeszczeć na mnie też w zupełnie innej sprawie... i tak się to toczyło i toczyło, a skończyło się na moim "tato wyjdź... wyjdź bo cię kurwa zabiję przez przypadek!", gdy wszedł do mojego pokoju i chciał gadać jakieś głupoty. Oczywiście nie groziłam ojcu, a go ostrzegałam - miałam tak wiele agresji w sobie, że nie wiedziałam co z nią zrobić. Waliłam po ścianach. Mama po jeszcze paru minutach zaczęła grozić samobójstwem co wkurzyło tatę i zaczął jej mówić, że ma się zabić, a on idzie po jeszcze kilka piw.
Kiedy matka chce popełnić samobójstwo...
Prosiłam go żeby został, żeby nie zostawiał mnie samej z mamą. Po pierwsze bałam się mamy, że mi coś zrobi (porządnie się pokłóciłyśmy), a po drugie bałam się o mamę. Nie życzę nikomu konieczności decydowania o tym czy dzwonić na pogotowie w związku z samobójczymi groźbami matki, które wypowiada po pijaku, czy nie. To trwało zaledwie kilka chwil. Na początku byłam pewna: dzwonię! Ale potem uświadomiłam sobie z czym się to wiąże. Mama już nie pierwszy raz grozi samobójstwem. Raz przez to wylądowała na izbie wytrzeźwień, bo właśnie po pijaku chciała wyskoczyć przez balkon. Innym razem spełniła swoje groźby, była trzeźwa. Wylądowała w szpitalu na płukaniu żołądka. Za pięć dni będzie siódma rocznica tego wydarzenia. W związku z tym, że to nie pierwszy raz oraz tym, że sama miewam potężne myśli samobójcze i wiem z czym to się je, zdecydowałam, że poczekam. Poszłam do łazienki, zmyłam makijaż i mijając jej sypialnię powiedziałam jej tylko, że wiem, że jeśli dzisiaj zadzwonię na pogotowie to jutro, gdy wytrzeźwieje, będzie na mnie wściekła. Powiedziałam też, a raczej przede wszystkim, że jeżeli chce się zabić to lepiej niech mi powie albo sama zadzwoni na pogotowie, bo lepiej wylądować w psychiatryku, na izbie, gdziekolwiek, niż się zabić, bo jak człowiek się zabije - to już na śmierć.
Powiedziała, że o tym wie.
I że już jej przeszło. Wiesz jak to jest - dodała - to jest chwila, szybko mija.
Tak, wiem jak to jest. Przez chwilę jakby nie panujesz nad myślami.
Ale tak bardzo bym chciała... - powiedziała, płacząc.
Wiem mamo, ja też...
Przeprosiłyśmy się wzajemnie za awanturę. I już byłam spokojna, że gdy się obudzę, mama będzie żyła.
Traumy
Są takie traumy, o których nie da się mówić.
Ja tak mam z próbami samobójczymi mamy. Potrafię opowiedzieć co się wydarzyło, ale nikt nie wie co ja wtedy czułam. Tak samo jest z dniem wczorajszym. Nie potrafię napisać o tym, co czuję. Ja sama się przed tym bronię. Czuję, że jestem rozwalona wewnętrznie. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Wszystkie próby samobójcze w mojej rodzinie (mama nie jest w tym odosobniona) nakładają mi się na siebie. Czuję się winna, również wczorajszej awantury, od której wszystko się zaczęło.
Ale jutro mam terapię i mam nadzieję, że uda mi się to trochę przepracować.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

