Chciałabym odstawić leki i czuć się lepiej. Tak, wiem jak to brzmi.
Nie chodzi o to, że czuję się źle. Ale nie czuję się dobrze. Tęsknię za czasami, gdy miałam więcej energii, potrafiłam się w coś zaangażować na 100%, byłam wytrwała, BYŁAM SZCZUPŁA. Tak siebie pamiętam z tamtych czasów. Zapominam o tym, że były też częste depresje, że miałam długotrwałe myśli samobójcze, że się cięłam, że byłam w takiej rozpaczy, że nażarłam się tabletek, pocięłam, a potem w środku nocy dzwoniłam do rodziców żeby po mnie przyjechali. Ale wiecie co? Od kilku tygodni znowu walczę z myślami o cięciu się. Nie mam już chłopaka (zerwaliśmy dwa tygodnie temu - nie jest mi przykro z tego powodu), więc nikt by nie zauważył. Nie wiem czy dzisiaj kolejny raz uda mi się te myśli pokonać.
Bardzo dobija mnie mój wygląd. Nie potrafię patrzeć na siebie w lustrze. Ten ogromny brzuch, cały w rozstępach. Grube uda, ramiona. I cyferki na wadze. Gdy ważyłam się ostatnio było 115kg - ile będzie teraz? Nie tyję już w tak zawrotnym tempie, ale cały czas tyję.
Nie mam nikogo bliskiego, przed nikim się nie otwieram.
Na początku listopada idę na Korczaka po skierowanie do psychoterapeuty - może uda mi się tam dostać na NFZ. Chyba tego teraz potrzebuję.
Tak bardzo tęsknię za szczupłą mną. Tu jest pies pogrzebany. Od początku leczenia przytyłam 60kg.
Chciałabym odstawić leki i schudnąć. Tak po prostu. I znowu czuć się sobą, nie być zaskoczoną za każdym razem gdy patrzę w lustro i widzę tego giganta.
ChAD (Choroba Afektywna Dwubiegunowa) - Osobisty blog o tematyce psychologicznej, który przedstawi czytelnikom życie z chorobą psychiczną.
Moja twórczość
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ChAD i tarczyca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ChAD i tarczyca. Pokaż wszystkie posty
ChAD i tarczyca
Kilka dni temu odebrałam wyniki krwi, między innymi TSH, T3 i T4. Okazało się, że mam mocno podwyższone TSH (norma jest do 4, a ja mam 9), przy czym T3 i T4 mam w normie. Byłam bardzo zaskoczona i narodziła się we mnie iskierka nadziei, że być może nie mam wcale ChADu tylko po prostu chorą tarczycę i hormony mi wariują. Ta wizja była piękna i straszna zarazem. Piękna, bo zawsze lepiej jest być zdrowym niż chorym. Straszna, bo bałam się kompromitacji - w końcu nie raz informowałam rodzinę, że mam depresję czy hipomanię. Jakby się okazało, że nie mam ChADu to wyszłoby, że zmyślam.
Zadzwoniłam do Pani Doktor. Ta oblała mnie kubłem zimnej wody. Stwierdziła, że przy takim poziomie TSH powinnam być w totalnej depresji, a ja jeszcze niedawno byłam w potężnej hipomanii. Powiedziała, że te wyniki są jedynie potwierdzeniem tego, że jestem chora na chorobę afektywną dwubiegunową.
Mam się niezwłocznie zapisać do endokrynologa. Ona przepisała mi wstępnie najniższą dawkę Euthyroxu, aby już coś zacząć robić w tym kierunku. Podobno ChAD i choroby tarczycy często idą ze sobą w parze. Jak już będę po kilku wizytach u lekarzy, dowiem się konkretów, to oczywiście opowiem o tym na blogu.
No i się podziało, bo rano wzięłam Euthyrox, a w nocy obudziły mnie... wymioty. I teraz - czy to przypadek? Wyrzygałam chyba pół tygodnia żarcia. Tak, przyznaję, objadłam się tego dnia, wręcz bulimicznie, więc to mało prawdopodobne, że tabletki to zdziałały, pewniej się po prostu przejadłam i zatrułam. Następnego dnia nie mogłam się ruszyć z łóżka, bo było mi niedobrze. Jeszcze następnego - byłam bardzo śpiąca, zmęczona. Dzisiaj jest tak samo, na nic nie mam siły. Czuję się słabo i depresyjnie. Czy to przez siedzenie w domu? Przez zatrucie pokarmowe? Przez hormony z Euthyroxu? Przez (w końcu pewną!) diagnozę ChADu?
No właśnie. Ten ChAD. Dotychczas było tak, że moja Pani Doktor była pewna diagnozy, a ja nie bardzo. Cały czas gdzieś tam wydawało mi się, że może zmyślam, może tylko mi się wydaje, może ja jestem normalna tylko przesadzam? Może lubię się nad sobą przesadnie pochylać? Te wyniki, które mam wypisane na kartce, czarno na białym, wprawiły mnie w... szok? Czarno na białym... Mam ChAD. Trzeba nauczyć się z nim żyć, a przestać mieć nadzieję, że magicznie okaże się, że to tylko pomyłka.
Co jeszcze? Mam nadzieję, że schudnę. Bardzo prawdopodobnym jest, że te 23kg, które przytyłam przez ostatnie pół roku to nie jest wyłącznie moja wina, ale może to być również wina problemów z tarczycą. Może te wszystkie ciuchy schowane w nieużywanej szafie znowu wrócą do łask?
Co jeszcze? Mam nadzieję, że schudnę. Bardzo prawdopodobnym jest, że te 23kg, które przytyłam przez ostatnie pół roku to nie jest wyłącznie moja wina, ale może to być również wina problemów z tarczycą. Może te wszystkie ciuchy schowane w nieużywanej szafie znowu wrócą do łask?
Subskrybuj:
Posty (Atom)
