Moja twórczość

Obrazy na sprzedaż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą praca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą praca. Pokaż wszystkie posty

Ja nie przeczułam, Tyś nie odgadł...

Oto my, nadzy kochankowie,
piękni dla siebie — a to dosyć —
odziani tylko w listki powiek
leżymy wśród głębokiej nocy.

Ale już wiedzą o nas, wiedzą
te cztery kąty, ten piec piąty,
domyślne cienie w krzesłach siedzą
i stół w milczeniu trwa znaczącym.

I wiedzą szklanki, czemu na dnie
herbata stygnie nie dopita.
Swift już nadziei nie ma żadnej,
nikt go tej nocy nie przeczyta.

A ptaki? Złudzeń nie miej wcale:
wczoraj widziałam, jak na niebie
pisały jawnie i zuchwale
to imię, którym wołam ciebie.

A drzewa? Powiedz mi, co znaczy
ich szeptanina niestrudzona?
Mówisz: Wiatr chyba wiedzieć raczy.
A skąd się wiatr dowiedział o nas?

Wleciał przez okno nocny motyl
i kosmatymi skrzydełkami
toczy przyloty i odloty,
szumi uparcie ponad nami.

Może on widzi więcej od nas
bystrością owadziego wzroku?
Ja nie przeczułam, tyś nie odgadł,
że nasze serca świecą w mroku.
(Wisława Szymborska - Jawność)



U mnie sporo zmian.
Wróciliśmy do siebie z Uwodzicielem. 
Dostałam się do dużo lepszej pracy - teraz pracuję w banku, a co za tym idzie - zarabiam więcej, a pracuję po osiem godzin. 
Nie przesiaduję już na internecie i nie wczytuję się w chorobowe objawy. Staram się żyć jakby nic mi nie dolegało i naprawdę dużo lepiej się z tym czuję. Minus jest taki, że zapominam czasem o braniu leków, bo po prostu nie myślę o tym, że jestem chora - tego muszę przypilnować.

Piszę to, bo widzę, że blog zdobywa coraz więcej czytelników, a ja go zaniedbuję. Mam zamiar znowu zacząć pisać notki na bieżąco, bo dużo fajnego się u mnie dzieje. Nie da się teraz tego opisać, bo za dużo czasu minęło. Na wiele rzeczy już patrzę z dystansu, bo wiem co stało się później.
Jednak zmieniłam się przez ten czas. Dojrzałam. Jestem nieco inną kobietą. Takie zdawkowe informacje muszą Wam niestety na razie wystarczyć.
Jeśli tu jesteście - zostawcie komentarz. To mobilizuje do pisania!

Myślenie ma przyszłość - ja... mhmm...


Och, mam dosyć!
Tak wiele we mnie myśli, pomysłów, zapędów... i obsesyjnych myśli na temat Uwodziciela. Tych najbardziej się wstydzę.

Rachel Reiland - Uratuj mnie

Nie śpię, bo cały czas myślę o tym... o czym właściwie? O wszystkim. 75% myśli dotyczy Uwodziciela oczywiście, a reszta to... no dobra, jeszcze 10% na temat Uwodziciela - jaki prezent dać mu na święta. Reszta to jedzenie, ćwiczenia, jak to zrobić żeby jak najczęściej być na siłowni (jest pewien problem - prawie codziennie pracuję po 12 godzin). Dalej, myśli o tym jak bardzo zawodzę babcię. Myśli o tym, aby przerwać znajomość z przyjacielem-księdzem, który mnie już od bardzo dawna irytuje i nasza znajomość nie ma sensu, w dodatku dał mi ultimatum, że albo on albo Uwodziciel (okłamałam go żeby nie przerywać znajomości). Dzisiaj już byłam o krok od tego, aby mu powiedzieć prawdę, aby go sprowokować do zerwania naszej znajomości. Powstrzymałam się w ostatniej chwili starając przetłumaczyć sobie, że prawdopodobnie to stan maniakopodobny.
Myślę też o tym, aby znowu nauczyć się świadomie śnić, ale to przy lekach raczej nie wyjdzie. I tutaj pojawia się myśl, że mogłabym zrezygnować z części leków... Boję się też tego, że przyjdzie depresja, a ja nie chcę, nie chcę jej!
Powinnam o tym wszystkim powiedzieć lekarce.
Zastanawiam się jak to zrobić żeby móc się trochę przespać (jestem w pracy na 24h) jak wrócę do domu, na 13 iść do lekarza, potem iść na siłownię i wieczorem spotkać się z Uwodzicielem. A rano do pracy. To nierozsądne. Z czegoś powinnam zrezygnować. A wszystko jest takie ważne! Jeszcze muszę spisać kilka tekstów z bloga do pamiętnika, bo ostatnio mocno go zaniedbałam i wszystko co ważne piszę tylko na blogu. Blog, znając mnie, kiedyś usunę, a razem z nim moje wspomnienia.

Jak widać piszę tę notkę z bezradności. Nie wiem co mam ze sobą zrobić.

Może jednak jest nadzieja?

Może jednak tak źle nie będzie?
Gdy już dojeżdżałam do pracy wpadłam na pomysł jak uchronić się przed chorobą i wpadnięciem z powrotem w ciężkie stany depresyjne. Wyszłam z założenia, że jedno z drugim się wiąże, bo im bardziej będę chora tym gorzej będę się czuła również psychicznie, będę zła na siebie i będę się obawiała utraty pracy... I pomyślałam, że po prostu dzisiaj wezmę sobie wolne.
Tak też zrobiłam.
Dojechałam do firmy i porozmawiałam z przełożoną. Wyjaśniłam, że źle się czuję, że bierze mnie jakieś choróbsko i że może lepiej będzie jak wezmę sobie dzisiaj wolne i się wykuruję. Zaznaczyłam, że choruję rzadko, ale jak już to się stanie to z przytupem. Nie było problemu.
Także teraz sobie siedzę, piję Theraflu... i zaraz idę spać!
I będę spać aż wstanę.
O tak.
I może uda mi się zapobiec znacznemu spadkowi nastroju. Może jest jeszcze nadzieja ;)


Nadchodzi depresja...

This is the end
Hold your breath and count to ten
Feel the Earth move and then
Hear my heart burst again
Chyba się przeciążyłam. Dzisiaj po nocce pojechałam do Katowic na terapię. Mówiłam o tym, że jest dobrze... Choć zaczyna mnie gardło boleć, do tego z urlopu wraca Uwodziciel, więc pewnie się odezwie. Przeczuwałam, że znowu będzie trudno.
I rzeczywiście. Po 24h na nogach wróciłam do domu i położyłam się spać - nie mogłam na dłużej niż 5h. Co chwilę się budziłam przez to gardło, więc jestem niewyspana, a teraz znowu jestem w drodze do pracy i już się boję czy czasem nie dostanę gorączki i czy w ogóle dam radę. I czuję, po prostu czuję, że mam spadek.. Będę próbowała go powstrzymać - przede wszystkim postaram się wyleczyć, jutro mam wolne, więc może mi się to uda. Jednak jakoś nie mam nadziei na to, że uda mi się uciec od tej deprechy...
© Sleepwalker | Wioska Szablonów | X | X